• Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου
  • 16:07

Αθήνα

15 oC

αραιές νεφώσεις

Λεμήσιος: Οι μπαλαρίνες που έχουν κοσμήσει το στυλ γυναικών όπως της Αμαλίας Μεγαπάνου μέχρι της Shirley Bassey

Είναι γεγονός ότι όταν σου έρχεται στο μυαλό το κλασσικό παπούτσι της μπαλαρίνας σκέφτεσαι αμέσως ένα όνομα «Λεμήσιος».

Είναι γεγονός ότι όταν σου έρχεται στο μυαλό το κλασσικό παπούτσι της μπαλαρίνας σκέφτεσαι αμέσως ένα όνομα «Λεμήσιος».

Δεν υπάρχει Αθηναία από το 1912 μέχρι σήμερα που να μην έχει δοκιμάσει τα χειροποίητα παπούτσια την οικογένειας. Η ιστορία μετρά ήδη 100 χρόνια, πλέον έχουμε περάσει στην τέταρτη γενιά και εμείς μιλήσαμε με τον Κωνσταντίνο Κατσάλη, όπου μας αποκαλύπτει πώς ξεκίνησε το ταξίδι στο χώρο της υποδηματοποιίας, ποιες κυρίες είναι πιστές πελάτισσες αλλά και πώς άντεξαν στη κρίση!

«Ο Νικόλαος Γεωργίου (αργότερα άλλαξε το όνομα του σε Λεμήσιος), προερχόμενος από την Λεμεσό της Κύπρου, ήρθε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία και όπως οι περισσότεροι στην τέχνη του υποδηματοποιού έμαθε τη δουλειά εργαζόμενος σε κάποια από τις τότε γνωστές βιοτεχνίες.

Το ταλέντό του, όμως, ήταν αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε «επικοινωνιακός».

Έτσι μετά από κάποια χρόνια και αφού έχει αλλάξει το επίθετο του ανοίγει το κατάστημα και το δικό του εργαστήριο κατασκευής. Ήταν το 1912 και το κατάστημα στην οδό Κριεζώτου.

Ο ίδιος δεν ασχολιόταν με την κατασκευή αλλά είχε αναλάβει το κατάστημα με τίτλο «Λεμήσιος» και με σχόλιο «παπούτσια έξαλλα»(!).

Όντας λοιπόν επικοινωνιακός χώνεται μέσα στην καλή κοινωνία κάνοντας παρέα με πολιτικούς, ηθοποιούς και κοσμικούς της εποχής, κάτι που τού εξασφαλίζει πελατεία, αλλά και τη φήμη του πρωτοποριακού καταστήματος, διότι τολμούσε να κατασκευάσει ιδιαίτερα παπούτσια που εκείνη την εποχή ήταν μοναδικά και ιδιαίτερα.

Αργότερα μεγάλη αίσθηση θα κάνει ο γιος του Αλέκος, ο οποίος είναι στη δουλειά από μικρός και είναι άριστος τεχνίτης, αλλά και καταπληκτικός σχεδιαστής με μεγάλη φαντασία.

Εκείνος είναι που στα μέσα της δεκαετίας του 50´τολμάει να προτείνει στις Αθηναίες τα φλατ παπούτσια και βέβαια τις δίκης του έμπνευσης πασίγνωστες πια μπαλαρίνες.

Είναι η εποχή που στα καλά σχολεία της Αθήνας κυκλοφορεί ο κανόνας «μπαλαρίνες από Λεμήσιο και μοκασίνια από Μουριάδη».

Αρκετά χρόνια μετά και μετά από μια οικονομική κρίση της οικογένειας (κλασσικά πράγματα της εποχής, σπατάλες κλπ. ακριβώς σαν και αυτά που βλέπουμε στις παλιές ταινίες) αναλαμβάνει το κατάστημα η Ελένη Λεμήσιου, κόρη του Νίκου και αδελφή του Αλέκου.

Το εργαστήριο αναλαμβάνει ο γιος της Νικόλαος Κατσάλης, ο οποίος έχει μάθει την τέχνη δουλεύοντας δίπλα στον θείο του.

Το νέο κατάστημα ανοίγει στην οδό Ακαδημίας 15 και εκεί ξεκινάει μια καινούργια περίοδος αίγλης που καθιέρωσε και την φίρμα στη συνείδηση των καταναλωτών.

Η τωρινή περίοδος της επιχείρησης βρίσκεται σε εξέλιξη με το κατάστημα στην οδό Λυκαβηττού 6, στα χέρια της τέταρτης γενιάς.

Όπως καταλαβαίνετε είχαμε και έχουμε την τύχη κάποια από τα παιδιά μας να αγαπήσουν την τέχνη και να αποφασίσουν να τήν εξασκήσουν και να τήν εξελίξουν.

Θυμάμαι από όταν ήμουν μικρός και πήγαινα κατά την διάρκεια των διακοπών στο εργαστήριο του πατέρα μου, έπιανα τα εργαλεία, μύριζα τα δέρματα, τις κόλλες, έβλεπα τα υλικά να μετατρέπονται σε παπούτσια!

Αυτό λειτουργούσε θετικά στο μυαλό μου και μαζί βεβαίως και με το οικονομικό κίνητρο και παράλληλα με τις σπουδές μου κατέληξα στην οικογενειακή επιχείρηση.

Το ίδιο και ο αδελφός μου ο Μάριος, ο οποίος είναι και ο καλλιτέχνης της οικογένειας, το ίδιο και ο γιος μου ο Βικέντιος που είναι αξεπέραστος στη κατασκευή και τα πατρόν και έμαθε την δουλειά από παππού και θείο αλλά την σπούδασε κιόλας!

Και μετά ήρθε η κρίση...

9 (πολύ) δύσκολα χρόνια...

Ένα από τα θετικά ήταν ότι δεν είχαμε αλλά υποκαταστήματα να συντηρήσουμε και συνεπώς δεν ήταν πολύ δύσκολο να διαχειριστούμε την κάθετη πτώση του τζίρου.

Κάναμε μότο μας το «στόχος μας να είμαστε εδώ όταν αλλάξουν τα πράγματα».

Μειώσαμε την παραγωγή και βάλαμε όλη η οικογένεια πλάτη δουλεύοντας ώρες ατέλειωτες σε εργαστήριο και κατάστημα, ανιδιοτελώς, μόνο για να βγαίνουν οι υποχρεώσεις.

Δεν γκρινιάξαμε, δεν μιζεριάσαμε καθόλου.

Κρατήσαμε ικανοποιημένους όλους μας τους προμηθευτές με αποτέλεσμα να έχουμε πρόσβαση στις καλύτερες πρώτες ύλες.

Και βέβαια μάς βοήθησαν οι πιστοί μας πελάτες και μας στήριξαν γνωρίζοντας ότι και αυτοί βάζουν ένα χαλικάκι για να γεμίσει ο λάκκος, που εξελισσόταν σε βάραθρο.

Η κατασκευή εξολοκλήρου χειροποίητου υποδήματος απαιτεί όχι μόνο το χρόνο του μονταρίσματος (τα στάδια είναι 4: κοπή, φτιάξιμο φοντιού, μοντάρισμα και παράδοση), αλλά και χρόνο να στεγνώσει το παπούτσι πάνω στο καλαπόδι.

4 ημέρες είναι ένα λογικό χρονικό διάστημα για να παραδοθεί μια σωστά φτιαγμένη γόβα.

Από το 1990 που είμαι στο κατάστημα έχουν περάσει πολλές προσωπικότητες, θυμάμαι την Shirley Bassey που την είχα εξυπηρετήσει χωρίς να ξέρω ποια είναι και την άλλη ημέρα την είδα στο Ηρώδειο ενώ κοντά μας ήταν πάντα η Αμαλία Μεγαπάνου.

Για άλλες δεν θέλω να μιλήσω, προτιμάω να μιλάνε εκείνες για εμάς.

Είχαμε και έχουμε γυναίκες του πολιτικού κόσμου γνωστές για το άψογο στυλ τους, κόσμο από το χώρο της τέχνης (ηθοποιοί, τραγουδίστριες κλπ), που έχουν κοινή συνισταμένη το ιδιαίτερο μα και φίνο γούστο.

Ιδιαίτερες προσωπικότητες όμως είναι και όλες μας οι πελάτισσες και το λέω γιατί εμείς μιλάμε (υπερβολικά) με όλον το κόσμο και είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω.

Οι μπαλαρίνες είναι η φήμη μας.

Οποία σκέφτεται μπαλαρίνα, σκέφτεται Λεμήσιο.

Στο δρόμο, στην τράπεζα, στα δικαστήρια και στα αεροδρόμια οι πελάτισσες μας φορώντας τα μπαλέτακια μας, κλείνουν συνωμοτικά το μάτι ρωτώντας: Λεμησιος;

Ο λόγος είναι ότι εκτός του ότι εμείς βγάλαμε την πρώτη μπαλαρίνα στην αγορά, συνεχίζουμε και την φτιάχνουμε όπως τότε.

Οι πελάτες μας είναι κυρίως από Ελλάδα με αρκετά μεγάλο ποσοστό από περιφέρεια αλλά στέλνουμε και στο εξωτερικό κυρίως σε τουρίστες που περνώντας από την Αθήνα αποφασίζουν να κάνουν ένα ξεχωριστό δώρο στον εαυτό τους.

Έχουμε στείλει σε Αμερική, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ιρλανδία, Μεγάλη Βρετανία και πρόσφατα στη Σουηδία.

Έχω μια μαρτυρία από μια πελάτισσα μου Ιταλίδα, κάτι σαν ανέκδοτο αλλά που μας κανει περιφανούς.

Βρίσκεται λοιπόν σε ένα συνέδριο στα σύνορα Ιταλίας /Αυστρίας όπου την πλησιάζει μια κυρία Γερμανίδα και της λέει: Ohh, you also buy your shoes in Athens!!».

Send this to a friend