Αθήνα

21 oC

αραιές νεφώσεις

Κροατία, τσακισμένη από κούραση, αλλά με ορκισμένους μαχητές!

Ο ποδοσφαιρικός πλανήτης από το βράδυ της Τετάρτης... παραμιλάει με το θαύμα της Κροατίας.

Γράφει ο Μιχάλης Τσαμπάς

Μια χώρα που έχει μόλις 27 χρόνια ιστορίας (από την ανεξαρτητοποίησή της) και θα παίξει σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου ενώ έχει ήδη και μια τρίτη θέση στο «τσεπάκι».

Σύμφωνοι, από την φάση των ομίλων οι Κροάτες είχαν δώσει το στίγμα τους όταν διά περιπάτου φιλοδώρησαν με τρία τεμάχια την Αργεντινή, αλλά όπως κι αν έχει όταν αποκλείουν την Αγγλία και φτάνουν στον τελικό ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου, το επίτευγμα είναι μυθικό.

Μέχρι... χθες η παρέα του Σούκερ, του Μπόμπαν, του Ασάνοβιτς, του Προσινέτσκι και των άλλων παιδιών μνημονεύονταν για το χάλκινο μετάλλιο στο Μουντιάλ της Γαλλίας, το καλοκαίρι του 1998.

Επίσης μια κορυφαία στιγμή για μια χώρα με τόσο μικρή ιστορία, αφού ας μην ξεχνάμε ότι λίγα χρόνια πριν είχε βγει... τραυματισμένη από τον αιματηρό εμφύλιο.

Τότε, επίσης αυτή η ομάδα με την φανέλα που θυμίζει... σκάκι είχε διαγράψει μια εξαιρετική πορεία αλλά τον δρόμο προς τον τελικό τον έκοψε η μετέπειτα κάτοχος της κούπας, Γαλλία του Ζινεντίν Ζιντάν.

Από ένα όμορφο παιχνίδι που ορίζει η ποδοσφαιρική μοίρα, οι «τρικολόρ» θα είναι ξανά το μεγάλο εμπόδιο της Κροατίας για να ζήσει το απόλυτο όνειρο, που φυσικά δεν είναι άλλο από την κατάκτηση του Μουντιάλ.

Έτσι ώστε να γίνει η 8η διαφορετική χώρα που θα έχει το... αγαλματάκι σπίτι της και η 5η από την ευρωπαϊκή ήπειρο μετά τις Γερμανία, Ιταλία, Αγγλία και Γαλλία.

Αποστολή εξαιρετικά δύσκολη, όχι για έναν, αλλά για πολλούς λόγους.

Ο βασικός είναι ότι απέναντι τους οι Κροάτες θα βρουν την κατά τεκμήριο και γενική ομολογία καλύτερη ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με λύσεις σε όλες τις γραμμές, με έναν Καντέ που... καταπίνει γήπεδο κι αντιπάλους, αλλά κι έναν Μπαπέ που στα 19 του οδηγεί την ομάδα κάνοντας εντός αγωνιστικού χώρου μαγικά πράγματα και φυσικά θέλει να το φτάσει ως το τέλος.

Και όλα αυτά, για να περάσουμε και στον δεύτερο σοβαρό λόγο που κάνει την Γαλλία απόλυτο φαβορί, ότι είναι σαφώς πιο ξεκούραστη. Στους 16... φόρτσαρες για ένα τέταρτο και καθάρισε με την Αργεντινή.

Την Ουρουγουάη την απέκλεισε σαν... σταματημένη, αφού η απουσία Καβάνι άλλαξε την δυναμική των Λατινοαμερικάνων, ενώ και το Βέλγιο παρά το φτωχό 1-0 το πέρασε στο ρελαντί χωρίς τον παραμικρό κίνδυνο.

Από την άλλη η Κροατία είναι μια ομάδα περήφανη, με ποιότητα, αλλά και... τσακισμένη από την κούραση. Μέσα σε διάστημα 10 ημερών, από την 1η Ιουλίου έως τις 11 του μήνα έπαιξε τρεις παρατάσεις.

Με την Δανία και την Ρωσία πήγε το ματς στα πέναλτι και με την Αγγλία έφτασε το extra goal του Μάντζουκιτς. Σε ένα τόσο μικρό διάστημα, τρία «12ολεπτα» με τόση ένταση κι ενώ είμαστε στα μέσα του καλοκαιριού, με τους παίκτες ήδη να έχουν επιβαρυνθεί όλη τη σεζόν, εύκολα γίνεται κατανοητό τι ρόλο μπορεί να παίξει.

Από την άλλη όμως μιλάμε για μια ομάδα γεμάτη μαχητές.

Μια εθνική που και στα τρία νοκ άουτ παιχνίδια βρέθηκε πίσω στο σκορ, αλλά δεν έχασε κανένα. Τα πάλεψε, τα γύρισε και κέρδισε. Αυτή την ομάδα δεν την υποτιμάς κι αν το κάνεις το πληρώνεις.

Δεν θεωρώ τους Γάλλους τόσο χαζούς ώστε να μπουν με... υφάκι στον τελικό της Κυριακής.

Άλλωστε το κάζο στο «σπίτι τους» στο Euro2016 όταν έχασαν το τρόπαιο από την Πορτογαλία είναι πρόσφατο για να έχει ξεχαστεί καθώς οι πληγές παραμένουν ανοιχτές!

Send this to a friend