Αθήνα

15 oC

σποραδικές νεφώσεις

Ένα σουτ ρε παιδιά, ένα σουτ!

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος κοιτάζει το «μηδέν» των τριών ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, όπου κοιτούσαμε σαν φτωχοί συγγενείς…

Επιστρέφουμε λοιπόν στα εδώδιμα-αποικιακά, που έλεγαν κι οι παλιοί μπακάληδες για να εξωραΐσουν την επιχείρησή τους, αυτοί που πουλούσαν πάντα με τη σέσουλα, σ’ εκείνες τις παλιές ξεχασμένες εποχές.

Κι αφού δεν μπορέσαμε να κοιτάξουμε στα μάτια το ευρωπαϊκό θηρίο, όντας φτωχοί συγγενείς, είμαστε έτοιμοι να τσακωθούμε στη γειτονιά μας για το ποιος την έχει πιο μεγάλη! Την ομάδα.

Η ολοκλήρωση της πρώτης ευρωπαϊκής εβδομάδας των ομάδων μας άφησε πικρά συμπεράσματα.

Τρία παιχνίδια, δύο ήττες (ΑΕΚ, ΠΑΟΚ), μια ισοπαλία (Ολυμπιακός) συν κάτι ακόμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο: μηδέν γκολ από τους τρεις εκπροσώπους μας και μετριότατες εμφανίσεις.

Και οι τρεις έδιναν την εντύπωση ότι κοιτούσαν να επιβιώσουν απλώς με αξιοπρέπεια: ΑΕΚ και ΠΑΟΚ να χάσουν με χαμηλό σκορ, ο Ολυμπιακός τουλάχιστον να μη χάσει στην έδρα του.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Αυτό είναι το γενικότερο συμπέρασμα και θα είναι λάθος να διαβάσουμε διαφορετικά τα παιχνίδια.

Και δεν στεκόμαστε στη στατιστική, που μπορεί να μη λέει όλη την αλήθεια. Όμως το «μηδέν» μετά από 270 αγωνιστικά λεπτά δείχνει την κατεύθυνση.

Η απειλή στα αντίπαλα καρέ ήταν ελάχιστη έως ανύπαρκτη, κι όπου υπήρχε, όσο υπήρχε, οφειλόταν σε «κλεφτοπόλεμο». Αυτή την τακτική επέλεξαν οι ομάδες μας, θεωρώντας εκ των προτέρων ότι είναι σχεδόν αδύνατο να απειλήσουν τους αντιπάλους τους και απολύτως αδύνατο να τους κερδίσουν.

Είχαν άπαντες συμβιβαστεί με την αποτυχία, προσπαθώντας απλώς να την περιορίσουν και να παραμείνουν αξιοπρεπείς.

Η αλήθεια είναι –δίχως οπαδικές κορόνες ή παραμορφωτικούς φακούς- ότι και οι τρεις αντίπαλοί μας ήταν κλάσεις ανώτεροι.

Για την Τσέλσι που βρέθηκε στο δρόμο του ΠΑΟΚ δεν χρειάζονται καν αναλύσεις. Η πασιφανής ανωτερότητά της έκανε πολλούς φίλους του ΠΑΟΚ να είναι ευχαριστημένοι με το τελικό 0-1. Γιατί αν ο Μοράτα ήταν στοιχειωδώς εύστοχος σε τρεις καθαρές ευκαιρίες, ίσως και να γινόταν άλλη συζήτηση.

Ο Άγιαξ μπορεί να μην είναι Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους ή Ρεάλ, αλλά με τους παίχτες που έχει αυτή τη στιγμή, ανήκει ξεκάθαρα στο «πάνω ράφι» και μπορεί να «σκοτώσει» κάθε αντίπαλο.

Η Μπέτις τέλος, με το γνωστό τσούκου-τσούκου μπολ και τη δυνατότητα κατοχής της μπάλας για… χρόνια, αν χρειαζόταν, μπορούσε να ελέγξει το παιχνίδι ανά πάσα στιγμή.

Άλλο πράγμα όμως η ανωτερότητα κι άλλο ή άνευ όρων παράδοση!

Ναι, να χάσεις, να αποκλειστείς, αλλά να προσπαθήσεις όσο μπορείς, παλεύοντας ως το τέλος. Κι αυτό, τουλάχιστον στους δυο ηττημένους, δεν συνέβη.

Συνέβη όμως κάτι άλλο κι ήταν ολοφάνερο. Το ότι σε τέτοιο επίπεδο είμαστε έως και φτωχοί συγγενείς…

Γιατί οι ομάδες που απέκλεισαν οι δικές μας στα προκριματικά, δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που βρήκαμε μπροστά μας στους ομίλους. Πικρό, στενόχωρο αλλά αληθές.

Σχεδόν δεν μπορούσαμε ούτε να σουτάρουμε στις εστίες τους, κι αυτό είναι ακόμα πιο λυπηρό. Ένας κλεφτοπόλεμος διαρκείας, με μοναδικό στόχο τον μη διασυρμό…

Δεν ξέραμε ότι οι αντίπαλοι στους ομίλους είναι πιο ισχυροί; Το ξέραμε, το περιμέναμε, το συζητούσαμε.

Αλλά περιμέναμε και καλύτερη αντίδραση από τις ομάδες μας, που με τον τρόπο που έπαιξαν βροντοφώναξαν ότι δεν πιστεύουν σε θαύματα, έστω ποδοσφαιρικά.

Η υποτίμηση όμως και η υπερτίμηση είναι το ίδιο κακά και πληρώνονται ακριβά καμιά φορά. Τουλάχιστον ένα σουτ ρε παιδιά, ένα σουτ.

Υ.Γ. Η μάχη των οπαδών για το ποιος ήταν ο χειρότερος αλλά και ποιος αντίπαλος ήταν πιο ισχυρός, ήδη μαίνεται. Ας κοιτάξουν όλοι στον καθρέφτη, που δεν πρέπει να είναι παραμορφωτικός…

Send this to a friend