Αθήνα

21 oC

σποραδικές νεφώσεις

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος παρουσιάζει τον γηραιότερο μουντιαλικό παίκτη: "Τερματοφύλακας ετών… 45!"

Ο θρυλικός Εσάμ Ελ Χανταρί ετοιμάζεται να κάνει ένα αδιανόητο ρεκόρ, αφού θα γίνει ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που έχει παίξει ποτέ σε παγκόσμιο κύπελλο!

Δεν έχει… πρεσβυωπία, μυωπία και αρθριτικά, αλλά μια κόρη που… καμακώνουν οι συμπαίχτες του!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΕΝΙΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Αν η βασίλισσα Κλεοπάτρα (και οι έρωτές της), ο Φαραώ Τουταγχαμών, η σαγηνευτική Νεφερτίτη, ο Φαραώ Ραμσή και ο θρυλικός πρόεδρος Γκαμάλ Αμπντέλ Ν

άσερ είναι οι πλέον διάσημοι Αιγύπτιοι, υπάρχει ένας ακόμα που τους κοιτάζει στα μάτια, τους συναγωνίζεται και έχει εξασφαλίσει από τώρα ότι κάποια στιγμή θα γίνει… άγαλμα σε πολλά σημεία της χώρας των Πυραμίδων!

Το όνομά του έχει ήδη δοθεί σε πάμπολλες καμήλες στην έρημο, ενώ είναι δεδομένο ότι θα δοθεί επίσης σε δρόμους και σε πλατείες!

Γιατί στα 45 του χρόνια –τρέχοντας ολοταχώς προς τα 46- ο Εσάμ Ελ Χανταρί είναι για τους συμπατριώτες του ένα τεράστιο σύμβολο. Και θα μπορούσε, αν το ήθελε, να εκλεγεί, τώρα, σήμερα, αύριο, πρόεδρος της χώρας, αρχηγός της αστυνομίας, ό,τι επιθυμεί η ψυχή του!

Αυτός λοιπόν ο κύριος –Εσάμ Καμάλ Ταουφίκ Ελ Χανταρί όπως είναι το πλήρες όνομά του, αλλά άντε τώρα να το πεις όλο μαζί, οπότε… Χανταρί σκέτο!- έγινε θρύλος στην Αίγυπτο επειδή … γεννήθηκε τερματοφύλακας!

Εδώ, στην περίπτωσή του, δεν έχει… «ε, και»! Γιατί ετοιμάζεται να γράψει ιστορία με ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ ρεκόρ στα παγκόσμια χρονικά. Να γίνει ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο, σπάζοντας το ρεκόρ του Κολομβιανού Φαρίντ Μοντραγκόν, που έπαιξε (στο μουντιάλ της Βραζιλίας) σε ηλικία 43 ετών και πέντε ημερών.

Ο Ελ Χανταρί θα… του ρίξει στ’ αυτιά! Γιατί άλλο 43 κι άλλο σχεδόν 46! Αυτό το ρεκόρ δεν θα το σπάσει ποτέ κανείς. Ίσως τα… ρομπότ στο μέλλον!

Αλλά ο ίδιος… μάλλον είναι ρομπότ. Βιονικός καλύτερα! Οι συνομήλικοί του αν πέσουν με βουτιά στο χορτάρι θα σηκωθούν με… κατάγματα! Πάντως αρκετοί απ’ όσους βρίσκονται στην ηλικία του φοράνε γυαλιά πρεσβυωπίας, αστιγματισμού, μυωπίας, νιώθουν πονάκια στη μέση και την πλάτη, αισθάνονται να τους τρυπάνε βελονίτσες όταν έχει υγρασία!

Αλλά αυτή η νέα πυραμίδα της Αιγύπτου, ο Ελ Χανταρί, παραμένει ακμαιότατος, παίζει σε υψηλό επίπεδο και δεν σκέφτεται καν να σταματήσει! Ούτε αν του πει η γυναίκα του, η Σαμπρίνε Ρίντα, ότι παντρεύουν την κόρη τους και πρέπει να βοηθήσει στις διαδικασίες. Θα είναι σαν να του παίρνει την ψυχή!

Γιατί ναι, την κόρη του την καλοβλέπουν οι συμπαίχτες του, είναι στην ίδια ηλικία μ’ εκείνη!

«Πολλοί από τους συμπαίκτες μου είναι στην ηλικία της κόρης μου, όμως τους βλέπω σαν αδέρφια μου και όχι σαν παιδιά μου», είπε, κι έκοψε το βήχα στους… γαμπρούς που την τριγύριζαν σαν μύγες!

Γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1973, ο Ελ Χανταρί μεγάλωνε με το μυαλό μόνο στη μπάλα. Ούτε που μπορούσε να διανοηθεί ότι θα γίνει επιπλοποιός, όπως ήταν ο πατέρας του, ο οποίος τον προόριζε για βοηθό του!

Ξεκίνησε λοιπόν να παίζει κρυφά ποδόσφαιρο, για να γίνει θρύλος με άπειρα πρωταθλήματα Αιγύπτου με την Αλ Αχλί, με την οποία σε δώδεκα χρόνια μέτρησε 412 παιχνίδια ως το… 2008! Δέκα χρόνια πριν!

Ήρθε η καλή πρόταση από την Ευρώπη και την ελβετική Σιόν, πήγε ένα χρόνο, έπαιξε και τα τριάντα δύο παιχνίδια αλλά δεν το άντεχε. Τα μάζεψε και γύρισε πίσω, για να παίξει τελικά στον… εχθρό της Αλ Αχλί, τη Ζαμάλεκ! Είχε τα κότσια να το κάνει!

           ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΡΑΓΜΑ!

Για όλο τον κόσμο είναι ο Φαραώ του ποδοσφαίρου, για τους συμπατριώτες του είναι το «Μεγάλο Φράγμα», όπως είναι το προσωνύμιο του!

Φράγμα βέβαια! Και μη σας τρομάζει το βλοσυρό παρουσιαστικό. Πρόκειται για έναν άνθρωπο γλυκό, με έντονη προσωπικότητα και χιούμορ, τον οποίο όλοι σέβονται και εκτιμούν.

Μάλλον… γεννήθηκε τερματοφύλακας και το παραδέχεται!

«Πάντα ήμουν τερματοφύλακας, είτε παίζαμε 5Χ5, είτε 7Χ7 είτε 11 με 11. Όμως ο πατέρας μου αντιδρούσε πολύ και δεν ήθελε να γίνω ποδοσφαιριστής. Θεωρούσε ότι δεν είναι ζωή αυτή»

Και για να τον τιμωρήσει και να του το… κόψει, τον έκανε να κλάψει πολύ!

«Έκαψε τα αθλητικά μου ρούχα μπροστά μου! Αισθάνθηκα κατεστραμμένος. Το ότι έπαιξα ποδόσφαιρο, το οφείλω στην μητέρα μου. Ήταν το μυστικό μας. Πήγαινα να παίξω, κρύβοντας τα ρούχα μέσα στο παντελόνι μου. Πηδούσα από το παράθυρο για να φύγω. Όταν επέστρεφα γεμάτος λάσπη, πήγαινα σ’ ένα ποτάμι κοντά στο σπίτι μου για να πλυθώ. Και έμπαινα πάλι στο σπίτι από το παράθυρο, για να μην περάσω μπροστά από τον πατέρα μου. Έπρεπε να κάνω όλα αυτά για να γίνει πραγματικότητα το όνειρό μου. Στο σχολείο δεν ήμουν καλός μαθητής. Το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω τερματοφύλακας. Εάν δεν γινόμουν ποδοσφαιριστής, δεν ξέρω τι θα έκανα. Σίγουρα κάτι που έχει δράση, ίσως αστυνομικός».

            ΘΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑ

Οι θυσίες του; Πολλές, και μεγάλη η φτώχεια του τον πρώτο καιρό:

«Αρκετές φορές έκανε πολύ κρύο, αλλά έκανα προπόνηση με γυμνά χέρια, επειδή δεν είχα χρήματα για να αγοράσω γάντια. Υπέφερα αλλά ήθελα να μείνω στην προπόνηση και κυρίως να μην δείχνω στους άλλους πόσο άσχημα περνάω. Κάποια στιγμή, κατάφερα να έχω ένα γάντι και ένιωθα πανευτυχής, γιατί είχα ένα χέρι προστατευμένο! Σήμερα, έχω γάντια για την βροχή, για το χιόνι, για τη ζέστη. Για εμένα είναι κάτι τρελό. Πολυτέλεια! Γιατί τα χέρια μου είναι πολύ σκληρά, φθαρμένα από το κρύο της Νταμιέτα»!

Κι όμως δεν του αρέσει η δημοσιότητα. Γι’ αυτόν… πιο καλή η μοναξιά!

«Μου αρέσει η ηρεμία. Μου αρέσει η μοναξιά, μένω με τον εαυτό μου, μιλώ με τον εαυτό μου πολύ συχνά. Όλοι οι τερματοφύλακες έχουν αυτήν την πλευρά, την λίγο περίεργη, την λίγο τρελή. Ένας τερματοφύλακας παραμένει πολύ μόνος. Είναι αυτή η μοναξιά που βγαίνει μερικές φορές τις ημέρες του αγώνα. Είμαι συγκεντρωμένος, διαθέτω μία εσωτερική δύναμη. Είμαι πιστός, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου θρησκόληπτο. Αυτή η εσωτερική δύναμη με ώθησε να ιδρύσω μία ποδοσφαιρική ακαδημία στην Νταμιέτα. Απλά προσπαθώ να κάνω καλό γύρω μου. Το κάνω αυτό γιατί είναι ο τρόπος μου να επιστρέψω αυτό που μου έδωσε ο Θεός. Όταν βρισκόμουν στην Αίγυπτο, πήγαινα πολύ συχνά στη Μέκκα. Τώρα πλέον, μένω δίπλα, αφού παίζω στην Αλ Ταάβουν της Σαουδικής Αραβίας»

Αλλά υπάρχει γι’ αυτόν μια… απαγορευμένη φράση. Το πότε θα… σταματήσει και αν κουράστηκε!

«Όχι! Είναι ένα δώρο, μια χάρη να βρίσκεσαι σε αυτό το περιβάλλον. Όσο το νιώθω αυτό, συνεχίζω. Όσο ο Θεός θέλει, θα μείνω. Όσο ο Θεός μου δίνει δύναμη και με στηρίζει, συνεχίζω. Αν το σώμα μου αρχίσει να αρνείται, τότε θα σταματήσω. Κανείς στον πλανήτη δεν μπορεί να πει στον Ελ Χανταρί «σταμάτα» και κάνε κάτι άλλο, πάρε την σύνταξη σου. Μόνο εγώ αποφασίζω»

Φαραώ ο τύπος! Τεράστια μούρη, προσωπικότητα από τις λίγες. Ίσως η Κλεοπάτρα να τον έβαζε δίπλα στον… Ιούλιο Καίσαρα και τον Μάρκο Αντώνιο!

Μια –ακόμα- τεράστια πυραμίδα της Αιγύπτου, ο Εσάμ Ελ Χανταρί ακολούθησε το ένστικτό του και έγινε θρύλος!

(ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΝΙΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ)