• Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου
  • 03:04

Αθήνα

12 oC

σποραδικές νεφώσεις

Εκείνη και εκείνος

Αφορμή… η επέτειος του Πολυτεχνείου. Πληθώρα σκέψεων με στροβιλίζουν. Πως θα τιμηθεί; Στα σχολεία, στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, εκεί έξω στον αυλόχωρο του Ιδρύματος, αλλά και μετέπειτα στην πορεία! Θα αμαυρωθεί, για πολλοστή φορά, η επέτειος με πολεμικές συρράξεις;

Αφορμή… η επέτειος του Πολυτεχνείου. Πληθώρα σκέψεων με στροβιλίζουν. Πως θα τιμηθεί; Στα σχολεία, στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, εκεί έξω στον αυλόχωρο του Ιδρύματος, αλλά και μετέπειτα στην πορεία! Θα αμαυρωθεί, για πολλοστή φορά, η επέτειος με πολεμικές συρράξεις;

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Γαλαρινιώτης

Δράττεις την ευκαιρία και αποδράς από την τετριμμένη και πολυαναμενόμενη πραγματικότητα. θα απασφαλίσεις! θα αναδιηγηθείς. Προσωπικές στιγμές δυο ανθρώπων που βρέθηκαν "αντίπαλοι" τότε. Εκείνη, φοιτήτρια στην Καλών Τεχνών, εκείνος, μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής που είχε συστήσει η Χούντα!
Το λοιπόν… Πριν κάποια χρόνια, νέος εκπαιδευτικός, είχα αναλάβει με την τάξη μου, ως είθισται, την καθιερωμένη εορτή του Πολυτεχνείου. Μάταια, προσπαθούσα να εντάξω στο κλίμα της εποχής τους μαθητές μου, με τα σχετικά αναγνώσματα, τις ανάλογες προβολές ταινιών, έτσι ώστε να απαγγείλουν με μεγαλύτερη θεατρικότητα τα ποιήματά τους. Ξέχωρα, που έπρεπε να ξεπεράσω τον "δεξιό σκόπελο", μιας και αρκετές μητέρες, αρχικά, αρνήθηκαν τη συμμετοχή των παιδιών τους σε μια τέτοια "αριστερή γιορτή". Και τότε, σαν από μηχανής θεά, ξεπρόβαλε εκείνη. Συνάδελφος, εκπαιδευτικός, δεξιών φρονημάτων, που απείχε πεισματικά και αρνιόταν να συμμετέχει σε εορτές του Πολυτεχνείου. "Δεν είναι αυτό το Πολυτεχνείο", μου είχε εκμυστηρευτεί και πάντοτε επέλεγε τη διακριτική απομάκρυνση.

Κατάφερα να την μεταπείσω. "Είναι χρέος σου να μεταλαμπαδεύσεις στα παιδιά το ουσιαστικό μήνυμα". Και ήρθε στην τάξη μου. Και άρχισε να εξιστορεί τα προσωπικά της βιώματα. Πως η ίδια γλίτωσε, εκ του θαύματος στη Στουρνάρη, όταν οι σφαίρες σφυροκοπούσαν πάνω της και πως βρήκε διαφυγή σε μια από τις πολυκατοικίες. Πως…Πως…Πως… Αμέτρητα πως. Τόσα πολλά, που ένας μαθητής μου, όταν κλήθηκε αμέσως να καταγράψει τις σκέψεις του, δημιούργησε ένα εξαίσιο ποίημα, που το ανέγνωσε και κατά την παράσταση, με τίτλο "τα τανκς δεν θα μας σκοτώσουν". Τόσο πολύ είχε επηρεαστεί, σε τέτοιο βαθμό είχε συναισθανθεί, ώστε θεωρούσε τον εαυτό του εξεγερμένο φοιτητή. Ήταν ένας από αυτούς τους καθημερινούς ήρωες.

Εκείνος, τότε, μέλος της συμβουλευτικής επιτροπής του Παπαδόπουλου. Εκλεγμένο μέλος. Τώρα, ένας φιλήσυχος παππούς, που περνά μια ήρεμη, οικογενειακή ζωή. Ένας συνηθισμένος παππούς. Προσπάθησα να εκμαιεύσω πληροφορίες για εκείνη την εποχή. "Η χούντα έπεσε εκ των έσω, όταν ο Παπαδόπουλος και οι συν αυτώ θαμπώθηκαν από τον υλισμό και τα πλούτη… Στο πολυτεχνείο υπήρξαν και πράκτορες της Μοσάντ, ενεργώντας υπέρ του Ιωαννίδη" υπήρξαν οι κουβέντες που κατάφερα να αποσπάσω από τα "γηρασμένα" χείλη του.
Εκείνη και εκείνος. Προσωπικότητες που βίωσαν ένα ιστορικό γεγονός από διαφορετική μεριά. Πολέμησαν από διαφορετικό στρατόπεδο. Θα είχε ενδιαφέρον μια "κατ΄ αντιπαράσταση " συνέντευξη, τώρα που και οι δύο είναι αποτραβημένοι, αποστασιοποιημένοι από την ενεργό "πολιτική δράση". Να ομολογήσουν για ποια Ελλάδα πολέμησαν και αν η Ελλάδα έχει διαφορετικές αποχρώσεις, πολλώ δε μάλλον, αντιθετικές…

Send this to a friend