Αθήνα

8 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

Όταν ο Μόντριτς έβγαλε γλώσσα στο σύστημα…

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος βγάζει το καπέλο στον Κροάτη, που την ώρα του θριάμβου θυμήθηκε τους αδικημένους Τσάβι, Ινιέστα και Σνάϊντερ…

Τον έπνιγε αυτή η «προπέλα» στο λαιμό κι ένιωθε άβολα μέσα στο σμόκιν που τον έβαλαν να φορέσει.
«Πω πω μεγαλεία…», είπε μέσα του, και θυμήθηκε αμέσως τα χρόνια εκείνα που έβοσκε κατσίκια στο χωριό του, ή τα μεταγενέστερα, τότε που τον φώναζαν «ποντίκι» στην προπόνηση.

Του έφτανε να έχει ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια για να μπορεί να κλωτσάει τη μπάλα, όπως του έφτανε να φοράει μια φόρμα, έστω και σκισμένη, για να μη λερώνει την μπλούζα με την οποία πήγαινε στο σχολείο. Δεν είχε και πολλές.

Την ώρα λοιπόν που κλήθηκε να παραλάβει τη χρυσή μπάλα ως ο μεγάλος νικητής του 2018, ο άνθρωπος που έσπασε την κυριαρχία Μέσι και Ρονάλντο Λούκα Μόντριτς, άφησε στην άκρη τα ενδυματολογικά και σκέφτηκε ποδοσφαιρικά.

Το ίδιο είχε σκεφτεί και πέρσι, όταν, στον ίδιο θεσμό, ήταν στους φιναλίστ αλλά έχασε από τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Το μεγαλείο της ψυχής του τον έκανε να πει πράγματα που δεν είχε πει ποτέ κανείς από το 1956, τότε που είχε αναδειχτεί νικητής ο Άγγλος Στάνλεϊ Μάθιους.

Το είχε συζητήσει πριν με τη γυναίκα του, αυτή που τον έπεισε να φορέσει παπιγιόν.
Κρατούσε τη λίστα των νικητών, κι όπως τη διάβαζε, είχε ανατριχιάσει.

«Ξέρεις πόσοι γίγαντες έχουν περάσει από κει; Ντι Στέφανο, Εουσέμπιο, Μπόμπι Τσάρλτον, Τζορτ Μπεστ, Κρόιφ, Μπεκενμπάουερ, Κίγκαν, Ρουμενίγκε, Πλατινί, Φαν Μπάστεν, Ρονάλντο, Ροναλντίνιο, και βέβαια, δέκα χρόνια τώρα, Μέσι και Κριστιάνο…»
Φαινόταν προβληματισμένος.

«Τι έχω κάνει να αξίζω τέτοια τιμή, δίπλα σε όλους αυτούς τους μεγάλους…»
Ένα μαξιλάρι που του πέταξε η γυναίκα του, προσγειώθηκε στο κεφάλι του!

«Εσύ τι έχεις κάνει; Την καλύτερη χρονιά της καριέρας σου! Πήγες την Κροατία στον τελικό του μουντιάλ, πήρες με τη Ρεάλ το Τσάμπιονς Λιγκ και ήσουν από τους κορυφαίους…»

«Δεν ξέρω…», της είπε, κι όταν εκείνη τον ρώτησε τι θα πει στην ομιλία του, της απάντησε ότι θα αυτοσχεδιάσει και θα πει ό,τι του έρθει εκείνη τη στιγμή στο μυαλό.

Κι αυτό το αγνό μυαλό, την ώρα του θριάμβου σκέφτηκε τους κατά καιρούς αδικημένους, αυτούς που έφυγαν αδικημένοι.

ΣΧΕΤΙΚΑ

«Αφιερώνω αυτό το βραβείο στον Τσάβι, τον Ινιέστα, τον Σνάϊντερ, που άξιζαν να είναι νικητές!»

Σ’ αυτούς χαμογέλασε, αυτούς έφερε στο μυαλό του την ώρα του θριάμβου του.
Δεν ήταν ποτέ καλός στα λόγια γι’ αυτό και ξέχασε κι άλλους, τους οποίους ανέφερε αργότερα στους Ισπανούς και τους Κροάτες δημοσιογράφους.

Κι είπε τον Σουάρες, τον Νεϊμάρ, τον Πίρλο, τον Ανρί, τον Καντονά, τον Μπουντραγκένιο.
Πόση διαφορά επιπέδου. Γιατί σε όλες τις προηγούμενες νίκες του, ο Κριστιάνο έδειχνε τον εαυτό του. Ο τα πάντα πληρών…

Γιατί κάποιος δεν (πρέπει να) είναι μεγάλος μόνο στο χορτάρι αλλά και έξω απ’ αυτό…
Η ιστορία -με το πέρασμα του χρόνου- μπορεί να μη συμπεριλάβει τον Μόντριτς στους κορυφαίους που πέρασαν από τα γήπεδα.

Όμως ο κόσμος θα θυμάται έναν εργάτη, έναν σπουδαίο τεχνίτη που γινόταν θυσία για την ομάδα και μπορούσε να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα.

Κι αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε το κείμενο της 12ης Ιουλίου, εκείνο το αφιέρωμα του The Caller στον κοντορεβυθούλη της μπάλας που άλλαξε τη μοίρα του.

Send this to a friend