Αθήνα

19 oC

σποραδικές νεφώσεις

Άλλο Μπουζούκης κι άλλο… Ριμπερί! H ΑΕΚ στο Μόναχο και η διαφορά στην απόδοση

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για τη μεγάλη προσπάθεια της ΑΕΚ στο Μόναχο και εξηγεί τη διαφορά στην απόδοση που προέρχεται από το φόβο…

Ήταν πια περασμένα μεσάνυχτα όταν επέστρεφα στο σπίτι μετά τον αγώνα της ΑΕΚ στο Μόναχο, έχοντας την αίσθηση ότι η ελληνική ομάδα ήταν αξιοπρεπέστατη και με μια -στο σύνολό της- πολύ καλή εμφάνιση. Τακτικά ήταν σχεδόν άριστη και κάποια -λίγα- λάθη οφείλονταν στην πίεση.

Περίμενα ότι ο κανονικός φίλαθλος -ακόμα και ο οπαδός- θα το αναγνώριζε και θα στεκόταν στην καλή προσπάθεια της ΑΕΚ, που έχασε στις λεπτομέρειες από έναν μεγάλο αντίπαλο με πολύ βαριά φανέλα.

Προφανώς στις λεπτομέρειες! Με ένα ηλίθιο πέναλτι του Τσόσιτς που κάνουν στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα (γιατί δεν μπορεί να αγκαλιάζεις τον αντίπαλο στο Τσάμπιονς Λιγκ και να τον γκρεμίζεις) και με μια στιγμιαία αδράνεια από την οποία προήλθε το 2-0 του Λεβαντόφσκι.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Κι όμως. Υπήρξαν οπαδοί που χλεύασαν τη χτεσινή ΑΕΚ, τυφλωμένοι από το ακόρεστο πάθος τους.

Μπόλικοι μπήκαν στον πειρασμό να κράξουν στα ραδιόφωνα, λες και η ΑΕΚ έπαιζε με τα… Καμένα Βούρλα!

Εντάξει, μετά από τέσσερις αγωνιστικές έχει μείνει στους μηδέν βαθμούς, κι ίσως να μείνει ως το τέλος της φάσης των ομίλων.

Αλλά πόσο εύκολο είναι να πάρεις βαθμούς από τη Μπάγερν, αυτό τον Άγιαξ αλλά και την πανάκριβη Μπενφίκα;

Πόσο εύκολο είναι να ανταγωνιστείς μπάτζετ εκατοντάδων εκατομμυρίων και παίχτες πρώτης γραμμής;

Γιατί η αντίθετη άποψη δείχνει είτε εμπάθεια είτε έλλειψη ρεαλισμού, συνήθη και τα δύο στους οπαδούς, που βλέπουν -και κρίνουν- τυφλωμένοι ένα παιχνίδι.

Μια χαρά ήταν η ΑΕΚ! Ούτε ταμπούρι και παρκαρισμένο πούλμαν μπροστά στην εστία του Μπάρκα, ούτε πανικός και φτου ξελευτερία στη μπάλα, ούτε σκοπιμότητες με ηλίθιες καθυστερήσεις ούτε νοοτροπία φτωχού συγγενή.

Κι εδώ ένα άλλο θέμα που έθεσαν πολλοί ακροατές στα ραδιόφωνα.

«Μα πώς γίνεται να σέρνεται με τον Παναθηναϊκό και τρεις μέρες μετά να κάνει εξαιρετικό παιχνίδι απέναντι στη Μπάγερν μέσα στο Μόναχο;»

Η απάντηση είναι απλούστατη, όσο κι αν εκνευρίζει τους οπαδούς της ίδιας της ομάδας.

Άλλο είναι να έχεις μπροστά σου τον Μπουζούκη και τον Χατζηγιοβάνη κι άλλο τον Λεβαντόφσκι, τον Μίλερ και τον Ριμπερί. Άλλο ο Μπόατεγκ και ο Αλάμπα κι άλλο ο Ινσούα κι ο Κουλιμπαλί, πώς να το κάνουμε;

Μου το είχε εξηγήσει πριν πολλά χρόνια διεθνής αμυντικός, που είχε διασυρθεί σε ένα παιχνίδι ελληνικού πρωταθλήματος και λίγες μέρες μετά σταμάτησε τον Ιαν Ρας!

«Για να σου πω την αλήθεια μου, πίστευα ότι στα δικά μας παιχνίδια, εδώ, μπορώ να σταθώ και με το ένα πόδι, χωρίς προπόνηση, χωρίς ύπνο, χωρίς να προσέξω τίποτα. Όταν όμως έχεις μπροστά σου κολοσσούς, δίνεις το 101%. Φοβάσαι το διασυρμό και κάνεις τα πάντα για να μη σου συμβεί. Παίζεις με το μαχαίρι στα δόντια για την τιμή και την υπόληψή σου! Σε πληροφορώ ότι πριν από τέτοια μεγάλα παιχνίδια δεν βγαίνω από το σπίτι για μια εβδομάδα, σκέφτομαι συνέχεια τον αντίπαλο. Μπορεί και να μη σου βγει, αλλά ξέρεις ότι έχεις κάνει τα πάντα και δεν μπορεί να σου πει κανείς τίποτα…»

Να λοιπόν η όλη αλήθεια. Γιατί άλλο Μπουζούκης (που όσο δεν τον υπολογίζουν κάνει παπάδες) κι άλλο Χάβι Μαρτίνεθ.

Ο -κάθε- Μάνταλος θα κάνει το παν για να σταθεί με αξιοπρέπεια και να δώσει όσα έχει, ακόμα και τότε που έχει κοπεί η ανάσα του.

Γι’ αυτό και οι προπονητές -όλοι οι προπονητές- τρέμουν τα παιχνίδια του πρωταθλήματος πριν τις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις. Ξέρουν καλά ότι ασυναίσθητα το μυαλό των παιχτών πάει εκεί.

Κι είναι μια παθογένεια με δύσκολη ίαση…

Send this to a friend