Αθήνα

27 oC

σποραδικές νεφώσεις

Εδώ η Φώφη έχει δίκιο

Δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι είμαι ο φανατικότερος των οπαδών της Φώφης Γεννηματά.

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι από αυτούς που πίστευαν ότι πρέπει να έχει την ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής. Το αντίθετο θα έλεγα. Πίστευα ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης, ήταν ο καταλληλότερος, μεταξύ των τότε υποψήφιων για την ηγεσία του νέου «κεντροαριστερού πόλου».

Γράφει ο Πέτρος Τρουπιώτης*

Δεν μπορώ επίσης να υποστηρίξω ότι θεωρώ πως με την ηγεσία της κ Γεννηματά, το Κίνημα Αλλαγής μπορεί να πάρει στο πολιτικό σκηνικό την θέση που του αξίζει, την θέση δηλαδή, ενός μεγάλου σχηματισμού που θα αποτελεί τον εναλλακτικό πόλο, θα είναι το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της χώρας, με βάση τα δυτικά πρότυπα.

Οι προσωπικές μου αυτές απόψεις και εκτιμήσεις- στις οποίες επιμένω- δεν μπορούν όμως  να με εμποδίσουν να υποστηρίξω και μάλιστα σθεναρά, τις τελευταίες κινήσεις της Προέδρου του ΚΙΝΑΛ σε σχέση με το εσωτερικό της μέτωπο.

Δεν μπορώ να μην υποστηρίξω την διάθεση που έδειξε το τελευταίο διάστημα, ακόμα και με δημόσια δήλωση της, η Φώφη Γεννηματά να βάλει μια τάξη στα του οίκου της.

Γιατί άσχετα αν σε κάποιους αρέσει και σε κάποιους όχι, η κα Γεννηματά εξελέγη, δημοκρατικά, Πρόεδρος αυτού του χώρου. Και όσοι, αρχηγοί η μη, εντάχθηκαν στο νέο αυτό σχήμα, αποφάσισαν – «οικεία βουλήσει» που έλεγαν και παλαιά στα δικαστήρια- να μπουν στην νέα αυτή προσπάθεια. Και αυτοβούλως συνομολόγησαν ότι ενδιαφέρονται να μετάσχουν στο νέο κόμμα.

Και όταν μετέχεις σε μια οργανωμένη ομάδα και δη πολιτική- κομματική, δέχεσαι ότι ακολουθείς τους κανόνες της, τις αποφάσεις που λαμβάνονται με τους μηχανισμούς στους οποίους έχεις συμφωνήσει αλλά και είσαι υποχρεωμένος να υπακούς, στοιχειωδώς τουλάχιστον και ιδίως σε κεντρικά ζητήματα, την πλειοψηφία του κόμματος και την κομματική ιεραρχία.

Σε αντίθετη περίπτωση, μπορείς- αν θέλεις- να φύγεις από τον σχηματισμό αυτό, να φτιάξεις δικό σου ή να πας σε άλλο.

Μας αρέσει ή όχι, αυτή είναι η στοιχειώδης λειτουργία κομματικών (και άλλων) σχηματισμών και ομάδων.

Οπότε όλοι όσοι εντάχθηκαν στο σχήμα αυτό, ανεξαρτήτως της προηγούμενης θέσης τους, οφείλουν να ακολουθούν την γενική γραμμή του κόμματος, τουλάχιστον στα κεντρικά ζητήματα.

Δεν είναι δηλαδή δυνατόν να υπάρχει κάποιος που διαφωνεί με τις επιλογές για εθνικά θέματα, όπως για παράδειγμα το θέμα των Σκοπίων, όπως δεν είναι δυνατόν κάποιος άλλος με αφορμή την τελευταία θέση του στην πολιτική σκηνή, να επισκέπτεται τον πρωθυπουργό χωρίς να έχει συζητήσει με τα αλλά στελέχη του κόμματος. Και μάλιστα χωρίς να υπολογίζει καθόλου την χρονική στιγμή που γίνεται η συνάντηση και ποιόν αντικειμενικά βοηθά.

Μπορώ βέβαια να δεχθώ ότι αν κάποιος είναι πρώην πρωθυπουργός, μπορεί πραγματικά να έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο στην πολιτική ζωή. Μπορεί και να βοηθά την εκάστοτε κυβέρνηση με τις γνώσεις η τις επαφές του για εθνικά θέματα. Αν θέλει να έχει αυτό τον ρόλο, δικαίωμα του βέβαια, αλλά δεν μπορεί να είναι σε κομματικό σχηματισμό.

Όπως και αν κάποιος θέλει να κινείται ως αρχηγός ενός ξεχωριστού κόμματος, τότε μπορεί να το κάνει πράξη. Να ξανακάνει το κόμμα του αυτόνομο και να δει «ποσά απίδια πιάνει ο σάκος»…

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι δεν φταίνε μόνον όσοι κινούνται αυτόνομα, και δεν είναι λίγοι.

Φταίει και η ίδια η κα Γεννηματά, που φάνηκε να μην επιλέγει από την αρχή την λογική της συγκρότησης ενός ενωμένου κόμματος. Δηλαδή ενός κόμματος χωρίς «μαγαζάκια» και βαρονίες.

Και για να υπάρξει κάτι τέτοιο είναι σαφές ότι δεν μπορεί το κεντρικό του όργανο να αποτελεί «σύνοδο προέδρων». Το κεντρικό όργανο ενός κόμματος μπορεί και πρέπει να εκλέγεται από τα μέλη του. ΝΑ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ. Πιθανόν με κάποιου είδους ποσόστωση, έτσι ώστε να εκπροσωπούνται όλες οι «τάσεις», αλλά να εκλέγονται!

Και αυτό είναι το πρώτο και μεγάλο λάθος της κας Γεννηματά στην πορεία προς την συγκρότηση του νέου σοσιαλδημοκρατικού πόλου στην χώρα.

Και αυτό το λάθος το πληρώνει ήδη. Ίσως μάλιστα να το πληρώσει και ακριβά…

*Ο Πέτρος Τρουπιώτης είναι δημοσιογράφος