• Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου
  • 19:34

Αθήνα

26 oC

ελαφρές νεφώσεις

Ο Μπρέηβχαρτ της Κροατίας, ο «δεν ακούω»! Η μυθιστορηματική ζωή του Μάριο Μάντζουκιτς

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος φωτίζει τη μυθιστορηματική ζωή του Μάριο Μάντζουκιτς, του ανθρώπου που από πείσμα έγινε πρωταθλητής σε τέσσερις διαφορετικές χώρες και τώρα ονειρεύεται το ιερό δισκοπότηρο!

Από τη μικρή πόλη του κιόλας, το Σλαβόνσκι Μπροντ των 60 χιλιάδων κατοίκων, δίπλα στα σύνορα με τη Βοσνία, τον φώναζαν «άφοβο» (неустрашив) επειδή δεν καταλάβαινε τίποτα! Βουτούσε στα παγωμένα νερά του ποταμού Σάβα για να πιάσει τη μπάλα όταν κάποιος σούταρε άτσαλα, σκαρφάλωνε μάντρες επίσης για να βρει τη χαμένη μπάλα της παρέας, πήγαινε νύχτα στο νεκροταφείο για να κερδίσει στοιχήματα, όταν κανείς άλλος δεν τολμούσε!

Κι ήταν τόσο τολμηρός, ώστε δεν δίσταζε να κρεμαστεί με τα χέρια στο σχοινί των ποταμόπλοιων για να περάσει από το ένα στο άλλο. Αυτό… χωρίς στοίχημα. Απλώς για να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Σκληραγωγήθηκε και στην ψυχή, αφού στα έξι του χρόνια η οικογένειά του εγκατέλειψε το σπίτι τους και κατέφυγε στη Γερμανία για να γλιτώσουν τα δεινά του πολέμου, μέχρι να γυρίσουν πίσω διωγμένοι και από κει, όταν δεν ανανεώθηκε η άδεια παραμονής.

Ήξερε –έτσι γαλουχήθηκε- ότι για να καταφέρει να επιβιώσει, έπρεπε να είναι ο πιο δυνατός και να παραμείνει άφοβος.

Αυτός ο Μπρέηβχαρντ της Κροατίας, ο Μάριο Μάντζουκιτς, γιος του πείσματος και της υπομονής, δεν επιβίωσε έτσι… σκέτα, θριάμβευσε, κάνοντας πράγματα που ξεπερνούσαν τα πιο τρελά του όνειρα!

Από τη νύχτα της Τετάρτης, αυτός και η παρέα του –γιατί παρέα είναι αυτή η εκπληκτική Εθνική- ανάγκασαν το υπουργικό συμβούλιο της χώρας τους και την ίδια την πρόεδρο να φορέσουν τη μπλούζα… σκακιέρα μέσα στη Βουλή!

Το γκολ όνειρο εναντίον της Αγγλίας, αυτό που έστειλε την Κροατία στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου, έβγαλε στους δρόμους όλη τη χώρα, απ’ άκρη σ’ άκρη, από τις πόλεις ως τα μικρά χωριά.

Το δικό του χωριό φωταγωγήθηκε. Ο Μάριο είχε κεράσει όλες τις μπίρες στη διάρκεια του αγώνα με τη Ρωσία, έχοντας μιλήσει πριν με τον δήμαρχο. Το έκανε και με την Αγγλία. Για τους παλιούς φίλους του πατέρα του, για τους δικούς του, για όλους όσους δεν είχε γνωρίσει.

Ο κύριος… δεν ακούω!

Πανηγύρισε κι ο ίδιος με την λατρεμένη του κίνηση: με τα χέρια στα αυτιά του! Ο κύριος… Δεν ακούω!

Γιατί όμως δεν… ακούει; Μήπως χρειάζεται… ωτορινολαρυγγολόγο;

Μπα! Όταν ήταν στο ξεκίνημα της καριέρας του, στη Μαρσόνια, δεν τον πίστευαν τόσο πολύ. Δεν είχε τόση ισορροπία αφού πήρε μπόι ξαφνικά κι αυτό τον δυσκόλευε.

Πείσμωσε τόσο, ώστε μέσα σε λίγους μήνες έγινε βασικός και πήρε μεταγραφή στην ΝΚ Ζάγκρεμπ. Και μέσα σε δυο χρόνια ήρθε η μεταγραφή στη μεγάλη ομάδα της περιοχής, τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Εκεί λάνσαρε τον πανηγυρισμό του… «δεν ακούω»! Κατάφερε να βάλει 42 γκολ κι άρχισε να πιστεύει ότι το ταβάνι του είναι πιο ψηλά.

Έτσι ήρθε η Γερμανία και η Βόλφσμπουργκ στα 23 του χρόνια, ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει αυτό τον ψιλόλιγνο παίχτη με τις εξαιρετικές κινήσεις.

Το… «δεν ακούω» συνεχίστηκε πολύ γρήγορα, μέσα σε δύο χρόνια, στη Μπάγερν, που ξόδεψε ένα μεγάλο ποσόν για να τον αγοράσει.

Τριάντα τρία γκολ μέσα σε μια διετία ήταν η σφραγίδα του.

Κι ύστερα το πέρασμα στην Ατλέτικο Μαδρίτης, δώδεκα γκολ σε μια χρονιά στην Πριμέρα Ντιβισιόν είναι σημαντική υπόθεση.

Κι εκεί «δεν ακούω», κι εκεί Μπρέηβχαρτ, με τη ματωμένη φωτογραφία του να κάνει το γύρο του κόσμου. Δεν τα παρατούσε ούτε χτυπημένος!

Αλλά όταν είδε ότι δεν περνάει καλά με τον Σιμεόνε, έφτιαξε πάλι βαλίτσες.

«Μάντζουκιτς με λένε, δεν ανέχομαι πράγματα που με ενοχλούν, δεν τα ανεχόμουν ούτε νεαρός», είπε, κι υπέγραψε στη Γιουβέντους! Πάλι με τεντωμένα αυτιά στα εξαιρετικά γκολ που άρχισε να βάζει.

Κι αυτό το «δεν ακούω» πήγαινε στον Σιμεόνε, ενώ το «δεν ακούω» με την Κροατία πήγαινε σε όλο τον πλανήτη. Σε όσους τους έλεγαν… μεγάλους αλλά και κουρασμένους!

Δεν το ανεχόταν. Ήταν γεννημένος πρωταθλητής, με αδιανόητα επιτεύγματα σε τέσσερα διαφορετικά πρωταθλήματα!

Συλλέκτης τροπαίων!

Τρία πρωταθλήματα λοιπόν με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μπάγερν συν δύο πρωταθλήματα συν κύπελλο, συν Σούπερ Καπ ΟΥΕΦΑ συν Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, τρία πρωταθλήματα με τη Γιουβέντους συν κύπελλο Ιταλίας συν Σούπερ Καπ, Σούπερ Καπ και με την Ατλέτικο!

Η αίθουσα τροπαίων που του έφτιαξε η σύζυγός του Ιβάνα, είναι σαν μουσείο κι εκείνος καμαρώνει. Είχε «ματώσει» από μικρός για να πετύχει, μάτωσε και κυριολεκτικά.

Και κάθε μα κάθε φορά, από μικρό παιδί, εκεί δίπλα στο ποτάμι, έψαχνε να κάνει την υπέρβαση, ζούσε γι’ αυτήν.

Κι ήρθε να τον αγκαλιάσει η… κυρία υπέρβαση με το σπουδαιότερο γκολ της μεγάλης καριέρας του, αυτό με την Αγγλία. Το παζλ έγραφε τελικός παγκοσμίου κυπέλλου! Άκουσαν κι όσοι δεν άκουγαν!

Ο ίδιος ο Μάριο κάνει πίσω μόνο σε ένα πλάσμα. Τον (ασχημούλη) σκύλο του Λένι που τον κάνει ό, τι θέλει! Μπορεί να αρπαχτεί με τον διαιτητή, με όλους τους αντιπάλους, με τον προπονητή, με την κοινωνία ολόκληρη, αλλά μπροστά στον τετράποδο φίλο του, σούζα!

Από χτες ο ύπνος του Μάριο Μάντζουκιτς έχει γίνει πιο δύσκολος. Γιατί ξέρει ότι την Κυριακή έχει ένα μοναδικό ραντεβού με την ιστορία, γνωρίζοντας βέβαια τις τεράστιες δυσκολίες απέναντι στη Γαλλία.

Οι πιο νέοι σε ηλικία συμπαίχτες του είναι πολύ αγχωμένοι. Τα πόδια γίνονται βαριά μπροστά σε έναν τελικό, τον πιο σημαντικό της ζωής τους.

Αλλά όπως τους είπε, «η ζωή κάτι μας χρωστάει. Κι αν δεν έρθει, πάλι μας έδωσε αναμνήσεις για όλη μας τη ζωή».

Η δική του ξεκίνησε δίπλα σε ένα ποτάμι. Εκεί που θα είναι το επίκεντρο όταν η ζωή του γίνει ταινία…