Αθήνα

21 oC

αραιές νεφώσεις

Όταν οι πρόεδροι αγκαλιάζουν τους οπαδούς…

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος –με αφορμή την αφαίρεση βαθμών από την ΑΕΚ- θυμάται την πικρή ιστορία του Ντέμη με τους οπαδούς και θεωρεί ότι οι ομάδες πρέπει να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους…

------------------------------------------------------------------

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο ή τα κελιά μας είναι χωριστά;

Ίσως θα έπρεπε να το αναρωτιούνται όλοι οι πρόεδροι των ομάδων, όλοι, πρωταθληματικοί ή μη!

Η παράσταση αρχίζει, φουντώνει, και τώρα, πάνω στο φούντωμα, ξεκίνησαν οι ιστορίες. Η ΑΕΚ πλήρωσε ακριβά το λογαριασμό με αφαίρεση τριών βαθμών για τα επεισόδια των οπαδών της στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, η ποινή δεν έπεσε ούτε στο δεύτερο βαθμό, οπότε η σφοδρή ανακοίνωση ήταν το απολύτως αναμενόμενο.

«Η προκατασκευασμένη εκτέλεση της ομάδας μας με την εφαρμογή διαφορετικών ποινών για ίδια αδικήματα παρέμεινε και σε δεύτερο βαθμό! Θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για τη δικαίωσή μας και την ανατροπή μιας απόφασης, η οποία ανοίγει τον ασκό του Αιόλου στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα την βρουν μπροστά τους όσοι την μεθόδευσαν και όσοι επιχαίρουν εκτιμώντας λανθασμένα ότι θα την εκμεταλλευθούν», έλεγε η ανακοίνωση.

Προκατασκευασμένη λοιπόν; Αυτό είναι το πρώτο –σοβαρότατο- σκέλος της ανακοίνωσης.

Και το δεύτερο; Τροφή για σκέψη. Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου για το ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως προβλέπει η ΑΕΚ.

Δεν έχει άδικο. Θα ξαναβρούμε μπροστά μας τέτοιες ιστορίες, ενδεχομένως (ή πιθανότατα) και νέες ανακοινώσεις.

Εδώ όμως υπάρχει μια αναγκαιότητα. Ας κοιταχτούν στον καθρέφτη τους οι ομάδες.

Γιατί ποιος αμφιβάλει ότι μέσα στις περισσότερες ομάδες υπάρχουν μπαχαλάκηδες –επιεικής έκφραση- που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τα διαλύσουν όλα;

Κι η ομάδα; Στην… ουροδόχο κύστη τους!

Ας πούμε και μια δεύτερη αλήθεια, την οποία –επί πολλά χρόνια- άκουγα από το στόμα των ίδιων των οπαδών, όλων των αποχρώσεων εννοείται.

«Θα καθαρίσει ο πρόεδρος και οι δικηγόροι…»

Αυτό ακριβώς, επί λέξει!

Ένιωθαν –και πολλοί το νιώθουν ακόμα- ότι η ομάδα τους χαϊδεύει, τους προστατεύει, απλώνει το δίχτυ ασφαλείας Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ!

Έτσι όμως δεν πάνε πουθενά, αλλά πουθενά, αφού σε κάποια στροφή θα φανεί το φονικό μπούμερανγκ!

Θυμηθείτε τι έγινε πέρσι με τον ΠΑΟΚ, πώς κατέληξε η ιστορία με το πρωτάθλημα, πώς χάθηκε ένας τίτλος, πώς κρίθηκαν τα πάντα στις δικαστικές αίθουσες.

Αλλά ας γυρίσουμε σ’ αυτό που λέγαμε και που κατά την άποψή μου είναι το κλειδί της ιστορίας. Ότι οι οπαδοί –κάθε απόχρωσης- νιώθουν ότι τους χαϊδεύουν. Ότι δεν τρέχει και τίποτα αν πλακωθούν με τους αντιπάλους, την αστυνομία, τους σεκιουριτάδες, τον Αβραάμ Πάπα, τον Ερντογάν, τον διάβολο και τον τρίβολο!

Αν δεν ξεκαθαρίσει αυτό, οι ομάδες θα τρέχουν και δεν θα φτάνουν και μετά θα τα βάζουν με τους εξωτερικούς εχθρούς.

Τους εσωτερικούς; Δεν τους βλέπουν;

                     Η ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΤΕΜΗ

Εδώ είναι απαραίτητο να θυμηθούμε μια ιστορία που δείχνει τόσα μα τόσα πολλά.

Σεζόν 2006-06, πρόεδρος στην ΑΕΚ ο Ντέμης Νικολαΐδης, με όραμα και πλάνο.

Με το καλημέρα της σεζόν, η ΑΕΚ παίζει στο Περιστέρι με τον νεοφώτιστο τότε Ατρόμητο. Η εντολή είναι να μην πάνε οι οπαδοί της ΑΕΚ. Πηγαίνουν! Γίνεται το αναμενόμενο: πλακώνονται, γης μαδιάμ, χαλασμός!

Ο Ντέμης δεν έκανε πίσω. Έδωσε στη δημοσιότητα δύο ονόματα οπαδών της ΑΕΚ οι οποίοι αναγνωρίστηκαν και είχαν συμμετοχή στα επεισόδια.

Το ρήγμα έγινε χαώδες!

Γιατί την επόμενη μέρα έγινε κάτι που άφησε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό!

Προχώρησε σε καταχώρηση σε όλες τις αθλητικές εφημερίδες με τις φωτογραφίες όσων συμμετείχαν στα επεισόδια και ζητούσε από όποιον αναγνωρίζει τους συγκεκριμένους οπαδούς να επικοινωνήσει με την ΠΑΕ.

Οι οπαδοί τον κατηγόρησαν για χαφιέ, τον καθύβριζαν, τον απειλούσαν, φυσικά κατέβασαν τη φωτογραφία του από το site της Original.

Βαφτίστηκε… Αρ-ντέμης (Αρτέμης Μάτσας), με οπαδούς άλλων ομάδων να επιτίθενται στον Νικολαίδη και να είναι στο πλευρό των οπαδών της ΑΕΚ.

Από τότε κύλησαν τα χρόνια και δεν άλλαξε τίποτα, τουλάχιστον στη νοοτροπία. Γιατί πολλοί οπαδοί θεωρούν ότι πρέπει να συνδιοικούν. Κι αυτό είναι μεγάλο, τεράστιο πρόβλημα.

Και, τελικά, βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο ή τα κελιά μας είναι χωριστά;

Ας το αποφασίσουν οι πρόεδροι. Αλλιώς, όπως είπαμε, σε κάποια στροφή θα το βρουν μπροστά τους το πρόβλημα.

Εννοείται πάντως –κι είναι ξεκάθαρο- ότι οι ποινές πρέπει να είναι ίδιες για όλους. Δεν μπορεί να γίνεται αλλιώς.

Αυτό πρέπει να τελειώσει, όπως και το άλλο επικίνδυνο παιχνιδάκι, το κλέφτες κι αστυνόμοι.

Send this to a friend