Αθήνα

15 oC

αραιές νεφώσεις

Δεν πήγε τζάμπα το… Γκαλόσημο! Η «δεξαμενή» του ελληνικού μπάσκετ και τα υπέροχα… νερά της

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ανοίγει τη δεξαμενή του ελληνικού μπάσκετ και χάνεται στα υπέροχα νερά της!

Από εκείνα τα παλιά χρόνια, τρεις δεκαετίες πίσω, όταν ήταν ακόμα στη μόδα τα λουλουδάτα πουκάμισα, οι αφάνες και οι λασπωτήρες στο μαλλί, το βασανιστικό ερώτημα ήταν πάντα το ίδιο. Τι θα απογίνει το ελληνικό μπάσκετ χωρίς τους «τέσσερις σωματοφύλακες», τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φασούλα και τον Χριστοδούλου;

Όλοι θεωρούσαμε –και οι αδαείς και οι ειδήμονες- ότι η επόμενη μέρα δεν θα είναι ίδια χωρίς αυτούς τους πύργους, αυτούς (και την παρέα τους) που έβγαλαν τους Έλληνες στο δρόμο και τους γέμισαν χαρές.

Κι υπήρχαν κι οι απαισιόδοξοι, αυτοί που πίστευαν ότι δίχως την ελίτ του ελληνικού μπάσκετ, δεν θα υπάρχει καν επόμενη μέρα.

Αγνοούσαν όμως ότι ο σπόρος ήταν πολύ δυνατός, πανίσχυρος, μπολιασμένος με τη φλέβα του νικητή.

Γιατί δεν πληρώθηκε τσάμπα το… Γκαλόσημο! Αυτοί που το πλήρωσαν αγόγγυστα ήξεραν ότι θα πιάσει τόπο.

Οι απαντήσεις έρχονταν σωρηδόν, από μια δεξαμενή που εντυπωσίαζε όλη την Ευρώπη! Γιατί τόσο μεγάλη παραγωγή από μια τόσο μικρή χώρα, δεν υπήρχε πουθενά παγκοσμίως!

Όταν λοιπόν άρχισαν να αποσύρονται τα «ιερά τοτέμ», το δέντρο άρχισε να βλαστίζει ξανά!

Κάτι άγνωστα πιτσιρίκια στο ευρύ κοινό –πέρα από το μπασκετικό- έδιναν διαπιστευτήρια.

Άγγελος Κορωνιός και Φραγκίσκος Αλβέρτης φαρμακεροί, Νάσος Γαλακτερός και ο… χτισμένος Γιώργος Σιγάλας, ομάδα για πολλά χρόνια, δίχως σούπερ σταρ αλλά ομάδα.

Και το έδειχναν όλοι στην τάξη του 97: Μπουντούρης, Παταβούκας, Οικονόμου, Ρεντζιάς, Καλαϊτζής, Γιαννούλης, καθόλου κακή η 4η θέση στο ευρωμπάσκετ.

Κι αυτή η νέα φουρνιά την επόμενη χρονιά, στο Παγκόσμιο, έχασε στον ημιτελικό από τη Γιουγκοσλαβία στην παράταση.

Για να ακολουθήσει λίγο μετά μια νέα χρυσή φουρνιά φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα!

Φουρνιά με διαμάντια όπως ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης, ο Αλβέρτης, ο Φώτσης κι ο Παπαλουκάς με τον Μπουρούση, αλλά και διψασμένοι παίχτες όπως  ο Νίκος Ζήσης, ο Μιχάλης Κακιούζης, ο Δήμος Ντικούδης, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, ο Δημήτρης Παπανικολάου,  ο Κώστας Τσαρτσαρής, ο Νίκος Χατζηβρέττας, υπό τις οδηγίες του Παναγιώτη Γιαννάκη.

Κι αυτός, ο «δράκος», οδήγησε την σπουδαία ομάδα του στην κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ του 2005!

Ομαδάρα! Ο-ΜΑ-ΔΑ-ΡΑ! Αυτή που την επόμενη χρονιά, το 2006, στο μουντομπάσκετ, τσάκισε τις Ηνωμένες Πολιτείες –άθλος!- κι έφτασε αήττητη στον τελικό, όπου, άδεια από δυνάμεις πια, έχασε από την Ισπανία.

Όσες στραβές κι αν έγιναν, αυτό το δέντρο δεν έπαψε να καρποφορεί και να βγάζει ζουμί!

Η γενιά του Καλάθη και του Πρίντεζη, του Σλούκα και του Κουφού, του Βασιλόπουλου και του Μάντζαρη και τόσων ακόμα που έδωσαν χαρά κι ελπίδα.

Κι είναι ακόμα αυτή η γενιά –με τον Μπουρούση αρχηγό κι ακόμα διψασμένο- που μας πάει στο Παγκόσμιο της Κίνας.

Γιατί παγκόσμιο σήμαινε η χτεσινή σπουδαία νίκη επί της Σερβίας, κι ας μας είχαν ξεγραμμένους.

Κάτι δείχνει όλο αυτό. Δουλειά, οργάνωση, μεθοδικότητα, δίψα!

Γιατί υπάρχουν κι αυτοί οι Έλληνες που ξέρουν, μπορούν και θέλουν να οργανώνονται!

Ναι, δεν έχουμε Γκάλη και Γιαννάκη και Φασούλα και Χριστοδούλου, δεν έχουμε και Διαμαντίδη με Σπανούλη, αλλά άλλαξαν οι καιροί κι όλα γίνονται αλλιώς, με το ελληνικό μπάσκετ να είναι εδώ.

Δεν ξέρει κανείς πότε θα μας ξαναβγάλει στους δρόμους, όμως αυτό το άθλημα αξίζει τη στήριξη όλων.

Α, κι η δεξαμενή θα ξαναγεμίσει. Να είστε σίγουροι…

Send this to a friend