Εχθρός είναι ο ισλαμοφασιμός όχι το Ισλάμ

Το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας δεν είναι κάτι καινούργιο. Έχει μακρά ιστορία. Έχουν υπάρξει θανατηφόρες επιθέσεις όπως στη Γαλλία, για παράδειγμα, όταν στις 25 Ιουλίου του 1995 εξερράγη μια βόμβα στον σταθμό Σεν Μισέλ του προαστιακού σιδηροδρόμου, σκοτώνοντας 8 ανθρώπους και τραυματίζοντάς 119. Η επίθεση αποδόθηκε στους Αλγερινούς ισλαμιστές εξτρεμιστές και ήταν η πιο πολύνεκρη από τις εννέα που σημειωθήκαν εκείνο το καλοκαίρι.

Tης Βασιλικής Σουλαδάκη* στην axiaplus.gr

Ημερομηνία-ορόσημο, ωστόσο, υπήρξε η 11 Σεπτεμβρίου 2001, με το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, που συντάραξε τον κόσμο, άλλαξε και οδήγησε σε αναθεώρηση των εννοιών της διεθνούς ασφάλειας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η αυξανόμενη ταχύτητα της επικοινωνίας, η ευρεία διάδοση του Διαδικτύου, η συνεχής και αδιάκοπη μετακίνηση των ανθρώπων σε όλες τις ηπείρους, η αυξανομένη δυνατότητα πρόσβασής σε όπλα και γενικότερα η διαδικασία που ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση εξέλιξε τις μορφές τρομοκρατίας, ευνόησε την ανάπτυξη της διεθνούς τρομοκρατίας, ως εκ τούτου και της λεγόμενης ισλαμικής τρομοκρατίας. Ωστόσο, σε κάποιον βαθμό μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι είμαστε μάρτυρες σε κάτι εντελώς νέο, με την έννοια ότι τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος επιδιώκουν να ελέγξουν και να κυριαρχήσουν πολιτικά και στρατιωτικά σε διάφορες γεωγραφικές περιοχές εγκαθιδρύοντάς το «Ισλαμικό Κράτος». Ως «Κράτος» το Daesh ασκεί το μονοπώλιο του ελέγχου σε συγκεκριμένες περιοχές, τρομοκρατεί και χρησιμοποιεί καταναγκασμό στους κατοίκους, ενώ παράλληλα παρέχει κάποιες υπηρεσίες στους κάτοικους των εν λόγω περιοχών.

Εκδηλώνει, δε, μια αδυσώπητη επιθυμία να αντιταχθεί με βία στη δυτική καταπίεση και την υποτιθέμενη σιωνιστική συνωμοσία εναντίον του Ισλάμ. Για το Ισλαμικό Κράτος και τους υποστηρικτές του η Δύση πρέπει να υποταχθεί στο Ισλαμ, όπως εκείνοι το ερμηνεύουν. Δεν υπάρχει χώρος για συνύπαρξη με τους «άπιστους» και φυσικά δεν υπάρχει χώρος για οποιαδήποτε μορφής δημοκρατία, αφού μόνο η εφαρμογή της Σαρία είναι ικανή και αρκετή για να ρυθμίζει τη δημόσια ζωή. Μέσω της προπαγάνδας που τους παρέχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και η καλά σκηνοθετημένες επιθέσεις τους, προβάλλουν μια εξιδανικευμένη μορφή του χαλιφάτου που δυστυχώς προσελκύει κάποιους, νέους κυρίως, τόσο στις χώρες της Μέσης Ανατολής όσο και στη Δύση, οι οποίοι πέφτουν εύκολα θύματα της ριζοσπαστικοποίησης.

Η απειλή του Ισλαμικού Κράτους σήμερα είναι τριπλή: Είναι στρατιωτική (για παράδειγμα, πόλεμοι σε Ιράκ και Συρία), πολιτική (ενδεχόμενη επέκταση της επιρροής και σε άλλες μουσουλμανικές χώρες) και κοινωνική (αντίκτυπος στη λειτουργία των πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων στη Δύση, για παράδειγμα η ανάδειξη ακροδεξιών πολιτικών λόγω της ισλαμοφοβίας). Είναι πολύ εύκολο να αφορίζουμε τους μετανάστες και να μιλάμε για «καθαρή» Ευρώπη, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα συνεχίσουν, και καλώς, να αποτελούν δεύτερη πατρίδα για πολλούς νέους μετανάστες, και φυσικά για μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Ως εκ τούτου, αυτό που πρέπει να γίνει είναι να υιοθετηθούν πολιτικές ως προς την ενσωμάτωση των μεταναστών και φυσικά να σταματήσει ο παραλογισμός που επανέρχεται με τον λεγόμενο «πόλεμο των πολιτισμών» και των θρησκειών που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση όσων ήδη γοητεύονται από τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους και θεωρούν ότι ζουν στο περιθώριο.

Φυσικά, οι κοινωνικές ανισότητες δεν φτάνουν για να εξηγήσουν τους λόγους που νέοι ριζοσπαστικοποιούνται. Υπάρχει τόσο πολιτιστική όσο και κοινωνική κρίση ταυτότητας. Έτσι, προκειμένου να εμποδίσουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ενδεχόμενη περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση νέων μουσουλμάνων εντός ευρωπαϊκού εδάφους θα μπορούσαν να υιοθετήσουν αυτό που έχει προτείνει ο Μάσιμο ντ’ Αλεμα, δηλαδή την προώθηση ενός ευρωπαϊκού Ισλάμ. Προτείνει, δηλαδή, το αντίδοτο της αρχαϊκής κατανόησης του Ισλάμ να είναι η ανάπτυξη μιας σύγχρονης μορφής του Ισλάμ, που ενθαρρύνεται από μια νέα γενιά Ευρωπαίων μουσουλμάνων διανοουμένων και θεολόγων.

Εφόσον η Δύση δεν μπόρεσε να διαχειριστεί σωστά τόσο τον πόλεμο του Ιράκ όσο και επεμβάσεις αλλού που τελικά είχαν ως αποτέλεσμα την αναζωπύρωση της μακροχρόνιας δυσπιστίας μεταξύ των Σουνιτών και των Σιιτών, ας διαχειριστούν πιο συνετά το ζήτημα του Ισλάμ εντός των δυτικών χωρών, αν και με την άνοδο των ακροδεξιών λαϊκιστών φαντάζει μάλλον απίθανο αυτό το σενάριο. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τα στρατηγικά λάθη τη Δύσης, είμαστε αντιμέτωποι με μια απειλή που προορίζεται να διαρκέσει για πολύ ακόμα, και που αμφισβητεί όχι μόνο την ασφάλειά μας, αλλά και τον τρόπο ζωής μας, τις αρχές και τα πιστεύω μας, γι’ αυτό απαιτεί εκ μέρους των ευρωπαϊκών χωρών και της Δύσης μας μια ευρεία και ευρέως αποδεκτή στρατηγική, σε συνεργασία όμως και με τα μουσουλμανικά κράτη, που σε τελευταία ανάλυση έχουν και τα περισσότερα θύματα από τις επιθέσεις των τρομοκρατών. Άραβες και οι μουσουλμάνοι είναι τα κύρια θύματα του Ισλαμικού Κράτους.

Το Daesh έχει στόχο κυρίως τους «αποστάτες» μουσουλμάνους και πρέπει να το κατανοήσουμε αυτό για να μην πέφτουμε θύματα κάθε εύκολης προπαγάνδας και ισλαμοφοβίας.

*Η Βασιλική Σουλαδάκη είναι διεθνολόγος.

Δείτε επίσης

Ο Λι Αϊακόκα και το παζάρι στην Κεντροαριστερά

Ο διάσημος μάνατζερ Λι Αϊακόκα είχε πει ότι σχεδόν κάθε επιχείρηση φτιάχνεται για να πουληθεί ή να συγχωνευθεί

Ένα σχόλιο

  1. Ο εχθρος είναι πρώτα από όλα αυτοί που στηριξαν τους Ισλαμοφασίστες δηλαδήοι κυβερνήσεις των δυτικών χώρών (Γαλλίας, Αγγλίας, ΗΠΑ, Γερμανίας), η Τουρκία, Σαουδική Αραβία , Καταρ κ.λ.π
    Τερμα στην μετανάστευση να μεριμνησουν οι Ευρωπαϊκες χώρες για την επιστροφή όλων των προσφύγων χωρίς εξαιορεσεις στις χώρες του, ετσι θα εκλείψει οριστικά ο κίνδυνος του ισλαμοφασισμού
    ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ και ειστε μερος του προβληματος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *