Αθήνα

15 oC

αίθριος καιρός

Δρογώσης: Έχω μετανιώσει για τη στήριξή μου στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά γιατί ξεφτίλισα τον εαυτό μου

Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη ο καλλιτέχνης Στάθης Δρογώσης αναφέρεται στην πολιτική… και τον ΣΥΡΙΖΑ που τον απογοήτευσε.

Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη ο καλλιτέχνης Στάθης Δρογώσης αναφέρεται στην πολιτική… και τον ΣΥΡΙΖΑ που τον απογοήτευσε.

Κομμάτια από τη συνέντευξη του Στάθη Δρογώση στην athensvoice και το δημοσιογράφο Δημήτρη Αθανασιάδη: 

Έχεις ενεργή παρουσία στο θέμα της διαχείρισης και απόδοσης πνευματικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα, στα οποία τα τελευταία χρόνια η χώρα υπήρξε εξαίρεση. Μπορείς να εξηγήσεις πέρα από ακρωνύμια, τι ακριβώς συμβαίνει και ποια κατά τη γνώμη σου θα ήταν η ιδανική κατάληξη;  

Θέλω να το παρατήσω αυτό, μου έχει αρρωστήσει τη ζωή. Είναι μια μικρογραφία του μνημονίου. Να καταλάβουμε κάτι, γιατί υπάρχει μια παρεξήγηση στον κόσμο. Σε μια καπιταλιστική οικονομία τίποτα δεν είναι δωρεάν. Όταν ο κόσμος πάει σε ένα μπαρ κι ακούει μουσική δεν την ακούει δωρεάν. Την έχει γράψει κάποιος, υπάρχει το περίφημο πνευματικό δικαίωμα. Ένα μικρό ποσοστό του κέρδους γυρνά πίσω στον δημιουργό. Αυτό εφαρμόζεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο και το κάνουν αυτοδιαχειριζόμενα, μη κερδοσκοπικά. Στην Ελλάδα το έκανε για ογδόντα χρόνια μια εταιρία. Ήταν μια ελληνική ιδιομορφία για την οποία φταίγαμε όλοι. Όταν αυτή η εταιρία άρχισε να έχει οικονομικά προβλήματα υπήρξαν δύο απόψεις. Η μία ήταν να την εξυγιάνουμε και να διώξουμε τους μετόχους που την έφεραν σε αυτή την κατάσταση, υπήρχαν εργαλεία με το μοντέρνο πτωχευτικό δίκαιο. Πολλές εταιρίες κατέρρευσαν στην κρίση, δεν ισοπεδώθηκαν όλες όμως. Κι υπήρχε και η άλλη άποψη να το φτιάξουμε όλο από την αρχή. Εμείς με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, τον Μανώλη Φάμελο, τον Νίκο Ανδρέου, με πολλούς άλλους συναδέλφους, ήμασταν λίγο πιο μετριοπαθείς. Κι έχει πλάκα αυτό για μένα γιατί ήμουν μετριοπαθής στα δικαιώματά μου που ήταν κάτι μετρήσιμο, αλλά ήμουν ονειροπαρμένος στη γενική πολιτική. Το οποίο δείχνει πόσο τρελοί είμαστε ως καλλιτέχνες και ως πολίτες. Την αντίστοιχη περίοδο έλεγα «μην κλείσετε την ΑΕΠΙ, θα πεθάνουμε, δεν θα έχουμε λεφτά» αλλά μετά έλεγα με τον Τσίπρα «σπάστε τα όλα στην Ευρώπη», το οποίο δείχνει πως είμαστε ανισόρροποι, τουλάχιστον εγώ είμαι. Και πρέπει να μαθαίνεις από τα λάθη σου. Γιατί τα λεφτά από τα πνευματικά τα ήξερα, ήταν στο πορτοφόλι μου, ήταν κάτι συγκεκριμένο, τα έπαιρνα κάθε χρόνο κι έλεγα «ωπ, δεν πρέπει να τα χάσω». Ενώ τα άλλα ήταν κάτι πιο νεφελώδες. Δυστυχώς επικράτησε, και δεν φταίνε οι συνάδελφοι – είχαν ευγενή κίνητρα, η δεύτερη άποψη. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην εξαντλήσει τα περιθώρια της εξυγίανσης, δεν ξέρω αν θα μπορούσε, δεν βοήθησαν και οι ιδιοκτήτες. Πήρε την άδεια από την ΑΕΠΙ και βρεθήκαμε σε ένα τοπίο Mad Max, μετακαταστροφικό. Διαλύθηκε ένα τεράστιο δίκτυο πωλήσεων κι έπρεπε να φτιαχτεί ξανά από το μηδέν. 

Μια ακόμα ελληνική εξαίρεση των τελευταίων ετών. Πληρωνόσασταν από το YouTube κι όχι από τα πνευματικά δικαιώματα. 

Ναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξε ένα νόμο καλώς ή κακώς που προέβλεπε μια ενδιάμεση κρατική υπηρεσία, αλλά όπως γίνεται στην Ελλάδα, πάλι με ευγενείς προθέσεις, αλλάζει μια κυβέρνηση, πρέπει να ενημερωθούν οι επόμενοι ώστε να εφαρμοστεί. Εν πάσει περιπτώσει, το θετικό είναι πως το ελληνικό ρεπερτόριο έχει ενωθεί, είναι στην ΕΔΕΜ και προσπαθούμε να βρούμε τρόπο, έχοντας πάρει άδεια, να φτιάξουμε έναν οργανισμό στο ευρωπαϊκό πλαίσιο που να μπορεί να εισπράξει και να μην είναι κερδοσκοπικός αλλά αυτοδιαχειριζόμενος. Είμαι απαισιόδοξος γιατί εκτιμώ πως θα πάρει πολύ καιρό. Γιατί όταν διαλύεις κάτι είναι πολύ δύσκολο να το ξαναφτιάξεις, ιδίως σε μια χώρα που δεν έχει παιδεία πνευματικών δικαιωμάτων. Που νομίζουν όλοι ότι όλα είναι δωρεάν. Είναι μεγάλη πλάνη αυτό και στην περίπτωσή μας σκότωσε τους στιχουργούς. Εγώ είμαι τυχερός, μπορώ να κάνω συναυλίες, γράφω μουσική για θέατρο και έτσι χρηματοδοτώ τον εαυτό μου. Άλλοι βρέθηκαν στην ψάθα. Ήταν μια μεγάλη καταστροφή και ήταν τσάμπα. Μαθαίνουμε, ελπίζω, από τις αυταπάτες μας. Όσον αφορά στο δικό μου μερίδιο ευθύνης, επειδή ασχολούμαι με τα σωματεία επτά χρόνια, προσπάθησα με μοναδικό όπλο τις ιδέες μου να φτιάξουμε έναν οργανισμό δικό μας. Θα κριθούμε όλοι από την ιστορία. Μιλάμε για τζίρους που από 50 εκατομμύρια ευρώ έφτασαν στα 3-4 ετησίως. 

Ανήκεις ιδεολογικά στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς. Ποια πιστεύεις πως είναι τα μεγαλύτερα λάθη της;

Όπως λέει κι ο Πορτοκάλογλου, έχω τις ίδιες αρχές αλλά αλλάζω απόψεις. Που είναι πολύ σημαντικό. Από πλευράς αρχών τοποθετούμαι υπέρ του ανθρώπου, ουμανιστικά, με αυτή την Αριστερά. Από λάθη; Λάθη στρατηγικής και τακτικής. Η Αριστερά υποτίθεται ήταν πάντα πρόοδος. Πολλές φορές δεν υιοθέτησε την πρόοδο αλλά τον σκοταδισμό. Κι αν τα κείμενά της, η «βίβλος» της, οι μαρξιστές φιλόσοφοι λένε για «αέναη επανάσταση», πολλές φορές η Αριστερά έχει τοτέμ που τα προσκυνάει σαν μια νέα θρησκεία. Κι έχει και τελετουργίες. Μερικές φορές κάποιες μάταιες πορείες, δεν εννοώ μεγάλες κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό ή για άλλα σημαντικά ζητήματα, θυμίζουν εκκλησία. 

Πώς αλλάζει ο κόσμος; 

Σέβομαι κάθε άνθρωπο που θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Το πώς αλλάζει ο κόσμος είναι πολυπαραγοντικό. Συνήθως ο πόλεμος τον αλλάζει, δυστυχώς. Δεν πιστεύω απόλυτα στις new age δοξασίες που λένε ότι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας. Σέβομαι απόλυτα τους αγωνιστές. Δεν σέβομαι τους εμετικούς συνδικαλιστές που δεν είναι κατ’ ανάγκην αριστεροί, μπορεί να είναι και δεξιοί, και κοιτούν μόνο τη συντεχνία τους, πηγαίνοντας τη ζωή μας πίσω. Μου αρέσει στη Γαλλία που οι σιδηροδρομικοί κάνουν απεργίες και βγήκαν οι γιατροί να τους συμπαρασταθούν. Δεν μου αρέσει να κάνω απεργία για ένα προνόμιο μιας ειδικής συντεχνίας του Δημοσίου, που δεν έχει κανένα όφελος για τον άλλον. Δεν μου αρέσουν οι απεργίες μόνο για τα προνόμια. Θέλω πιο ευγενικούς σκοπούς. Η αγορά εργασίας στην Ελλάδα σήμερα είναι ζούγκλα, υπάρχουν παιδιά που σπαράζει η ψυχή μου και στέλνουν βιογραφικά σε τραγουδοποιούς, παιδιά που δουλεύουν σε call centers για 200 ευρώ, σε συνθήκες μίζερης σκλαβιάς, εργαζόμενοι σε delivery που παθαίνουν ατυχήματα. Μακάρι να εφαρμόζονταν κι εδώ κάποια πράγματα της Ευρώπης, που είναι και δεξιά πες. Εδώ είμαστε χειρότερα. Πρέπει πολύ πιο ώριμα η Αριστερά να καταλάβει ποιο είναι το σημαντικό και ποιο το ασήμαντο. Και, ναι, δεν μου αρέσει η επαναστατική γυμναστική. Ο εργατικός συνδικαλισμός για μένα είναι ιερό πράγμα, το οκτάωρο είναι ιερό πράγμα. Δεν μπορώ να σβήσω την Αριστερά με μια μονοκοντυλιά αλλά δεν μπορώ να επικροτήσω και μια στείρα άρνηση σε όλα. 

Υπήρξες από τους πρώτους που υποστήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ κι από τους πρώτους που του άσκησαν κριτική. Τι σε οδήγησε στο να συνεργαστείς με το ΚΚΕ; 

Έχω μετανιώσει για τη στήριξή μου στον ΣΥΡΙΖΑ, όχι τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά γιατί ξεφτίλισα τον εαυτό μου. Γιατί είμαι καλλιτέχνης και ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να λέει στον κόσμο τι θα κάνει. Ή για να το πω αλλιώς ο αληθινός καλλιτέχνης δημιουργεί ρεύμα, όπως στο φιλειρηνικό κίνημα των 60s που κάποιοι βγήκαν μπροστά και πήραν τη συντηρητική κοινωνία μαζί τους. Αυτό που έκανα εγώ ήταν ότι καβάλησα ένα κύμα γλείφοντας σχεδόν. Είχα ευγενικά κίνητρα, αλλά βλέποντας τοποθετήσεις μου αντιλαμβάνομαι πως έπεσα στον ναρκισσισμό. Πήγα να γλείψω τον κόσμο που μετατοπιζόταν πιο αριστερά. Εγώ και πολλοί άλλοι, παρασυρθήκαμε από αυτό. Που είναι το χειρότερο, είναι ανήθικο προς τον εαυτό μου, γιατί σκότωσα την αθωότητά μου και την αισθητική μου. Κι αυτό είναι κάτι που θα το κουβαλώ όλη μου τη ζωή. Και δεν φταίει το κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα και τα κόμματα κάνουν συμβιβασμούς, είναι πολιτικοί οργανισμοί που θέλουν να κυβερνήσουν. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα στα κόμματα. Δεν είμαι εγώ ο αναμάρτητος και φταίνε οι Συριζαίοι. Απλώς εγώ πρόδωσα τον εαυτό μου, είναι πιο ψυχαναλυτικό. Γιατί αντί να μείνω στη μουσική μου και να δίνω το μικρόφωνο σε όποιον έχει ανάγκη για φωνή, που το έκανα μέχρι τότε σε πολλές συναυλίες διαμαρτυρίας, βρέθηκα σε μια κατάσταση να γίνω πολιτικός. Που δεν έχω ούτε τα προσόντα, ούτε τη μόρφωση, ούτε το κρύο αίμα. Και νομίζω δικαίως μου γύρισε ο κόσμος την πλάτη, είχα τεράστια προβλήματα με την καριέρα μου γιατί ήμουν αυτοκαταστροφικός αφού βρέθηκα να κάνω ένα άλλο πράγμα που δεν το αγαπούσα. Από όλα αυτά τα ταραγμένα χρόνια μού άρεσε η ενασχόλησή μου με τη Αθήνα ως δημοτικός σύμβουλος. Κι εκεί ήρθα σε επαφή με τον Νίκο Σοφιανό από την παράταξη του ΚΚΕ. Έχει μια ειλικρίνεια το ΚΚΕ, μπορεί να διαφωνώ σε πράγματα μαζί του, όπως τη στάση τους στο σύμφωνο συμβίωσης, αλλά έχει μια τιμιότητα. Συμφωνώ μαζί τους πως πρέπει να ρυθμίσουμε την αγορά εργασίας, το ασφαλιστικό. Δίνει φωνή σε ανθρώπους-φαντάσματα της ελληνικής κοινωνίας. Αν έμαθα κάτι από αυτή την ιστορία είναι ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να βάζει απορίες. Κι όχι να δίνει απαντήσεις. Ποιος είναι να δίνει απαντήσεις και γιατί; Επειδή ξέρει να παίζει μια συγχορδία στην κιθάρα; 

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη του Στάθη Δρογώση στην Athensvoice.gr

Send this to a friend