• Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου
  • 01:50

Αθήνα

18 oC

αραιές νεφώσεις

Όταν καταλάβουμε τον κάθε «επαγγελματία Παπαπέτρου», θα βλέπουμε με λιγότερο μίσος τον αθλητισμό!

Μετρώντας και τα... δευτερόλεπτα έως να φτάσει η ώρα που θα αρχίζει η... μάχη της Γαλλίας με το Βέλγιο βρίσκω την ευκαιρία να γράψω κάτι που δεν έχει σχέση καμία με το Μουντιάλ, αλλά είναι στην πρώτη γραμμή της εντός συνόρων αθλητικής επικαιρότητας.

Γράφει ο Μιχάλης Τσαμπάς

Τα τελευταία 24ωρα διαβάζω... δεξιά και αριστερά διάφορες θεωρίες περί προδοσίας, με αφορμή την μετακίνηση του Ιωάννη Παπαπέτρου από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό. Δεν είναι η πρώτη φορά που λέγονται και γράφονται κάτι τέτοια. Όταν τόσο ο Σπανούλης (αυτός κυρίως), όσο και ο Περπέρογλου είχαν πάρει τον... αντίθετο δρόμο κι από το ΟΑΚΑ κατηφόρισαν στο ΣΕΦ υπήρχε ένα ανάλογο ξεσάλωμα. «Προδότες, Ιούδες, φραγκοφονιάδες» κι άλλα τέτοια ωραία και τότε και τώρα είναι στην... πρώτη γραμμή και χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους οπαδούς προς τους παίκτες που μέχρι... χτες ήταν «Θεοί τους».

Στην Ελλάδα πλέον έχουμε συνηθίσει τα πάντα και δεν μας φαίνεται τίποτα περίεργο πια. Όσο ακραία επίθεση, φραστική σε πρώτη φάση, δέχεται κάποιος απλά και μόνο για μια επαγγελματική επιλογή στην καριέρα του. Ο φίλαθλος ή για την ακρίβεια ο οπαδός έχει μάθει να αγαπάει την ομάδα του, όχι όμως με αγνά συναισθήματα. Είναι ακραίος, είναι βίαιος, δεν μπορεί να δεχθεί την ήττα, δεν τον ενδιαφέρει το fair play, δεν αναγνωρίζει ποτέ ότι ο αντίπαλος ήταν είτε καλύτερος, είτε σε καλύτερη μέρα και κέρδισε.

Πάντα ψάχνει να βρει δικαιολογία για την ήττα, πάντα έχει έτοιμη μια θεωρία συνομωσίας και για να γυρίζουμε στην υπόθεση Παπαπέτρου πάντα θα θεωρεί ότι αυτός που λάτρεψε, τον πρόδωσε. Λάθος σκέψη που προφανώς ξεκινά από την λάθος παιδεία, από την λάθος αθλητική κουλτούρα που έχουμε ως χώρα δεκαετίες ολόκληρες. Ποτέ δεν θα δεχτούμε πως και ο αθλητής είναι απλά ένας εργαζόμενος. Διάσημο; Συμφωνώ. Ακριβοπληρωμένος; Μαζί σας... Απλά πάντα παραμένει εργαζόμενος και μάλιστα με «ημερομηνία λήξης», οπότε πάντα θα κοιτάει το καλύτερο για το συμφέρον του.

Είτε αφορά το οικονομικό, είτε τον ρόλο του σε μια ομάδα, είτε τις φιλοδοξίες του για τίτλους. Θα τα δώσει όλα για την ομάδα του, θα δεθεί μαζί της, θα φερθεί άψογα και επαγγελματικά αλλά ως εκεί. Όταν φτάσει η ώρα της ανανέωσης του συμβολαίου, ο καθένας θα βάλει τις δικές του προτεραιότητες, όπως το ίδιο ισχύει κι από την πλευρά του εκάστοτε εργοδότη-ομάδα που θα κάνει την πρόταση. Όταν κι αν ποτέ αυτό γίνει κατανοητό από τους περισσότερους, θα βλέπουμε και τον αθλητισμό με λιγότερο μίσος και περισσότερο ενδιαφέρον...