Αθήνα

11 oC

ελαφρές νεφώσεις

Μια γιορτή με μεγάλη σημασία! Το πάρτι του Άρη, που άντεξε στο σκοτάδι και γύρισε εντυπωσιακά στο φως

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος γράφει για το πάρτι του Άρη, που άντεξε στο σκοτάδι και γύρισε εντυπωσιακά στο φως!

Η εικόνα εντυπωσιακή, τη χάζευε όποιος την έβλεπε! Δευτέρα απόγευμα, Θεσσαλονίκη, Χαριλάου, περισσότεροι από είκοσι χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν μαζί με τον Άρη ΤΟΥΣ, να δείξουν τη χαρά τους, να είναι εκεί για να ζήσουν την αναγέννηση, να απολαύσουν το ουράνιο τόξο μετά την παρατεταμένη καταιγίδα!

Κρέμονταν σαν τσαμπιά στις εξέδρες –με τον Λεβαδειακό έτσι;-απολάμβαναν τη στιγμή, αυτή της μεγάλης επιστροφής. Πρόσμεναν χρόνια να ξαναδούν την ομάδα τους εκεί που πραγματικά ανήκει, στη μεγάλη κατηγορία, από την οποία έλειψαν πολύ.

Θα χαιρόταν κι ο ήρωας τους, ο Κλεάνθης Βικελίδης, μ’ αυτή την υπέροχη εικόνα, μια παρατεταμένη γιορτή που ξεκίνησε από το καλοκαίρι, με την άνοδο, και συνεχίζεται, και, όπως φαίνεται, θα συνεχιστεί ως το καλοκαίρι!

Οι εικόνες έσταζαν συγκίνηση. Παππούδες με τα εγγόνια μαζί να τους δείχνουν το γήπεδο και να τους λένε για τη δύναμη του Άρη, παιδιά που δεν αλλαξοπίστησαν στα δύσκολα χρόνια του μαρασμού, ηλικιωμένοι που περίμεναν χρόνια για να ξανανιώσουν!

Όλοι με το κινητό στο χέρι απαθανάτιζαν εαυτούς και αλλήλους, και στο τέλος, με την τρίτη συνεχόμενη νίκη στη μεγάλη κατηγορία, βιντεοσκοπούσαν τη γιορτή και τα όλε!

Εντάξει, δεν θα πάρει το πρωτάθλημα ο Άρης, το ξέρουν! Πάντα το ήξεραν, το λέει και το σύνθημα τους:

«Γίνε Άρης για να γουστάρεις!»

Θα χάσει παιχνίδια η ομάδα των κιτρινόμαυρων, αλίμονο. Ε, και; Τους φτάνει που είναι στη μεγάλη αυτή γιορτή, έτσι το βλέπουν. Κι αν η χρονιά φέρνει κι άλλο καλό, ακόμα καλύτερα.

Μια γροθιά όλοι, παίχτες, προπονητές και κόσμο, απολάμβαναν κάθε στιγμή. Γιατί στην πραγματικότητα αυτό είναι το ποδόσφαιρο: γιορτή. Γιορτή που χάθηκε σε άλλα ζητήματα, αυτά που κάλυψαν την αληθινή σημασία της μπάλας.

Αυτή την πολλαπλά ταλαιπωρημένη ομάδα –και από λάθη και παραλείψεις- την έχει ανάγκη το ελληνικό ποδόσφαιρο. Με αυτήν ακριβώς την εικόνα: ένα γεμάτο γήπεδο που γιορτάζει.

Όπως έχει ανάγκη να ξαναδεί γεμάτο το γήπεδο του Πανσερραϊκού, της Δόξας Δράμας, του Πιερικού, της Παναχαϊκής, ομάδων που δίνουν άλλη αίσθηση στη μεγάλη κατηγορία.

Να σείεται ο τόπος από ζητωκραυγές, μπας και ξαναδούμε τις παλιές καλές μέρες, τότε που κανείς από τους μεγάλους δεν ήξερε αν θα περάσει από τις Σέρρες, τη Δράμα, την Πάτρα.

Ο Άρης έκανε υπομονή εκεί στα σκοτεινά τούνελ που μπήκε, κι οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα ήταν σαν σε κρυφό σχολειό: ζούσαν με την προσδοκία ότι θα ξαναβγούν στο φως.

Κι αυτή η αγάπη κράτησε ζωντανή την ομάδα. Πόσες και πόσες ιστορικές ομάδες δεν έσβησαν μέσα στα σκοτεινά υπόγεια…

Ας μη χαλάσει η εικόνα αυτή όταν έρθουν και τα δύσκολα. Γιατί οι ίδιοι οι άνθρωποι του Άρη πρεσβεύουν τη διαφορετικότητά τους. Κι ας σταθούν δίπλα στην ίδια την ομάδα, σε όσες δυσκολίες κι αν εμφανιστούν. Είναι μια καινούργια ομάδα κατά 90% και θα υπάρξουν και σκαμπανεβάσματα, με τον προπονητή  Πάκο Ερέρα (που φαίνεται πολύ σοβαρός) να προσπαθεί να χτίσει σωστά, από μηδενική βάση.

Ο Άρης άντεξε λοιπόν και με τέτοιο κόσμο θα ξαναβρεί το δρόμο του και το χαμένο του κύρος, από τότε που συγκαταλεγόταν στις μεγάλες δυνάμεις του ποδοσφαίρου, αναδεικνύοντας τεράστιους ποδοσφαιριστές.

Avanti λοιπόν, σε έναν δρόμο που φαίνεται τόσο όμορφος. Άλλωστε τα όνειρα θρέφουν τους ανθρώπους…

Αυτούς που ήδη χαίρονται εκεί στου Χαριλάου, με τον προπονητή να δίνει τη σωστή διάσταση:

«Δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν θέλω να επέμβω κιόλας στο συναίσθημα της χαράς του κόσμου, αλλά μέσα στην ομάδα θέλω να το κοντρολάρω. Πρέπει να διαχωριστεί η χαρά εντός κι εκτός γηπέδου. Δεν μπορώ να διαχειριστώ τη χαρά του φιλάθλου, αλλά πρέπει να διαχειριστούμε όλοι τα δικά μας συναισθήματα».

Ναι, θα έρθουν και μπόρες. Κι η διαχείριση είναι το άπαν…

Υ.Γ. Στο κύπελλο ο Άρης βρήκε στο δρόμο του τον ΠΑΟΚ. Εκεί πρέπει να υπάρξει διαχείριση αντιδράσεων. Είναι πάρα πολύ βασικό για τη συνέχεια…

Send this to a friend