Αθήνα

21 oC

αραιές νεφώσεις

O Mένιος Σακελλαρόπουλος μιλάει για θεούς και ήρωες της μπάλας και βαριεστημένες κυρίες!

Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ανάβει κι όλα είναι συνειδητά…

Κάπως έτσι, λίγο συνωμοτικά, με νεανικό ενθουσιασμό –ανώτερο από του Διονύση Σαββόπουλου-, με τα… τραπεζάκια έξω σε πολλές περιπτώσεις, με μια δίψα στην ψυχή σαν κι αυτή που έχουν οι έφηβοι, με προσμονή για κάτι σπουδαίο, με την κούραση να τσακίζει από τις πολλές ώρες μπροστά στο «κουτί», με περιέργεια για τα όποια καινούργια πρόσωπα και τις πιθανές εκπλήξεις, ταπεινοί ιερείς των μεγάλων ιεροκηρύκων της μπάλας.

Γράφει ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Αυτό είναι το μουντιάλ για πολλούς, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Κι είναι μια ιεροτελεστία στην οποία μετέχουν κυρίως οι άντρες, ξεκινώντας τη μύησή τους από τα μικράτα τους και φτάνοντας ως τα γεράματά τους!

Ετοιμάζομαι λοιπόν να ζήσω το δέκατο πέμπτο μουντιάλ της ζωής μου (κι άλλους δεκατέσσερις ολυμπιακούς αγώνες, μετρώντας το βίο σε… διοργανώσεις) κι έχω –όπως και πολλοί φίλοι μου… συνωμότες- τον ίδιο ενθουσιασμό όπως και παλιά.

               ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΡΤΙΣΤΕΣ

Κι ήμουν τυχερός γιατί οι πρώτες μου καθαρές μνήμες από παγκόσμιο κύπελλο έχουν να κάνουν με το κατά πολλούς κορυφαίο και πιο θεαματικό μουντιάλ στην ιστορία, αυτό του 1970 στο Μεξικό, τότε που η τρομερή Βραζιλία προχώρησε σε επίδειξη δύναμης κι έκανε το ποδόσφαιρο να μοιάζει με θεία συναυλία, στην οποία κρατάς την ανάσα σου για να μην ενοχλήσεις τους αρτίστες της μπάλας.

Αρτίστες, όχι αστεία! Από Πελέ και Ριβελίνο, μέχρι Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Ζέρσον! Για τα αγόρια εκείνης της εποχής, και οι πέντε Βραζιλιάνοι είχαν τη μορφή κάποιου θεού. Ένα πεντάθεο που έκανε τον Δία να ντρέπεται για τον εαυτό του και τους συν-θεούς, συμπεριλαμβανομένων και των ημιθέων!

Εκείνη η Βραζιλία διέλυσε με 4-1 την Ιταλία στον τελικό και την έστειλε για πίτσα και μακαρονάδα. Οι σκληροί Ιταλοί που μπορούσαν να κάνουν τάκλιν στην καρωτίδα –όπως ο Φακέτι κι ο Μπούρνιτς- έφυγαν ταπεινωμένοι.

Ήταν η πρώτη φορά που εκεί στο καφενείο που βλέπαμε τα παιχνίδια, άκουσα έναν παππού να λέει ότι άλλο η μπάλα κι άλλο το ποδόσφαιρο! Άλλο να την κλωτσάς κι άλλο να τη χαϊδεύεις!

«Γιατί παιδί μου το ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου είναι τέχνη, ύψιστη μάλιστα!», όπως μου είπε.

«Η μπάλα αναστατώνει τα όνειρά σου, σε γεμίζει ενθουσιασμό, τη σκέφτεσαι ξύπνιος και κοιμισμένος, ασκεί μια μαγεία μέσα σου», έλεγε ο παππούς, που ανακαλούσε στη μνήμη του ιστορίες από το 1950, τότε που η Ουρουγουάη νίκησε τη Βραζιλία μέσα στο σπίτι της στο Μαρακανά, μπροστά σε 220 χιλιάδες κόσμο.

«Δεν άντεξαν πολλοί τότε και έψαχναν τρόπους να αυτοκτονήσουν!», είπε, και στοίχειωσε τα όνειρά μου.

       ΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ

Γιατί όμως εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι (!)  στέκονται εκστασιασμένοι μπροστά στην τηλεόραση, αφήνοντας τα πάντα πίσω τους για να δουν τα παιχνίδια; Γιατί δεν διστάζουν λεπτό να τσακωθούν με τις γυναίκες και τις ερωμένες τους για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα τους ενοχλούν ούτε λεπτό στη μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου; Γιατί κάνουν ως και κοπάνες από τη δουλειά ρισκάροντας το μέλλον τους ώστε να μη χάσουν κάποιο παιχνίδι; Γιατί παριστάνουν τους άρρωστους στο αφεντικό τους; Γιατί αναβάλουν γάμους και βαφτίσια, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό;

Μοιάζει σαν μεταφυσικό, αλλά συμβαίνει όντως και έχει καταγραφεί ιστορικά. Όπως έχει καταγραφεί και έξαρση διαζυγίων αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο, αφού κάποιες κυρίες δεν αντέχουν και φεύγουν!  Προφανώς το μουντιάλ προκαλεί πολλές υπερβολές.

Κι ας μην ξεχνάμε ότι άνθρωποι στιγματίστηκαν για όλη τους τη ζωή (όπως εκείνος ο τερματοφύλακας της Βραζιλίας το 1950,  ο Μπαρμπόζα, που αντιμετώπισε την εθνική χλεύη επειδή έφταιγε στα γκολ που δέχτηκε), άλλοι πάλι έγιναν για πάντα εθνικοί ήρωες, από τεράστιες μορφές όπως ο Μαραντόνα μέχρι και πολύ μικρότερα μεγέθη όπως ο… Τότο Σκιλάτσι που έκανε τους Ιταλούς να παραφρονήσουν!

                        ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΗΡΩΩΝ

Στα παγκόσμια κύπελλα αναδεικνύονται τέτοιοι ήρωες. Ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Κρόιφ, ο Μπεκενμπάουερ, ο Γκερντ Μίλερ, ο Πάολο Ρόσι (για ένα και μόνο τουρνουά), ο Εουσέμπιο, ο Λεβ Γιασίν ήταν μερικοί απ’ αυτούς, μαζί με πολλούς άλλους που έγραψαν ιστορία.

Αναδεικνύονται και εθνικοί ήρωες, όπως ο Καμερουνέζος Ροζέ Μιλά που στη χώρα του θεωρήθηκε εθνικό σύμβολο!

Στα παγκόσμια κύπελλα βλέπουμε… μάγους από διάφορες φυλές να κάνουν βουντού, φύλαρχους να κατασκηνώνουν κάνοντας τελετές, κάθε καρυδιάς καρύδι, ένα πολύχρωμο μωσαϊκό που δίνει άλλη διάσταση, ΚΑΙ κοινωνική πέρα απ’ αυτή καθαυτή τη μπάλα.

Έχουν πάρει μέρος απίθανες χώρες όπως οι… Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες το 1938, αλλά και απίθανοι Αφρικανοί και Ασιάτες. Φολκλόρ!

Υπάρχουν και τα… βασανιστικά μουντιάλ, εκεί που οι ώρες είναι ανάποδα και ο κόσμος πρέπει να ξενυχτήσει για να δει τα παιχνίδια. Και, παραφράζοντας την Άντζελα, «και ποια θυσία πια θυσία έχω κάνει εγώ για σένα!»

Τα μουντιάλ είναι η χαρά του σουβλατζίδικου και της πιτσαρίας, «ναοί» που δημιουργούν άλλα προβλήματα! Γιατί σύμφωνα με έρευνες, κάποιοι άντρες στο τέλος του τουρνουά έχουν πάρει από τρία έως πέντε κιλά! Ε, όλη μέρα καναπέ με σουβλάκι πίτσα και μπίρα, αφήνει κουσούρια!

                  ΤΑ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μπάλα οι κύριοι; Κομμωτήρια και γυναικείες βραδιές οι κυρίες!

Οι βιβλιόφιλες έχουν τους δικούς τους κανόνες, εντυπωσιακοί πέρα για πέρα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Οφσάιντ: Όταν πηγαίνεις κατευθείαν στην τελευταία σελίδα για να δεις τι γίνεται!

Μπαλιά διαβήτης: Προτείνεις σε φίλο ένα καλό βιβλίο!

Κατενάτσιο: Όταν σε εκατό σελίδες δεν γίνεται τίποτα στο βιβλίο!

Καραβολίδα: Όταν για εκατό σελίδες έχει τρελή δράση!

Παλτό: Τσεχοσλοβάκος νομπελίστας που αγόρασες επειδή διάβασες εξαιρετικές κριτικές αλλά δεν διαβάζεται!

Ντρίμπλα: Όταν αποφεύγεις τους φίλους για να μείνεις σπίτι και να διαβάσεις!

Χατ τρικ: Όταν έχεις μια στοίβα αδιάβαστα βιβλία αλλά μπαίνεις τυχαία σε ένα βιβλιοπωλείο και αγοράζεις ακόμα τρία!

Γκολ με ψαλιδάκι: Μόλις έχεις τελειώσει ένα πολύ καλό βιβλίο και το τοποθετείς με υπερηφάνεια στη βιβλιοθήκη σου!

Αυτό το απίθανο περιβόλι λοιπόν ανοίγει τις πύλες του εκεί στη Ρωσία, για να δούμε δίπλα στις παραδοσιακές δυνάμεις ομάδες όπως το Ιράν και η Τυνησία, η Σενεγάλη και η Σαουδική Αραβία, με τις κελεμπίες να ανεμίζουν στις εξέδρες.

Κι ως τις 15 Ιουλίου, ημέρα του τελικού στο Στάδιο Λουζνίκι της Μόσχας, έχουμε  να δούμε πολλά.

Και θα θυμηθούμε εδώ, στο The Caller, απίθανες ιστορίες που έμειναν για πάντα στη μνήμη –με μεγάλους και μικρούς ήρωες αλλά και αποδιοπομπαίους τράγους- ανακαλύπτοντας νέους… Ρομπέν των Δασών της μπάλας.

Γιατί το μουντιάλ είναι πάνω απ’ όλα πρόσωπα, αυτά που άλλωστε γράφουν την ιστορία με ανεξίτηλο μελάνι…

Send this to a friend