Αθήνα

21 oC

αραιές νεφώσεις

Μετρήστε από το 1 ως το 100 και ξεχάστε το παιχνίδι αυτό!

Γράφει (με τα μάτια... νυσταγμένα και βαριά) ο Μιχάλης Τσαμπάς

Αν δεν ήμουν στο γραφείο και παρακολουθούσα αυτό το ματς από τον καναπέ του σπιτιού μου ένα είναι το σίγουρο. Δεν θα διαβάζατε ποτέ τις παρακάτω γραμμές.

Ο... γλυκός και νωχελικός τρόπος που άλλαζαν τη μπάλα η Ουρουγουάη και η Σαουδική Αραβία θα με νανούριζε, ο Μορφέας θα με υποδέχονταν στη φιλόξενη αγκαλιά του και τα παιδιά στο The Caller μάταια θα έκαναν συνεχόμενα F5 μήπως και... ξεμυτίσει μέσω mail αυτό το ρημάδι το κείμενο.

Έξυπνα παιδιά είστε οι αναγνώστες που μπαίνετε σε αυτό εδώ το σάιτ οπότε απ' όλα τα παραπάνω θα έχετε καταλάβει για τα καλά και την ποιότητα του αγώνα που καλούμαι να σχολιάσω.

Από επαγγελματική διαστροφή και μόνο είχα το θάρρος και το θράσος να μην πατήσω ένα από τα πολλά κουμπιά του τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης, αναζητώντας κάτι άλλο με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Επέλεξα να παραμείνω συντονισμένος στην ΕΡΤ1 μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή από την Γαλλία, που προφανώς κι αυτός θα έχει να διηγείται στα εγγόνια του το μαρτύριο που βίωσε από κοντά για 94 λεπτά. Το εξ επαφής πλασέ του Σουάρες που έκρινε το ματς κι έδωσε την πρόκριση στην Ουρουγουάη είναι η μοναδική εξαίρεση στον κανόνα και η στιγμή που κράτησε το σερί των γκολ σε όλα τα ματς από την αρχή του Μουντιάλ έως σήμερα.

Ποτέ σε κανένα από τα προηγούμενα 18 παιχνίδια το 0-0 δεν φλέρταρε τόσο έντονα με την παρουσία του.

Βέβαια υπάρχουν ελαφρυντικά. Στην φάση των ομίλων είμαστε ακόμη, άρα ήταν κάτι παραπάνω από δεδομένο ότι στον δρόμο προς τη... Γη της Επαγγελίας θα βρούμε και τέτοια ματς. Αυτά που στην ποδοσφαιρική αργκό τα λέμε «να μασάς και να φτύνεις».

Αυτά που μόλις σφυρίζει την λήξη τους ο διαιτητής, μετράς από μέσα σου έως το 100 και μετά τα ξεχνάς. Τα καταπίνει η... ποδοσφαιρική λήθη. Το ζήσαμε κι αυτό. Πάει πέρασε και η μόνη ευχή είναι να μην ξαναβρούμε κάτι ανάλογο στην πορεία.

Send this to a friend