Αθήνα

3 oC

ελαφρές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Ξυλοδαρμός στο Μετρό: «Τα παιδιά μου είναι διαμάντια», λέει ο πατέρας – Οι διάλογοι που «καίνε» τον ειδικό φρουρό

ΤΟ DEBATE ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Θανάσης Οικονόμου στο thecaller.gr: Μια δημοκρατική Αριστερά χωρίς ναφθαλίνη και συστήματα εξουσίας

''Ενα μοντέλο Πορτογαλίας θα ήταν εφικτό ,αλλά αυτό προϋποθέτει να ανοίξει ένας διάλογος τόσο σε κοινοβουλευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Στόχος αυτού του διαλόγου να είναι η σύνθεση της μεταμνημονιακής αριστεράς''

Στο debate της Κεντροαριστεράς του thecaller.gr συμμετέχει ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Οικονόμου, ο οποίος τονίζει ότι εάν είναι να πετύχει η πρόταση για μια νέα Κεντροαριστερά θα πρέπει να διακρίνεται από ξεκάθαρες προτάσεις με σαφήνεια, αλλά και ριζική ανανέωση χωρίς να κρύβονται μικροπολιτικές σκοπιμότητες αλλά και φθαρμένες πρακτικές πίσω από αυτό.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Στη συνέντευξη του στο thecaller.gr, ο κ. Οικονόμου τονίζει ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ γύρισε μπούμερανγκ, ενώ αναφέρει ότι η όποια προοδευτική κατεύθυνση του τόπου πρέπει να συνδέεται άμεσα με τις κοινωνικές εξελίξεις, όπως η κοινωνική πρόνοια και η ανεργία.

Ολόκληρη η συνέντευξη

1) Ποιες πιστεύετε ότι πρέπει να είναι οι πολιτικές εξελίξεις στη χώρα; Ποια κατά τη γνώμη σας θα έπρεπε να είναι η θέση της Κεντροαριστεράς;

Η χώρα άλλη μια φορά βρίσκεται σε δύσκολη καμπή . Με κίνδυνο, ακόμη μια προσπάθεια, και οι θυσίες που αυτή συνεπάγεται , να πάνε χαμένες. Μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων, ο Σύριζα δεν ολοκλήρωσε και πολικά την ευρωπαϊκή του στροφή , με ένα ξεκάθαρο προγραμματικό λόγο, με ένα σχέδιο παραγωγικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης . Αντιθέτως συνέχισε να μετεωρίζεται με τον προσφιλή του δυισμό. Η δε αντιπολίτευση , δεξιά και κεντρώα, συνέχισε στην ίδια ρότα, υποβοηθούμενη και από το μιντιακό κατεστημένο, ποντάροντας στην ¨αριστερή παρένθεση¨. Ξεχνώντας και οι μεν και οι δε τις συμπληγάδες που στήριξαν , του 3ου μνημονίου και της 6ης χρονιάς λιτότητας και ύφεσης.

[adsense]

Από πολύ νωρίς , με αφορμή το ασφαλιστικό , η πολιτική κατάσταση γίνεται ρευστή , αλλά και ταυτόχρονα με διαφορετικά χαρακτηριστικά από την πεντάχρονη αντιπαράθεση. Η αντίθεση μνημονικών – αντιμνημονιακών είναι παρωχημένη. Η συνεργασία Συριζα-Ανελ ακόμη και αν κρίθηκε αναγκαία πέρυσι, από το Συριζα, γίνεται πλέον μπούμερανγκ. Ήταν επιβεβλημένη από τη χθεσινή συγκυρία. Ο άξονας αντιπαράθεσης επανέρχεται στο πριν του 2009. Δεξιά – Αριστερά είναι η βασική αντιπαράθεση στον ευρωπαϊκό κοινοβουλευτισμό.
Βεβαίως με τα βάρη, τα δεινά και τις εμπειρίες των μνημονίων, που με ορθολογική προσέγγιση, αποδοχή του ευρωπαϊκού πλαισίου, συμφωνούμε σε ένα σχέδιο, που επαναπροσδιορίζει το ιδεολογικό πρόσημο και συστοιχίζεται με τις κοινωνικές ανάγκες και τις λαϊκές προσδοκίες.

Στο ερώτημα σας , οι πολιτικές εξελίξεις έχουν ήδη δρομολογηθεί, αν και δεν συνομολογείται. Τα κεντρώα κόμματα εκδηλώνουν ένα πανικό. Ο Συριζα, νομίζοντας πως είχε χρόνο και κάτω από το άγος της κυβερνητικής διαχείρισης, καθυστέρησε να πάρει την πρωτοβουλία. Τώρα δείχνει να αναγκάζεται από την εκλογή νέου προέδρου στη νδ, και πιεζόμενος από τις κοινωνικές αντιδράσεις. Εν πάση περιπτώσει έτσι γίνεται στις δημοκρατίες, δε γίνεται από επιφοίτηση, αλλά από αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων.

Η θέαση όμως και η κατεύθυνση που μπορούν (όσο μπορούν), να πάρουν οι εξελίξεις, δεν είναι μόνο θέμα κυβέρνησης. Της εκάστοτε κυβέρνησης , θα έλεγα , μιας κι έχουμε βιώσει, όλες τις πλευρές. Υπάρχουν αδήριτες καταστάσεις όπως οι αριθμοί στο ασφαλιστικό, για παράδειγμα, όπου δε μπορούν να το σηκώσουν 3.630.000 εργαζόμενοι που έχουν μέσο όρο μικρότερο εισόδημα, από 2.650.000 συνταξιούχους που έχουν μεγαλύτερο σύνταξη . Με ποιο κίνητρο και ποια εμπιστοσύνη , οι σημερινοί εργαζόμενοι, πόσο μάλλον οι αυριανοί , θα καταβάλλουν τις εισφορές τους; Και δεν είναι μόνο οι συντάξεις , αλλά και ένα πλέγμα κοινωνικής πολιτικής που τροφοδοτείται από αυτές τις εισφορές. Τι θα γίνει με την κοινωνική πρόνοια; Το ταμείο ανεργίας; Την καθολική περίθαλψη; Θέματα και κοινωνικά ζητήματα που κατεξοχήν έδωσε λύσεις η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, έστω σιωπηλά συναινούμε σήμερα στην κατάρρευση τους; Και βέβαια υπάρχει το προσφυγικό, που δεν κοπάζει, τώρα αρχίζει.

Οι απαντήσεις είναι οδυνηρές και με κόστος. Αλλά πρέπει να δοθούν για το παρόν και το μέλλον όλων μας. Επιπροσθέτως η κεντροααριστερά πρέπει να τις δώσει και για να αποβάλει από τη συλλογική μνήμη τόσο τις εκφυλιστικές πρακτικές όσο και τη σύμπραξη με τη δεξιά..

2) Η Φώφη Γεννηματά, έκανε ένα κάλεσμα σε όλους όσους θεωρούν ότι ανήκουν στην Κεντροαριστερά για να δημιουργηθεί ένας νέος φορέας. Πως τάσσεστε απέναντι στην πρόταση της;

Καταρχήν θέλω να πιστεύω πως η κ. Γεννηματά , είναι έντιμη πολιτικός, δεν το κάνει προσχηματικά, όπως συνέβηκε στο πρόσφατο παρελθόν με το εγχείρημα της ¨ελιάς¨ και των ¨58¨. Που ωστόσο, παρά την προσχηματικότητα, είχαν ένα πρόδηλο δεξιό προσανατολισμό, λόγω της σύμπραξης με τη νδ, στην κυβέρνηση. Ποιο προσανατολισμό δίνει τώρα η κ. Γεννηματά;
Σας περιέγραψα και στην προηγούμενη απάντηση τόσο την επιστροφή στο βασικό διαχωρισμό του κοινοβουλευτισμού ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά, όσο και την αναγκαιότητα προγραμματικού λόγου, ώστε να προκύπτει η όποια σύνθεση και το πρόταγμα . Θα επαναλάβω λοιπόν την αγωνία μου: τι έμαθε ο σοσιαλιστικός χώρος από τα χρόνια του εκφυλισμού και μετέπειτα της κρίσης; Τι αποχαιρετά και τι κρατά από αυτά που χάθηκαν; Πως ξανατοποθετούμαστε στο κοινωνικό ζήτημα; Πως ανασυντάσσουμε (ανορθώνουμε) τον δημόσιο λόγο ; Πως αντιστοιχούμε τις πράξεις με τις πολιτικές μας; Πως συγκρατούμε την ανισότητα, ιδίως σε συνθήκες παραγωγική ανασυγκρότησης ; Με ποιους πάμε; Με τους κοσμικούς φίλους του παρελθόντος ή με τον κόσμο; Μέχρι ποια όρια φτάνουν οι αντιρρήσεις και η ανυποχωρητικότητα στις επιταγές των δανειστών; Τι θέλουμε; Ένα σύστημα εξουσίας ή μια νέα ηθική ¨αφήγηση¨;
Κ. Παπαγεωργίου , δεν θέλω να είμαι καχύποπτος ή προκατειλημμένος με κανένα και καμία. Αλλά το botox, δε σε κάνει πιο νέο, ακόμη κι αν πετύχει είναι εφήμερο, το σίγουρο είναι πως οι ριτίδες ξαναβγαίνουν, ο χρόνος είναι ο θριαμβευτής. Από τα τέλη του 2011 είδα μεταξύ άλλων ,αυτή την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σοσιαλιστικής- δημοκρατικής παράταξης, μέχρι σήμερα συμμετείχα σε πάμπολλες διαδικασίες και πρωτοβουλίες τόσο αρχικά μέσα από το Πασοκ, όσο στη συνέχεια από την τότε Δημαρ . Τα ίχνη αυτών των προσπαθειών όσο και οι προσωπικές μου τοποθετήσεις υπάρχουν, στη μνήμη των φίλων και συντρόφων που συμπορευτήκαμε και στο internet. Έμειναν ελάχιστα από όλη αυτή την προσπάθεια. Η πίκρα από τους άπειρους καφέδες και ένα συμπέρασμα: Ο όρος κεντροαριστερά δεν είναι πολιτική ή ιδεολογική έννοια. Χαρακτηρίζει ή σημασιοδοτεί καλύτερα , σύστημα εξουσίας, που πλέον έχει χάσει την ηγεμονικό του ρόλο. Ως σύστημα εξουσίας, επίσης , απαρτίζεται από πρόσωπα που έχουν κλείσει τον πολιτικό , κάποιοι και τον βιολογικό τους κύκλο. Κάθε συζήτηση προφανώς που αποσκοπεί σε επάνοδο ¨της ναφθαλίνης¨, είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

3) Θα ήσασταν υπέρ μιας στρατηγικής συνεργασίας Αριστεράς – Κεντροαριστεράς, όπως γίνεται π.χ. στην Πορτογαλία; Και εάν ναι, με ποια προτάγματα και κόκκινες γραμμές; Μπορείτε να αναφέρετε πρόσωπα και παρατάξεις;

Με τους όρους που έχω ήδη περιγράψει. Ναι , ένα μοντέλο Πορτογαλίας θα ήταν εφικτό ,αλλά αυτό προϋποθέτει να ανοίξει ένας διάλογος τόσο σε κοινοβουλευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Στόχος αυτού του διαλόγου να είναι η σύνθεση της μεταμνημονιακής αριστεράς. Με επίγνωση της πολιτικής ιστορίας του τόπου μας. Κι εδώ υπάρχουν πλειάδα αγκυλώσεων ένθεν, κακείθεν. Ο Σύριζα δεν έχει εμπεδώσει την μετακομμουνιστή πρακτική του, πηγαίνει με την αδράνεια του παρελθόντος, οι σοσιαλιστές( εντός και εκτός Πασοκ) που επιμένουν, δεν έχουν εμπεδώσει πως η ηγεμονία της ευρωπαϊκής –δημοκρατικής αριστεράς τους προσπέρασε, εγκλωβίστηκαν στο παρελθόν. Παρόλα αυτά η συνεύρεση είναι μονόδρομος, για όσους δεν θέλουμε να χαρίσουμε την πολιτική και κοινωνική ηγεμονία στον συντηρητισμό, που συνεχώς αναβαθμίζεται και από δική μας υπαιτιότητα και μικρότητα. Τείνει να γίνει στερεότυπο πως για την κατρακύλα και τα αίτια της κρίσης έφταιγε το Πασοκ, που μετακόμισε τώρα, στο Σύριζα στο νέο κακό κτλ, και τα λένε και αυτοί που έπρεπε να σιωπούν, αλλά φωνάζει ο κλέφτης…. Ξεχνούν , κι αν είναι νέοι να μελετήσουν λίγο ιστορία, πως ήταν η Ελλάδα πριν το Πασοκ.

4) Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπαθεί να διεισδύσει στο χώρο του Κέντρου. Θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ξανά οποιαδήποτε στρατηγική συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων με την Νέα Δημοκρατία;

Το κέντρο που αντιλαμβάνομαι ότι υπαινίσσεστε, πανηγύρισε με την εκλογή του κ. Μητσοτάκη, δεν το έκρυψε. Όπως κι αν αυτοχαρακτηρίζεται μεταρρυθμιστικό, εκσυγχρονιστικό ή φιλελεύθερο, στα χρόνια των ψευδαισθήσεων έβρισκε διάφορα κόμματα να στεγαστεί. Δημιουργώντας διάφορα απολιτίκ ευφυολογήματα για να επιβιώσει. Το βρίσκω υγιές και ειλικρινές να επαναπροσδιορίζεται σήμερα στον φυσιολογικό πολιτικό του χώρο. Αφορμή και επιταχυντής είναι ο κ. Μητσοτάκης.
Ένας σχηματισμός που αλά καρτ , θα συμμετείχε σε κυβερνητικά σχήματα, τύπου Γκένσερ, ακόμη κι αν ευνοούταν από ένα καινούργιο εκλογικό νόμο, δεν θα είχε τύχη, γιατί τελικά αυτός ο κυνικός κυβερνητισμός, ενσωματώνεται πιο βιώσιμα στα μεγαλύτερα κόμματα ,ούτως η άλλως.
Εκτός και αν πιστεύουν κάποιοι πως είναι αναντικατάστατοι και τότε να θυμίσω ένα γαλλικό ρητό που λέει πως πιο επικίνδυνοι και από τους ανίκανους , είναι οι ικανοί για όλα.

5) Η Κεντροαριστερά, θα μπορέσει ποτέ να διαμορφώσει ηγεμονικό πόλο μόνη της, ή θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα συνεργαστεί σε μόνιμη βάση με έναν εκ των δύο ηγεμονικών πόλων, ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ;

Οι συνθήκες καθορίζουν την πολιτική. Χωρίς να υποτιμώ τη σημασία των προσώπων , πιστεύω πως κινητήρια δύναμη έχουν οι ιδέες, που αντλούν την αντοχή από την εποχή τους. Την πολιτική διαμορφώνουν οι συλλογικότητες , που επιδιώκουν να κάνουν πράξη αυτά που διακηρύσσουν. Γίνονται δε ηγεμονικές όταν κυριαρχούν στις προσωπικές και κοινωνικές επιδιώξεις . Σήμερα όμως η πολιτική, είναι εν πολλοίς κυριαρχούμενη και ποδηγετούμενη. Ο πολιτικός χρόνος είναι συμπυκνωμένος και οι εναλλαγές γρήγορες , πρέπει να σκεφτόμαστε με όρους μετάβασης, κυρίως έναν οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση, χωρίς να χάνουμε την ψυχή μας και τον στόχο, μιας νέας αριστεράς στην μετά-μνημονιακή εποχή.

Ζέφη Δημαδάμα στο thecaller.gr: Η χώρα χρειάζεται μια σοσιαλδημοκρατία, χωρίς παρωχημένα πρόσωπα και ιδέες
Φραγκίσκος Παρασύρης στο thecaller.gr: «Είναι ώρα να δώσουμε το λόγο στους πολίτες»
Εύη Χριστοφιλοπούλου στο thecaller.gr: «Απευθυνόμαστε σε όλους τους δημοκράτες πολίτες, που απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ»
Γιώργος Παναγιωτακόπουλος στο thecaller.gr: «Επιβεβλημένη η συγκρότηση της μεγάλης σοσιαλιστικής παράταξης»
Βασίλης Κεγκέρογλου στο thecaller.gr: «Να προχωρήσουμε, αφήνοντας πίσω μικροεγωισμούς και βέτο»
Στέφανος Ξεκαλάκης στο thecaller.gr: «Χωρίς αποκλεισμούς να κάνουμε τη Δημοκρατική Παράταξη πρωταγωνιστή των εξελίξεων»