Αθήνα

13 oC

ελαφρές νεφώσεις

Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για την ήττα της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς Λιγκ, εκεί που η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή και το φιλότιμο δεν φτάνει…

Πώς το έλεγε εκείνο το παλιό ο… Τόλης Βοσκόπουλος;

Για φθινοπωρινή βροχή κι έλα να κλάψουμε μαζί!

Μπορεί όλα ν’ αλλάξουνε, μπορεί

Κι εμείς να κλάψουμε μπορεί, για κάποια όνειρα χαμένα…

Ήταν άραγε χαμένο όνειρο για την ΑΕΚ η –όπως εξελίχτηκε- βαριά ήττα της από τον Άγιαξ χτες το βράδυ στο Άμστερνταμ;

Για τους ρεαλιστές δεν ήταν, αφού στην πραγματικότητα συνέβη κάτι απολύτως φυσιολογικό, αυτό που οι παλιοί προπονητές ονόμαζαν «ήττα εντός προγράμματος».

Ας μη στέκεται κανείς μόνο στο τελικό 3-0, αυτό που διαμορφώθηκε στην εκπνοή με εκείνο το απίθανο γκολ του Ταλιαφίκο. Σέντρα πήγε να κάνει το παλικάρι, γκολ βγήκε.

Πάμε λοιπόν να δούμε ρεαλιστικά το παιχνίδι, με την ψυχραιμία που παρέχει η επόμενη μέρα.

Η απόδραση της ΑΕΚ από το Amsterdam Arena ήταν –με καθαρά ποδοσφαιρική λογική- ένα στην ουσία απονενοημένο διάβημα! Γιατί αυτή –η απόδραση- απαιτούσε πολλά πράγματα. Απόλυτη –και ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ- συγκέντρωση και στα 90 λεπτά, κράτημα μπάλας σε αρκετά σημεία του αγώνα αλλά και απειλή του αντιπάλου, να νιώσει ότι πρέπει να προσέξει, άρα να μην κατασκηνώσει στα δικά της καρέ.

Δεν συνέβη τίποτε απ’ αυτά κι αυτό ακριβώς καθιστούσε το διάβημα απονενοημένο!

Η ΑΕΚ κρατούσε τη μπάλα ελάχιστα δευτερόλεπτα και είτε την έχανε αμέσως είτε την έδιωχνε μακριά, να φύγει το… κακό!

Πώς να βγει λοιπόν ένα παιχνίδι με κατοχή μπάλας στο 70-30, όταν μάλιστα δεν βγαίνει καν επίθεση;

Ναι, με τρομερή αυταπάρνηση και σωστή αλληλλοκάλυψη η ΑΕΚ κράτησε το μηδέν στο ημίχρονο, πιστή στο αμυντικό της πλάνο και το κλείσιμο κάθε σπιθαμής χώρου.

Όλα γκρεμίστηκαν όταν δέχτηκε γκολ στα 50 δευτερόλεπτα από την έναρξη του δεύτερου μέρους! Στα 50 βρε αδελφέ! Αυτό ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

Κι εκεί κατέρρευσε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Ήξερε ότι δεν μπορεί να αντιδράσει, δεν έχει τρόπο να το κάνει. Ότι είναι αδύνατον να απειλήσει με οποιονδήποτε τρόπο, έχοντας στριμωχτεί σε καθαρά παθητικό ρόλο. Γιατί όταν δεν μπορείς να κρατήσεις καθόλου μπάλα, αυτό γίνεται, είναι προδιαγεγραμμένο. Κι αυτό συνέβη. Το 3-0, όπως ακριβώς το είχε προβλέψει ο Ντε Μπουρ!

Θα άλλαζαν πολύ τα πράγματα αν ήταν στο χορτάρι οι τρεις απόντες, ο Λιβάγια, ο Λόπες και ο Μπακασέτας; Ταπεινή μου γνώμη πως όχι.

Η ποιότητα αυτού του συγκεκριμένου Άγιαξ ξεχείλιζε! Παίχτες τρομερής κλάσης που στοιχίζουν δεκάδες εκατομμύρια και είναι ήδη στο στόχαστρο των μεγαλύτερων ομάδων της Ευρώπης, έμοιαζαν ασταμάτητοι! Το έβλεπαν και οι ίδιοι οι παίχτες της ΑΕΚ, που αδυνατούσαν να βγουν από το καβούκι στο οποίο τους στρίμωξαν. Έπαιρνε τη μπάλα ο Μάνταλος και δεν ήξερε τι να κάνει. Ακόμα και ο επιθετικός της, ο φιλότιμος Πόνσε, αναγκαζόταν να κάνει τον αμυντικό. Πώς να βγει το ματς;

Σε τέτοιο επίπεδο λοιπόν, στο Τσάμπιονς Λιγκ των αληθινών αστέρων, δεν φτάνει ούτε η αυταπάρνηση και το φιλότιμο ούτε σκέτη η προσήλωση στο πλάνο. Προσήλωση είχε και η Ρόμα κι άρπαξε μια ξεγυρισμένη τριάρα από τη Ρεάλ, έτσι για να μάθει!

Όχι ότι συγκρίνουμε, αλλά η πραγματικότητα του Τσάμπιονς Λιγκ είναι σκληρή, πολύ σκληρή, με την ΑΕΚ να την αντιλαμβάνεται με το πρώτο καλησπέρα, μετά από δώδεκα ολόκληρα χρόνια.

Κι επειδή ο Έλληνας γενικά έχει μια τάση στην μίρλα, αυτή εμφανίστηκε στα ραδιόφωνα με επιθέσεις στον… Ουζουνίδη!

Μια τρέλα δηλαδή! Μπας και άφησε στον πάγκο τον Ρονάλντο και τον Μέσι;

Κοιτούσε δίπλα του στον πάγκο και έβλεπε Γιαννιώτα, Άλεφ, Γιακουμάκη, Γκάλο, Μοράν, Τσιγκρίνσκι. Για να ξέρουμε τι λέμε έτσι;

Είπαμε, δεν φτάνει το φιλότιμο, αλλά πειράζει όταν λείπει!

Γι’ αυτό και είπε ο Ουζουνίδης:

«Δεχθήκαμε το γκολ και απογοητευτήκαμε πολύ. Σταματήσαμε να παίζουμε και σταματήσαμε να διεκδικούμε το παιχνίδι, με αποτέλεσμα να μην παίξουμε και να μην δημιουργήσουμε τίποτα. Σ’ αυτό το επίπεδο δεν πρέπει να σταματάς όταν δέχεσαι γκολ. Πρέπει να γίνεσαι πιο δυνατός και να αντιδράς και να προσπαθείς να παίξεις ακόμα καλύτερα. Είναι άλλη η νοοτροπία σ’ αυτό το επίπεδο και πρέπει να αρχίζουμε να μπαίνουμε σ’ αυτή…»

Υπάρχει συμπέρασμα; Σαφώς. Πόσο δύσκολο είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Ένας χορός που ξεγυμνώνει…

Send this to a friend