• Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου
  • 18:54

Αθήνα

28 oC

ελαφρές νεφώσεις

15 χρόνια μετά «και διηγώντας τα, να κλαις»

12 Ioυνίου 2004. Μια ημερομηνία που κανείς πριν από 15 χρόνια δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα περάσει στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και όχι μόνο.

12 Ioυνίου 2004. Μια ημερομηνία που κανείς πριν από 15 χρόνια δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα περάσει στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και όχι μόνο.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μιχάλης Τσαμπάς

Η Ελλάδα στην πρεμιέρα του Euro κόντρα στην οικοδέσποινα Πορτογαλία είχε έναν ξεκάθαρο στόχο. Μια αξιοπρεπή εμφάνιση, που αν συνδυαστεί και με το πρώτο «εθνικό γκολ» σε μεγάλη διοργάνωση θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Την συνέχεια την γνωρίζει καλά όχι μόνο ο Έλληνας φίλαθλος, αλλά όλος ο ποδοσφαιρικός πλανητής. Αυτή η συγκεκριμένη ημερομηνία έμεινε πλέον στις μνήμες όλων ως «η μεγάλη αρχή προς το απόλυτο θαύμα». Τότε άρχισαν όλα με την μεγάλη νίκη επί των γηπεδούχων που προκάλεσε αίσθηση σε όλους και τόνωσε την αυτοπεποίθηση μιας εξαιρετικής γενιάς παικτών!

Η... τύχη τα έφερε έτσι ώστε σήμερα, ακριβώς 15 χρόνια μετά από εκείνα τα βράδια θριάμβων, η εθνική Ελλάδος να είναι σε απόλυτο σημείο απαξίωσης. Τα όσα ζήσαμε τα μεσάνυχτα της Τρίτης και μάλιστα σε... live μετάδοση, λίγο μετά την εντός έδρας ήττα από την Αρμενία είναι πρωτόγνωρα. Ναι, ακόμη και στην «προ Ρεχάγκελ εποχή» αυτό δεν είχε ξανασυμβεί. Δανιήλ, Παπαποστόλου, Πολυχρονίου, Αρχοντίδης. Προπονητές χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές κάθισαν στον πάγκο με το εθνόσημο. Δεν πέτυχαν κάτι ιδιαίτερο που θυμόμαστε.

Όμως σε καμία περίπτωση δεν άφησαν την εθνική να αποτελεί περίγελο των πάντων. Αυτό δηλαδή που είναι σήμερα. Η on air «μονομαχία» του αρχηγού της Ελλάδας, Σωκράτη Παπασταθόπουλου με τον Ομοσπονδιακό τεχνικό Άγγελο Αναστασιάδη, αλλά και τα όσα ακολούθησαν (ατάκες Μπασινά, επαφή παικτών με τον πρόεδρο της ΕΠΟ κλπ) φανερώνουν ένα νοσηρό κλίμα που προφανώς δεν μπορεί να αλλάξει από την μία μέρα στην άλλη.

Βασικά δεν θα αλλάξει αν δεν υπάρχουν ραγδαίες εξελίξεις σαν αυτές που ζήτησε ο Sokratis, με τις δηλώσεις του στις κάμερες με προφανή στόχο να... σοκάρει και να ξυπνήσει τους διοικούντες. Έχει ενδιαφέρον αν τελικά αυτοί που έχουν τις τύχες του ποδοσφαίρου στα χέρια τους, πήραν και το... μήνυμα.

Αν θα το μεταφράσουν σωστά ή όπως τους βολεύει. Αν έχουν το σθένος να τολμήσουν ή θα παραμείνουν πιόνια εν αναμονή εντολών. Και κάπως έτσι τα χρόνια περνούν μένοντας μακριά από μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού. Και κάπως έτσι θα έρχεται κάθε χρόνο η 12η Ιουνίου ή η 4η Ιουλίου και η κατάστασή μας θα είναι κάτι σαν «και διηγώντας τα, να κλαις».

Send this to a friend