Ερμηνεύοντας την κρίση- Σκέψεις ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο

Φώτο: Άγγελος Μπαράι

Θα έλεγα ότι σήμερα η κρίση δεν είναι επιστημονικά διαχειρίσιμο μέγεθος, όχι γιατί περάσαμε απότομα σε μια νέα υπερδομή αλλά επειδή οφείλουμε, πριν επιχειρήσουμε μια νέα ανάλυση, να απαλλαγούμε από τα προπατορικά μας αμαρτήματα, την κλασσική νομοτέλεια και τη θεωρία του αναπόφευκτου.

Γράφει ο Γιώργος Μεντζελίδης

Αυτή την παραίνεση θα βρούμε στον Αλτουσέρ, στον Μπάραντ και σε άλλους. Το ζήτημα είναι ότι διανοητές αυτού του βεληνεκούς έμειναν είτε στο φιλοσοφικό είτε στον αμιγώς πολιτικό φλοιό του προβλήματος και δεν επεκτάθηκαν λόγω των συνθηκών βέβαια, στον πυρήνα του (δικαίως, αφού ότι σήμερα εύκολα ψηλαφούμε ως κρίση ήταν στο παρελθόν ένα πρόπλασμα).

Στην προσπάθεια για αποδελτίωση των στοιχείων της νέας συστημικής κρίσης δεν πρέπει να δοθεί χώρους στους υπεργολάβους της διανόησης. Αν γίνει αυτό θα επικρατήσουν για άλλη μια φορά οι γνωστοί κληρονόμοι της ιστορίας και της μοίρας μας , όλοι αυτοί δηλαδή που διεκδικούν την πρωτοκαθεδρία και το αλάθητο εξοβελίζοντας κάθε… αιρετικό.

Το τραγικό είναι ότι αυτή ακριβώς η λογική προσφέρει έδαφος στην άλλη πλευρά, την πλευρά των νεόκοπων αναλυτών που σκέφτηκαν να τραβήξουν μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην καταγεγραμμένη και στην εν τω γενέσθαι ιστορία μας αγνοώντας τη συνέχεια ως συνισταμένη του ιστορικού γίγνεσθαι ενώ παράλληλα προβάλλουν επίμονα το μαγικό φίλτρο της εσαεί αυτορρύθμισης.

Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέχεια του άρθρου

Δείτε επίσης

Σκέψεις για την Ελλάδα στο νέο παγκόσμιο σύστημα

Το 2016 μας «κληρονόμησε» δύο γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας, το πρώτο είναι το Brexit και το δεύτερο και αναμφίβολα σημαντικότερό, η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, αμφότερα βέβαια εντάσσονται σε μια πολιτική αναστάτωση η οποία κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο και ιδιαίτερα στο εντοπισμένο πλέον ρεύμα του εθνολαϊκίσμού που δείχνει να έχει πολύ ισχυρή δυναμική...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *