Αθήνα

18 oC

σποραδικές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Λευτέρης Γκιωνάκης: «Έφτασα στο σημείο να πίνω τρία γραμμάρια κοκαΐνη τη μέρα – Είμαι ένα χρόνο καθαρός»

OPINION

Δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο Έλληνες

Προχθές, με ρώτησε ένας καλός φίλος για την εκτίμησή μου ως προς την προσέλευση κόσμου στο συλλαλητήριο...

Προχθές, με ρώτησε ένας καλός φίλος για την εκτίμησή μου ως προς την προσέλευση κόσμου στο συλλαλητήριο.

Γράφει ο Στέφανος Παραστατίδης

Δεν είχα κάποια εικόνα. Οπότε, χθες, κατά την εφημερία μου, ζήτησα από συναδέλφους, νοσηλευτικό προσωπικό και ΕΚΑΒ να μου πουν την άποψή τους. Πλην ενός πολιτικά δραστήριου ΕΚΑΒίτη, όλοι οι υπόλοιποι μού ανέφεραν ότι επικροτούν το συλλαλητήριο και οι περισσότεροι θα συμμετέχουν. Δοκίμασα και μερικά αμφιλεγόμενα τηλέφωνα. Εισέπραξα το ίδιο αποτέλεσμα. Η πλειοψηφία των πολιτών που ρώτησα χαρακτηρίζονται ως προοδευτικοί, με βάση την ψήφο ή τη γενικότερη άποψή τους.

Μονάχα που υπάρχει ένα σημαντικό σημείο που δεν αναλύει κανείς: οι θετικά διακείμενοι στο συλλαλητήριο πολίτες συμμετείχαν όχι επειδή επιθυμούν ή όχι μία λύση εκ των υπαρχόντων για το μακεδονικό ή επειδή λαμβάνουν υπόψη τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας· συμμετείχαν για να εκφράσουν αυτό που πιστεύει κάθε Έλληνας, δηλ ότι η Μακεδονία είναι Ελληνική. Αυτό είναι το πρωτογενές μήνυμα που ήθελαν να στείλουν· όχι κάτι παραπάνω. Προφανώς και δε μπορεί να είναι μηδενικές οι απαιτήσεις μας από τους πολίτες. Δε μπορεί όμως να κατηγορούνται αυτοί για το διχασμό στη βάση· αυτή προκύπτει ως αποτέλεσμα λανθάνουσας διαχείρισης των πολιτικών υπευθύνων.

Μεταξύ των πολιτών που συμμετείχαν και των πολιτικών που έχουν την ευθύνη της διπλωματικής διαχείρισης και της εφικτής λύσης ενός τόσο σύνθετου ζητήματος, υπάρχει μία ενδιάμεση κατηγορία, αυτή των καιροσκόπων πολιτικάντηδων, αυτών που δεν αναλαμβάνουν καμία ευθύνη και εκμεταλλεύονται τη συγκυρία ή προσχεδιάζουν το γεγονός ώστε να αποκομίσουν πολιτικό όφελος. Οι ανεύθυνοι αφελείς μοιάζουν με γονείς που δίνουν στο διαβητικό παιδί τους σοκολάτα -αρκεί αυτό να μην κλαίει. Οι υπεύθυνοι υποκινητές είναι αυτοί που πρέπει να αντιμετωπιστούν με τη σωστή τακτική και να απομονωθούν από το στόχο που εξαρχής έχουν θέσει.

Καταλήγοντας στους πολιτικούς επικεφαλής, δηλ στην κυβέρνηση που διαχειρίζεται το ζήτημα αλλά και στην αντιπολίτευση που θα πρέπει να έχει εξίσου σημαντικό ρόλο σε μείζονα εθνικά θέματα, προσδοκούμε την καλύτερη δυνατή στρατηγική που θα αποσοβήσει κάθε εσωτερική κρίση και θα φέρει το μέγιστο δυνατό όφελος για τη χώρα. Βασικό διακύβευμα είναι να μη μεταφερθεί ο διχασμός στη βάση. Και για να γίνει αυτό, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να επιδιωχθεί είναι η σύγκληση του συμβουλίου πολιτικών αρχηγών (θα έπρεπε να είναι κοινή απαίτηση όλων), να επιβεβαιωθεί δημόσια και εκ νέου η κοινή εθνική θέση όπως αυτή χαράχθηκε, συναποφασίσθηκε, προσυπογράφηκε και υπηρετήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια και βεβαίως να αποκτήσει τη χροιά του εθνικού συμφέροντος, από το οποίο κάθε αποκλίνων πολιτικός σχηματισμός θα χρεωθεί ότι ζημιώνει τη χώρα.

Αυτό που σίγουρα δεν θέλουμε σε ένα μείζον εθνικό θέμα, είναι να βγει ξεχωριστά ο κάθε πολιτικός αρχηγός και να εκφράσει την αποψάρα του, την οποία βεβαίως θα κάνει διακριτή από τους υπόλοιπους για να μας αποδείξει ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Σε αυτή την περίπτωση, φαντάζομαι ότι κανείς δεν μπορεί να έχει την απαίτηση από τον ελληνικό λαό για σύμπνοια και κατανόηση της κρισιμότητας της στιγμής, όταν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν εκφράζουν μία κοινή εθνική στάση που βάζει την πατρίδα πάνω από κάθε (μικρο)κομματικό συμφέρον .

Η επιδίωξη του ΠΘ και όλων των πολιτικών αρχηγών θα έπρεπε να είναι μία: Η σύγκληση συμβουλίου και η μία ενιαία εθνική θέση. Ποια είναι αυτή; Η λύση με το ελάχιστο δυνατό κόστος, διότι έχουμε προφανώς απωλέσει τη λύση χωρίς κόστος. Διαχωρίζοντας πάντα την εθνική επιθυμία από την ευθύνη λήψης της πλέον συμφέρουσας απόφασης. Κανένα συλλαλητήριο ή ντόπιοι/ξενόφερτοι υποκινητές δε θα επηρρέαζαν στο ελάχιστο μία κοινή εθνική στάση όλων των κομμάτων.

Αντί αυτού, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μία εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη με το συγκυβερνών κόμμα (πρωτοφανή πράγματα) και είναι η ίδια η κυβέρνηση που φέρει το διχασμό στη βάση. Γιατί; Επειδή ο διχασμός συμφέρει κόμματα με ετερογενή πολιτικά χαρακτηριστικά, τα οποία μάλιστα συμπράττουν με απολύτως αντίθετα ιδεολογικά σχήματα ώστε να ειπραχθεί δια του συγκοινωνούντος δοχείου το πολιτικό όφελος. Εν ολίγοις; Βολεύει γιατί διχάζει τους πολιτικούς του αντιπάλους και προκαλεί ρήγματα στην εκλογική τους βάση.

Αποτέλεσμα όλων αυτών; Χωρίς να το καταλαβαίνουμε χωριζόμαστε αλληλοκατηγορούμενοι σε ”εθνικιστές” και ”προδότες” ή σε ”ξερόλες & γραφικούς”, ξεχνώντας τη βασική αρχή που μας χωρίζει από τους Χρυσαυγίτες: Δεν υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο Έλληνες.

Κάποιοι προσπαθούν να πείσουν ότι δήθεν είναι αναχρονιστική η πολιτική διάκριση ανάμεσα στην Δεξιά και στην πραγματική Αριστερά
Κι όμως, η Μάνια Τέκου ήταν ειλικρινής – A Tribute
Πολιτική διαχείριση της πανδημίας στην Ελλάδα
Κοινωνίες των «ευτυχισμένων» άξιων ή της αξιοπρέπειας;
Μετά το 2023 η ανάκαμψη… και ΕΑΝ
Παγκόσμια Ημέρα στο “Φάσμα του αυτισμού”