• Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου
  • 13:23

Αθήνα

5 oC

ελαφρές νεφώσεις

Σώβρακα και φανέλες, αλήθειες και ψέματα!

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Με αφορμή τον Πρίγιοβιτς που… φιλούσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ αλλά την έβγαλε εύκολα, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ξαναλέει ότι δεν υπάρχουν ούτε σημαίες ούτε ιστοί αλλά μόνο χρήμα!

Το έλεγε -πριν 33 ολόκληρα χρόνια- ο μακαρίτης ο Τζίμης Πανούσης, τότε που ναι, όλα ήταν αλλιώς…

«Όλο το έθνος προσκυνάει σώβρακα και φανέλες», τραγουδούσε ο χαρισματικός καλλιτέχνης, σε μια εποχή πάντως που η φανέλα στο ποδόσφαιρο είχε τεράστια αξία.

Ο οπαδός αγόραζε τη φανέλα του ινδάλματός του και έκλαιγε! Τη θεωρούσε ιερή, τη φορούσε συνέχεια, είχε γι’ αυτόν τεράστια συναισθηματική αξία να έχει τη φανέλα του Σαραβάκου, του Καραπιάλη, του Μανωλά, κάθε παίχτη που θαύμαζε και αγαπούσε και που θεωρούσε σαν μέλος της οικογένειάς του.

Με το πέρασμα των χρόνων η κατάσταση άλλαξε σε τεράστιο βαθμό. Το ίνδαλμα χιλιάδων οπαδών άρχισε να αλλάζει με τεράστια ευκολία στρατόπεδα, πριν καν τον συνηθίσουν οι προηγούμενοι!

Τότε, άλλοι πιο ευπρεπείς έβαζαν τη φανέλα του σε ένα ντουλάπι «εις μνήμην», άλλοι πιο ευέξαπτοι έφταναν ακόμα και στο σημείο να την κάψουν, θεωρώντας προδοσία την αλλαγή ομάδας!

Η ιστορία με το… Μητσάρα βαζέλα!

             ---------------------------------------------------------------

Θυμάμαι σαν τώρα εκείνη την ιστορία του Δημήτρη Σαραβάκου το 1995, τότε που έβγαλε τα πράσινα μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια, 252 παιχνίδια και 125 γκολ, για να φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ.

Η μοίρα έπαιξε το δικό της αδιανόητο παιχνίδι. Στις 19 Απριλίου 1995 γινόταν στο Ολυμπιακό Στάδιο ο τελικός κυπέλλου Παναθηναϊκού-ΑΕΚ, με τον Σαραβάκο όχι μόνο να παίζει εναντίον της αγαπημένης του ομάδας αλλά και να καλείται να εκτελέσει πέναλτι στο 6ο λεπτό μετά από εντολή του Μπάγεβιτς.

Πιτσιρικάδες στην εξέδρα, οπαδοί του Παναθηναϊκού και λάτρεις του Σαραβάκου, έχοντας μεγαλώσει με την αφίσα του πάνω από το κρεβάτι τους, έκλαιγαν βλέποντάς τον απέναντι από τον Γιόζεφ Βάντσικ!

Ως τότε δεν είχε τολμήσει να τον αποδοκιμάσει ούτε ένας, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ιεροσυλία!

Ο Σαραβάκος, συναισθηματικά φορτισμένος, σουτάρει στα πουλιά και πιάνει το κεφάλι του από απελπισία! Τότε το γήπεδο παίρνει φωτιά κι όλο το γήπεδο αρχίζει να φωνάζει ρυθμικά:

«Μητσάρα βαζέλα πέτα τη φανέλα»!

Θεωρούσαν ότι δεν έπρεπε να φορέσει ποτέ τα κίτρινα.

Κάμποσα χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Σαραβάκος μου είχε εκμυστηρευτεί:

«Ήταν ένα τρομερό το συναίσθημα, απ’ αυτά που δεν ξεχνάει κανείς σε όλη του τη ζωή! Συγκλονιστικό, ανατριχιαστικό! Δεν περίμενα τέτοια αντίδραση απ’ τον κόσμο. Με αυτό το σύνθημα… Και μετά την συνέχεια την ξέρουμε όλοι».

Μου είχε πει επίσης ότι «είχα την εντολή να εκτελέσω εγώ το πέναλτι. Δεν γινόταν να πω ότι δεν μπορώ να εκτελέσω. Όμως ήταν λάθος. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, έπρεπε να αρνηθώ. Όλοι θα το καταλάβαιναν»

                  Ποια… φανέλα; Το χρήμα!

                -------------------------------------------------------------------

Αλλά λέγαμε για τις φανέλες γενικά. Το πόσο σκληρό για τον οπαδό είναι να βλέπει τα ινδάλματά του να «αλλαξοπιστούν» και να αλλάζουν με ευκολία στρατόπεδο. Είναι γι’ αυτούς μαχαιριά στην καρδιά και ποτέ δεν θα καταλάβουν ότι οι παίχτες είναι επαγγελματίες και σπάνια δένονται με τη φανέλα.

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, είναι απολύτως ρεαλιστικό. Το χρήμα κατευθύνει τους παίχτες, τους καθοδηγεί, τους κινεί τα νήματα. Αυτό αποφασίζει.

Η τελευταία ιστορία με τον Αλεξάνταρ Πρίγιοβιτς είναι απολύτως διδακτική για τους οπαδούς.

Όταν ο ακριβοπληρωμένος Σέρβος άρχισε να σκέφτεται την Κίνα, ο ΠΑΟΚ διπλασίασε τις αποδοχές του και τον κράτησε.

Τότε ήταν που είπε:

«Χαίρομαι που ο ΠΑΟΚ έδειξε δύναμη και διάθεση σε αυτό που έγινε. Χαίρομαι που έμεινα και είμαι διατεθειμένος να μείνω πολλά χρόνια εδώ. Πιστεύω ότι αν ήμουν σε μία άλλη ομάδα, αυτή δεν θα αντιδρούσε έτσι. Είμαι πολύ χαρούμενος στην Θεσσαλονίκη».

Επί λέξει!

Αλλά όταν ήρθαν τα πετροδόλαρα ξέχασε και τον ΠΑΟΚ και τη Θεσσαλονίκη και έσπευσε να υπογράψει.

Καλά έκανε. Επαγγελματίας είναι. Όχι όμως και να ξεχάσει να ευχαριστήσει τον Ιβάν Σαββίδη (ενώ ευχαρίστησε ως και τους φροντιστές και τους περιπτεράδες της πόλης) επειδή προσπάθησε πάλι να τον κρατήσει! Είναι μικρότητα απέναντι στον άνθρωπο που άλλαξε τη μοίρα του.

Οι οπαδοί λοιπόν ας ξέρουν ότι ο κάθε παίχτης κοιτάζει το συμφέρον του. Ακόμα κι αυτοί που μετά από κάποιο γκολ φιλάνε το σήμα της ομάδας. Με την πρώτη ευκαιρία, θα φύγουν κι αυτοί…

Δεν υπάρχουν πια σημαίες στον ιστό τους, όπως πίστευε παλιά ο κόσμος…

Send this to a friend