Αθήνα

13 oC

ελαφρές νεφώσεις

Το αυτί του Ράμμου, το βρακί του Μπάκα

Με αφορμή τον ξυλοδαρμό του Τζήλου, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ρίχνει μια ματιά στην ατέλειωτη λίστα της βίας προς τους διαιτητές.

Με αφορμή τον ξυλοδαρμό του Τζήλου, ο Μένιος Σακελλαρόπουλος ρίχνει μια ματιά στην ατέλειωτη λίστα της βίας προς τους διαιτητές.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος

Σαράντα δύο χρόνια -και σε δυόμιση μήνες σαράντα τρία- είναι στην ουσία μια αιωνιότητα!

Κι αυτή την αιωνιότητα της βίας κατά των διαιτητών -με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο- συνεχίζουμε να ζούμε ακόμα, χωρίς να αλλάξει το παραμικρό!

Η μαφιόζικη επίθεση στον διαιτητή Θανάση Τζήλο είναι η τελευταία χρονικά, αλλά κανείς δεν πιστεύει ότι μ’ αυτή θα κλείσει ο κύκλος του αίματος, ο οποίος θα συνεχιστεί προσεχώς…

Κύλησαν λοιπόν σχεδόν 43 χρόνια από τότε που η Ελλάδα συγκλονίστηκε από τη σφοδρή επίθεση στον διαιτητή Στέφανο Ράμμο στο Αγρίνιο, εκεί που εισβολείς του δάγκωσαν και του έκοψαν το… αυτί!

Το αυτί του Ράμμου!

Ήταν 29 Φεβρουαρίου 1976 όταν, μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή που βρήκε νικητή τον ΠΑΟΚ με 0-2, σχεδόν δύο χιλιάδες οπαδοί θεώρησαν υπεύθυνο τον Ράμμο για την ήττα από τον Παναιτωλικό και εισέβαλαν με άγριες διαθέσεις στον αγωνιστικό χώρο. Έσπασαν εύκολα τον αστυνομικό κλοιό, τον ξυλοκόπησαν άγρια και ένας απ’ αυτούς του έκοψε με δάγκωμα (!) το αριστερό αυτί. Στη συνέχεια του πέρασαν… κολάρο  ένα ξύλινο καφάσι για ροδάκινα!

Το αδιανόητο περιστατικό έγινε θέμα σε όλο τον κόσμο: Ο διαιτητής με το κομμένο αυτί!

«Ράμμο θα πεθάνεις τώρα!», του φώναζε το οργισμένο πλήθος, με τον ίδιο να περιγράφει αργότερα με κλάματα:

«Χώθηκα ανάμεσα στους παίκτες του ΠΑΟΚ, αλλά πριν προφτάσω να ανέβω στο πεζούλι που οδηγεί στα αποδυτήρια, όρμησαν πολλοί επάνω μου και ένας από όλους αυτούς… χρατς, μου έκοψε το αυτί. Δεν μπόρεσα, μέσα στην κόλαση, να δω ποιος με δάγκωσε και μου έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι…»

Τον έβγαλαν ξανά στο γήπεδο και συνέχισαν να τον χτυπούν με λύσσα, με τον ένα βοηθό του να καταθέτει στην αστυνομία:

«Τον ξαπλώσαμε στον πάγκο και σπαρτάραγε σαν το ψάρι, καταματωμένος και γυμνός από τη μέση και πάνω. Του έπλυνε τα τραύματα ο φυσικοθεραπευτής του ΠΑΟΚ και συνήλθε μετά από ώρα. Το αυτί και το φρύδι αιμορραγούσαν κι έξω το πλήθος ούρλιαζε».

Το όλο γεγονός έκρυβε κι άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Τη στιγμή του ξυλοδαρμού του Ράμμου, ένας από τους επιτιθέμενους τον τράβηξε τόσο δυνατά από το μανίκι, ώστε κατάφερε να το… ξεκολλήσει! Ήταν ματωμένο και θεωρήθηκε ως λάφυρο! Το πήγαν σε ένα ξυλουργείο, το τοποθέτησαν σε ξύλινο σταυρό όπου έγραψαν το όνομα του Ράμμου και στη συνέχεια έκανα πορεία στο κέντρο της πόλης!

Το κομμένο αυτί δεν βρέθηκε ποτέ.

Βρέθηκαν όμως κάποιοι ευφάνταστοι, όπως ένας ζαχαροπλάστης, ο οποίος άρχισε να πουλάει μια πάστα με την ονομασία "Ράμμος" σε σχήμα… ζαχαρωτού αυτιού!

Επί χρόνια ακούγονταν στα γήπεδα διάφορα συνθήματα όπως «είμαστε από εκεί που φάγανε το αυτί» και «διαιτητή θυμήσου το Ράμμο και το αυτί σου»

Το κόκκινο σλιπάκι

Στις 29 Απριλίου 1995 όλη η Ελλάδα, φίλαθλη και μη, είδε το κόκκινο βρακί του διαιτητή Φίλιππου Μπάκα, τον οποίο άγνωστοι (πάντα άγνωστοι!) ξυλοκόπησαν άγρια με λοστούς και αλυσίδες, επειδή, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, είχε αδικήσει την ΑΕΚ δέκα μέρες νωρίτερα στον τελικό κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό.

Ο ίδιος είχε δηλώσει στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

«Όταν φθάσαμε στο Ελληνικό, κοίταξα μαζί με τους επόπτες γύρω μου, αλλά δεν διέκρινα κάτι ύποπτο. Πήραμε ταξί για το ξενοδοχείο και λίγα μέτρα μακριά από το αεροδρόμιο, σε κάποιο φανάρι άρχισε η περιπέτειά μας. Πέντε φουσκωτοί άνοιξαν την πόρτα του ταξί, με έσυραν έξω και άρχισαν να με χτυπάνε με λοστούς και με μια μεγάλη κλειδαριά στο σώμα, στα πόδια και στο πρόσωπο. Επί 20 λεπτά κρατούσαν ακινητοποιημένο το ταξί και δεν άφηναν τον ταξιτζή και τους επόπτες να βγουν και να με βοηθήσουν. Συνολικά, ήταν οκτώ άτομα, πληρωμένοι δολοφόνοι και πρώτη φορά φοβήθηκα τόσο πολύ. Με χτυπούσαν και έλεγαν καριόλη θα πληρώσεις γι' αυτά που έκανες στην ΑΕΚάρα. Έτσι πληρώνει η Original. Αν είσαι εσύ μια φορά μάγκας, εμείς είμαστε τριάντα»

Ο Μπάκας άφησε υπονοούμενα για την επίθεση που δέχτηκε, με τον Δημήτρη Μελισσανίδη να του απαντά:

«Αυτό που ξέρω εγώ, κύριε Μπάκα, είναι ότι βγαίνετε στα κανάλια με το κόκκινο βρακί και το δείχνετε σαν τη Μπριζίτ Μπαρντό σε όλη την Ελλάδα»!

Ατελείωτο ξύλο

Οι ξυλοδαρμοί δεν σταμάτησαν ποτέ. Εμπλουτίστηκαν μάλιστα από πυροβολισμούς, εμπρησμούς, καταστροφές καταστημάτων διαιτητών, όπως ο φούρνος του Πέτρου Κωνσταντινέα στην Καλαμάτα στις 23 Φεβρουαρίου 2012 και το καθαριστήριο του Γιώργου Δούρου στο Βέλλο Κορινθίας τον Φεβρουάριο του 2000, η λίστα των επιθέσεων δεν έχει τελειωμό:

Σπάθας, Δαλούκας, Αμπάρκιολης, Καλόπουλος, Βασιλειάδης, Βασάρας, Παμπορίδης, Σιδηρόπουλος, Τσαχειλίδης, Ζωγράφος, Μπίκας (κάψιμο του σπιτιού του), είναι μερικοί από τα θύματα των επιθέσεων.

Περίοπτη θέση στη μαύρη λίστα έχει ο ξυλοδαρμός του διαιτητή Ευθυμιάδη που έφυγε καταματωμένος από το γήπεδο της Λεωφόρου στις 24 Μαρτίου 2002, μια αποκρουστική εικόνα που ακόμα προκαλεί ανατριχίλα!

Σαράντα τέσσερα χρόνια ακούμε μόνο ευχολόγια. Η ζούγκλα παραμένει ανοιχτή. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

Send this to a friend