Αθήνα

31 oC

ελαφρές νεφώσεις

Οταν σε αγάπησα ήμουν παιδί... Ποιος θυμάται το Μουντιάλ του Μέξικο το 1986

Με την αστυνομική μου ταυτότητα να γράφει «ΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ 1978», το Μουντιάλ του Μέξικο, το καλοκαίρι του 1986 ήταν αυτό με το οποίο ένιωσα το πρώτο... σκίρτημα. Σε ηλικία 8 ετών ήταν μια καλή στιγμή για να... ερωτευτώ την κορυφαία αθλητική διοργάνωση του πλανήτη και να παραμείνω πιστός σε αυτή μέχρι σήμερα, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά.

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΑΜΠΑ

Με την ίδια προσμονή που μου εξηγούσε ο πατέρας μου «τι διάολο είναι αυτό το Μουντιάλ» και τον ίδιο (παιδικό)  ζήλο περιμένω  το απόγευμα της Πέμπτης για να γίνει η πρώτη σέντρα στη Ρωσία, όπου η οικοδέσποινα χώρα θα αντιμετωπίσει στο εναρκτήριο ματς την Σαουδική Αραβία.

«'Οταν σε αγάπησα ήμουν παιδί και τα παιδιά δεν ξεχνούν ποτέ» λέει ένα... χιλιοφορεμένο και χιλιογραμμένο γκράφιτι, αλλά αυτή είναι και η αλήθεια για την πρώτη μου γνωριμία με το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πως να ξεχάσουν τα ματάκια μου τις παραστάσεις του Μαραντόνα; Πως να σβήστουν από τη μνήμη οι πιρουέτες του Πλατινί; Εκείνα τα 6 γκολ μιας κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης του Προτάσοφ κόντρα στην Ουγγαρία του Ντέταρι και του Εστερχάζι; Οι τούμπες του Ούγκο Σάντσες μετά από κάθε γκολ με την φανέλα του Μέξικο; Ο... δαντελένιος Ρουμενίγκε; Η απίθανη μασκότ με το παράξενο καπέλο; Τα… τεμάχια του «γύπα» Μπουτραγκένιο;

Ακόμη και παίκτες ή εθνικές ομάδες που δεν έγραψαν καμιά ιστορία στο ποδόσφαιρο, τότε, εκείνα τα χρόνια στα μάτια μου έμοιαζαν γίγαντες. Μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για 32 χρόνια πίσω. Λέξεις όπως site, internet, youtube, google δεν ήταν απλά άγνωστες στον κόσμο. Ήταν ανύπαρκτες. Αν έχανες το... ραντεβού με κάποια live ή μαγνητοσκοπημένη μετάδοση της κρατικής τηλεόρασης, απλά έχανες.

Κι έψαχνες τον πατέρα σου, τον θείο σου, τον κολλητό σου για να σου διηγηθούν (με την απαραίτητη δόση σάλτσας) τι είχε συμβεί. Το πάθημα γίνοταν μάθημα και ήξερες πως την επόμενη φορά πρέπει να είσαι on time στημένος μπροστά από την τηλεόραση για να μην την ξαναπατήσεις. Προσωπικά δεν την ξαναπάτησα.

Ακόμη κι αν χρειάστηκε να επιστρατευτεί κάποιο... παλαιάς κοπής ξυπνητήρι (με ήχο που ξύπναγε οικοδομικό τετράγωνο) ώστε να μην μου στερήσει «η αγκαλιά του Μορφέα» κάποιο μοναδικό γκολ ή μια φάση που θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος στην χρυσή βίβλο των Μουντιάλ. Τα χρόνια πέρασαν.

Το Μexico86 έφερε τo Italia90. Αυτό έδωσε την σκυτάλη στο... αναθεματισμένο λόγω εθνικής ομάδαςUSA94, μετά Γαλλία, Ιαπωνία/Ν.Κορέα, Γερμανία, Βραζιλία και τώρα... Ρωσία ερχόμαστε.
30+2 χρόνια μετά από εκείνο το ραντεβού με τα χρώματα, τις σημαίες γνωστών και «αγνώστων», τους αστέρες και τους άσημους, τους ποδοσφαιριστές με τα περίεργα μαλλιά και τις φανταχτερές φανέλες.

Στο φινάλε, κάνοντας ταμείο, γίνεται κατανοητό ότι αυτό είναι το Μουντιάλ.
 
Μια έντονη ανάμνηση, ένα ταξίδι στο χρόνο, ένα παραμύθι που  το πρωτοδιαβάζεις με κοντά παντελονάκια και δεν βαριέσαι καμία επανάληψή του όσα χρόνια κι αν περάσουν!