• Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου
  • 13:12

Αθήνα

27 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

Κυριάκος Κυριάκος: Η ζωή του υπ. βουλευτή του ΚΙΝΑΛ μέσα από ανέκδοτες φωτογραφίες – Ο ΠΑΟΚ, η κούκλα σύζυγός του και το όραμά του για τη Θεσσαλονίκη (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο Κυριάκος Κυριάκος είναι ο πολιτικός της νέας γενιάς που θα ήθελαν να έχουν όλα τα πολιτικά κόμματά στο δυναμικό τους!

Ο Κυριάκος Κυριάκος είναι ο πολιτικός της νέας γενιάς που θα ήθελαν να έχουν όλα τα πολιτικά κόμματά στο δυναμικό τους!

ΓΡΑΦΕΙ Η Ειρήνη Αρβανίτη

Έντιμος, δυναμικός, με το μότο της ζωής του να μην είναι άλλο από το «βάζουμε στόχους και του κατακτάμε» και η χρήση του πληθυντικού γίνεται καθώς ο Κυριάκος Κυριάκος πιστεύει, μόνο, στην ομαδική δουλειά.

Μεγάλωσε στον Βόλο με πατέρα που είχε ενεργό δράση στο ΚΚΕ και όσο περίεργο και αν σας ακούγεται πήγαινε για ψάρεμα με τον Χαρίλαο Φλωράκη στον Παγασητικό.

Από τα πρώτα παιδικά χρόνια δίνει τις δικές του... μάχες σε πορείες, κρατώντας κόκκινα σημαιάκια ή πλακάτ για την εργατική πρωτομαγιά.  Η αγάπη του για την μπάλα μεγάλη, αλλά για τον ΠΑΟΚ ακόμα μεγαλύτερη, καθώς από παιδί ήθελε με κάποιον τρόπο να αφοσιωθεί στον δικέφαλο του Βορρά.

Τα όνειρα για τον Κυριάκο Κυριάκο, δεν έμειναν απλά όνειρα. Μετακομίζει στη δεύτερη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη, σπουδάζει στη Φιλοσοφική ενώ ταυτόχρονα βάζει τα θεμέλια για να βρεθεί πιο κοντά στο στόχο του. Σε ηλικία 19 ετών εργάζεται ως δόκιμος στο αθλητικό τμήμα της ιστορικής εφημερίδας «Μακεδονία- Θεσσαλονίκη», υπογράφει ως ΚΥΡΚΥΡ και ασχολείται με το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ. Το 1999 στήνει το πρώτο περιοδικό αθλητικής ομάδας και για 20 ολόκληρα χρόνια το γραφείο του δεν είναι άλλο από το γήπεδο της Τούμπας!

Μπορεί να ξέρει τα κόλπα της μπάλας, ωστόσο είναι και καλός σκακιστής. Στρατηγική και ρίσκα, αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά της επαγγελματικής του πορείας ως Υπεύθυνος Επικοινωνίας του ΠΑΟΚ και τώρα πήρε την μεγάλη απόφαση να πολιτευτεί με το ΚΙΝΑΛ κατεβαίνοντας υποψήφιος βουλευτής στη Α Θεσσαλονίκης, μετά από πρόταση που του έκανε η Φώφη Γεννηματά.

Εμείς επιχειρήσαμε να εισβάλουμε στην ζωή του αλλά και στην καθημερινότητά του μέσα από ανέκδοτα φωτογραφικά στιγμιότυπα. Οι γονείς του, η σύζυγός του, ο γούρικος Μυστικός Δείπνος με την κρυφή πρόποση, το τατουάζ με το κύπελλο του ΠΑΟΚ, η σχέση με τον Ιβάν Σαββίδη  αλλά και το όραμά του για τη Θεσσαλονίκη.

«Οι γονείς μου, ο Σωτήρης και η Βάνα, είναι δυο άνθρωποι που θαυμάζω πάρα πολύ. Παρότι έγιναν γονείς σε μικρή ηλικία, το έκαναν τόσο συνειδητά που στην προσπάθειά τους να με μεγαλώσουν με ένα ευρύτερο πνεύμα, διάβασαν βιβλία με θέμα την παιδική ψυχολογία αλλά και το ρόλο του γονέα στην ανατροφή του παιδιού. Ήμασταν συνέχεια μαζί, ήθελαν να μεγαλώσω μαζί τους και για μένα αποτελούν κορυφαίο πρότυπο γονέων. Επειδή, λοιπόν, επέλεξαν ως τρόπο διαπαιδαγώγησης να είμαι συνέχεια μαζί τους - σε συνδυασμό και το ότι άλλαξαν πόλη και δεν είχαν βοήθεια- αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πηγαίνω ακόμα και σε πολιτικές δράσεις από πολλή μικρή ηλικία».

«Ο πατέρας μου ήταν γραμματέας του ΚΚΕ στο Βόλο και στις φωτογραφίες που με βλέπετε με τα κόκκινα σημαιάκια και το πλακάτ για την εργατική πρωτομαγιά, πρέπει να είμαι 4 ετών. Ο πατέρας μου είχε απευθείας συνεργασία με τον Χαρίλαο Φλωράκη και κάναμε πολλά καλοκαιρία διακοπές μαζί στην Άφησσο. Την δεκαετία του '80 όπως καταλαβαίνεις έβλεπα ως παιδί μεγάλες προσωπικότητες της Αριστεράς».

«Μπορεί να με βλέπεις στη φωτογραφία παιδί με μια μπάλα στο χέρι, ωστόσο δεν ήμουν κανένα παιδί που είχε τρέλα με τον αθλητισμό. Είχα τρέλα με το παιχνίδι. Ήθελα να είμαι συνέχεια έξω με παρέες, γιατί ήμουν μοναχοπαίδι. Η αλήθεια είναι ότι η γηπεδική μου συνείδηση αναπτύχθηκε σε ηλικία 12-13 ετών, όταν στο επίκεντρο του μπάσκετ ήταν η κόντρα του Γκάλη με τον Πρέλεβιτς. Εγώ ήμουν με τον διεκδικητή όχι με τον Βασιλιά. Ήμουν με τον Πρέλεβιτς. Βέβαια η πρώτη ομάδα που με συγκίνησε ήταν ο ΠΑΟΚ από την στιγμή που μου έφεραν δώρο μια ασπρόμαυρή στολή, όταν ήμουν μόλις 3 ετών! Από εκεί και πέρα ξεκίνησαν όλα».

«Θέλω να σου πω ότι η μεγαλύτερη τρέλα στην οικογένειά μου ήταν οι πολιτικές εφημερίδες. Αγόραζα διάφορες για τον πατέρα μου  και ήταν σαν "Βίβλος", περιμέναμε πότε θα διαβάζει ο ένας,  για την πάρει στα χέρια του ο άλλος. Εγώ, λοιπόν, για να μην έχω αυτή την αναμονή πήρα για αλλαγή μια αθλητική, την "Σπορ του Βορρά" ώστε να διαβάζω ανενόχλητος».

«Αν κάτι μου έμαθε ο ΠΑΟΚ όλα αυτά τα χρόνια, είναι το αίσθημα της συλλογικότητας και της συσπείρωσης. Στη φωτογραφία βλέπετε τον Γιαννάκη. Πρόκειται για τον πιο αγαπητό φίλαθλο της ομάδας! Πριν 15 χρόνια του έδιναν λίγο χρόνο ζωής, ο πατέρας του τον φέρνει συνέχεια στο γήπεδο αλλά και σε διάφορες δράσεις της ομάδας, όλο αυτό του δίνει ζωή. Επικοινωνεί, φωνάζει για την ομάδα!  Είναι μια εμβληματική προσωπικότητα και πλέον, έχω προσωπικές σχέσεις με τον πατέρα του. Ο ΠΑΟΚ μου έμαθε ότι δεν έχει σημασία που απευθύνεται μια συλλογικότητα, μια ομάδα αλλά με βάση αυτή δίνεται η δυνατότητα να ενώσει ανθρώπους με διαφορετική κατεύθυνση, διαφορετική ιδεολογία, status, όπου όλοι συσπειρώνονται γύρω από τον ΠΑΟΚ και τις δράσεις του». 

«Με τον κ. Ιβάν Σαββίδη μας ένωσαν τα δύσκολα! Εγώ ήμουν πριν αναλάβει την ηγεσία της ομάδας και υπήρξα από τους λίγους Έλληνες συνεργάτες που συνέχισα. Μάλιστα μου έδωσε και περισσότερες αρμοδιότητες, θεωρώ, λοιπόν, ότι δημιουργήθηκε μια σχέση εμπιστοσύνης αφού ήμουν ο άνθρωπος που έλεγα πολλά "όχι". Τα δύσκολα μας ένωσαν για αυτό στις χαρές ήμασταν έτσι, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες.  Να προσθέσω ότι μαζί με τον Μάκη Γκαγκάτση και ένα μικρό γκρούπ ανθρώπων ήμασταν αυτοί που ξεκινήσαμε τη μάχη εναντίον της παράγκας. Εκεί δεθήκαμε ακόμα περισσότερο με τον κ. Σαββίδη γιατί ήταν μια μάχη σκληρή με χτυπήματα κάτω από τη μέση...».

«Αυτό που με χαλαρώνει είναι να κάνω βόλτες στην πόλη μου,  τη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της ημέρας μόνος μου ή με τη σύζυγό μου, Πόπη. Με τη σύζυγό μου γνωριστήκαμε μέσα στον εργασιακό χώρο του ΠΑΟΚ, αρχικά είχαμε μια φιλική σχέση η οποία εξελίχθηκε. Όταν της ανακοίνωσα ότι θα κατέβω υποψήφιος βουλευτής το είδε με μια ανησυχία. Όπως το βλέπουν όλοι οι άνθρωποι του σήμερα, σε μια περίοδο κρίσης, να πάρει κάποιος την απόφαση να αφήσει μια δουλειά στρωμένη. Τώρα βέβαια είναι συνέχεια στο πλευρό μου και δίνουμε μαζί αυτή τη μάχη».

Ο Κυριάκος έχει αδυναμία στα Τατουάζ.  Έχει τουλάχιστον 10 και μας μιλά για τα τρία πιο σημαντικά που κοσμούν το σώμα του.

«Εγώ αγαπάω τα τατουάζ ως μια τέχνη ιστορίας. Καθένας έχει το δικαίωμα να γράφει πάνω του ,την ιστορία του. Από τα τελευταία, είναι αυτό που κρατάω το Κύπελλο του Πρωταθλητή, είναι άλλωστε και "αυτό" που παίρνω μαζί μου φεύγοντας από τον ΠΑΟΚ. Από τα αγαπημένα μου είναι ο Δον Κιχώτης ενώ ο αγαπημένος μου στίχος είναι ο "ain't no mountain high, ain't no river wilde enough" (σ.σ δεν υπάρχει αρκετά ψηλό βουνό ή αρκετά άγριο ποτάμι για να σε σταματήσει)"».

Αυτόν που εμπιστεύεται για τα τατουάζ του δεν είναι άλλος από τον Γιώργο Μαυρίδη που πλέον τους συνδέει μια φιλική σχέση.

Η αδυναμία του για σκυλιά μεγάλη. Από ένα πλέον κατέληξε να έχει τρία.

Εδώ με αυτή τη φωτογραφία εισβάλουμε σε... μυστικά μονοπάτια.

«Πρόκειται για τον Μυστικό Δείπνο, το γούρι που έχουμε καθιερώσει με τον Προπονητή του ΠΑΟΚ Ρασβάν Λουτσέσκου  και τον team manager Παντελή Κωνσταντινίδη. Μάλιστα η σύζυγος του προπονητή μας αποκαλεί "the 3 karagioz" . Αυτός ο Μυστικός Δείπνος ήταν το γούρι μας όλα αυτή τη διετία, πριν από τα εκτός έδρας παιχνίδια. Διαλέγαμε ένα μέρος και τρώγαμε οι τρείς μας, κάνοντας μια συγκεκριμένη πρόποση που δεν την αποκαλύπτω».

«Το υγρό στοιχείο μου είναι απαραίτητο. Αν είχα χρόνο θα ήμουν χειμερινός κολυμβητής. Θα μπορούσα να είμαι όλη μέρα μέσα στη θάλασσα και να τρέφομαι με ο, τι παράγει αυτή».

«Πάντα ήθελα να κολυμπήσω με δελφίνια και σε έναν αγώνα του ΠΑΟΚ στην Ουκρανία ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο που διέμενα, είχε ένα πάρκο οπότε δεν έχασα την ευκαιρία».

«Νομίζω ότι από την αρχή φαινόταν στα μάτια μου ότι θα ήταν θετική η απάντησή μου στην πρόσκληση της Φώφης Γεννηματά, όπως είπε και η Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ. Δηλώνω κεντροαριστερός και θεωρώ ότι η μόνη αυθεντική έκφραση της κεντροαριστεράς είναι το ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΑΛ. Παρότι είναι ο μόνος χώρος που έχει πληρώσει την αντιμνημονιακή οργή και συρρικνώθηκε πάρα πολύ, θεωρώ ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στα μεγάλα ποσοστά με αγώνα που θα δώσουμε οι νέοι άνθρωποι. Το όραμά μου για τη Θεσσαλονίκη είναι να αποτελέσει ένα  πρότυπο μπλε ανάπτυξης, ένα πρότυπο απορρόφησης του μεγάλου κεφαλαίου των φοιτητών του ΑΠΘ, του Πανεπιστημίου "Μακεδονία" και των ΤΕΙ, με κίνητρα στις επιχειρήσεις νέας τεχνολογίας, έρευνας και μοντέρνας τέχνης και μια νέα πρόταση νέου αστικού σχεδιασμού με έμφαση στη αναξιοποίητη δυτική είσοδο της πόλης.  Ήρθε η ώρα η Θεσσαλονίκη να αποτελέσει πρότυπο για άλλες πόλεις της Ελλάδας».

Send this to a friend