Αθήνα

30 oC

σποραδικές νεφώσεις

Ελλάς – Τουρκία ισοπαλία

Πληροφορούμαι ότι δυστυχώς οι ημέτερες δυνάμεις υπέστησαν δεινή ήττα στο Survivor από τους Τούρκους. Συγκλονισμένος από αυτή την καταστροφική εξέλιξη ο φιλοξενών σταθμός (με πλούσια εθνική δράση από την περίοδο κατά την οποία θεώρησε ότι τα Ίμια προσφέρονται για reality) φοβήθηκε ότι ανάλογα αποτελέσματα θα έχει και η συνάντηση κορυφής Τσίπρα – Ερντογάν.

Πληροφορούμαι ότι δυστυχώς οι ημέτερες δυνάμεις υπέστησαν δεινή ήττα στο Survivor από τους Τούρκους. Συγκλονισμένος από αυτή την καταστροφική εξέλιξη ο φιλοξενών σταθμός (με πλούσια εθνική δράση από την περίοδο κατά την οποία θεώρησε ότι τα Ίμια προσφέρονται για reality) φοβήθηκε ότι ανάλογα αποτελέσματα θα έχει και η συνάντηση κορυφής Τσίπρα – Ερντογάν.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Μπίστης

Από κοντά και η αξιωματική αντιπολίτευση που εκδήλωνε την ανησυχία της για την «απροετοίμαστη επίσκεψη» και τον φόβο ότι θα έχει την ίδια κατάληξη με εκείνη του Ερντογάν στην Αθήνα. Όλοι μιλούσαν για εκείνη την συνάντηση, για την προκλητικότητα του Ερντογάν αλλά ουδείς θυμήθηκε ότι ήταν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας που άνοιξε δημοσίως - και μάλιστα με διδακτικό τρόπο- θέματα τα οποία συζητώνται κατ’ ιδίαν, προκαλώντας την απάντηση του Τούρκου ομολόγου του. Αλλά βέβαια ο κανόνας που διαπαιδαγώγησε στραβά γενιές Ελλήνων είναι ότι πάντα εμείς έχουμε το δίκιο, ενώ οι ξένοι γεννήθηκαν προκλητικοί.

Η συνάντηση έγινε, όλα κύλησαν ομαλά και χωρίς απρόοπτα, ουδείς κατήγαγε θρίαμβο, με αθλητικούς όρους θα λέγαμε ότι καταγράφηκε μια χρήσιμη για αμφότερους ισοπαλία. Άνοιξαν πάλι δίαυλοι επικοινωνίας και δρομολογήθηκαν μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και αποφυγής εντάσεων. Διαμορφώθηκε, δηλαδή, το πλαίσιο εντός του οποίου κάποια στιγμή όταν το επιτρέψουν οι γενικότερες εξελίξεις θα συζητηθούν τα ακανθώδη ζητήματα που χωρίζουν τις δύο χώρες. Μέχρι τότε το καλύτερο που μπορούμε να περιμένουμε είναι χαμηλοί τόνοι, αποφυγή  προκλήσεων, μικρά βήματα προσέγγισης. Αυτή ήταν η ατζέντα της συνάντησης και τηρήθηκε. Προφανώς στην διάρκεια της κατ’ ιδίαν συνάντησης των δυο ηγετών θα συζητήθηκαν και τα ακανθώδη ζητήματα. Ο διάλογος είναι απαραίτητος, σε αυτό το επίπεδο είναι πάντα διερευνητικός και προπαρασκευαστικός των επόμενων βημάτων.

Έμεινε στην αξιωματική αντιπολίτευση και στο ΚΙΝΑΛ -που συναγωνίζεται επάξια την πιο συντηρητική πλευρά της ΝΔ σε εθνικιστικό οίστρο- να αγωνιά για την μεγάλη διάρκεια της συνάντησης Ερντογάν – Τσίπρα και όσα ανομολόγητα έλαβαν χώρα αυτές τις δυόμισι ώρες. Όπως και με την Συμφωνία των Πρεσπών η αντιπολίτευση και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις επέλεξε τον ρόλο του υποκριτικά ανησυχούντος που χαϊδεύει τα αυτιά του πιο καθυστερημένου και ανασφαλούς κομματιού της ελληνικής κοινωνίας. Ο πατριωτισμός τους είναι συνώνυμος του φόβου, αισθάνονται ασφαλείς μόνο μέσα στην αδράνεια, όλα τα άλλα εμπεριέχουν κινδύνους.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Ο πραγματικός κίνδυνος στα θέματα εξωτερικής πολιτικής προκύπτει ακριβώς από την ακινησία, την νωθρότητα ,την άρνηση ανάληψης πρωτοβουλιών. Στο Μακεδονικό και το Κυπριακό αυτό κατέστη σαφές και στην αρνητική και στην θετική διάσταση του πράγματος.

Στο Κυπριακό - το κορυφαίο ζήτημα και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την επίλυση του οποίου εξαρτώνται όλα τα υπόλοιπα- έχουμε αλυσίδα υπονόμευσης πρωτοβουλιών για λύση με βάση την διζωνική δικοινοτική Ομοσπονδία. Με το πρόσχημα της βελτίωσης της προτεινόμενης λύσης, γυρίζουμε γύρω από τον εαυτό μας, κυνηγώντας το αδύνατο. Με το τελευταίο ναυάγιο, για το οποίο ευθύνεται η ελληνοκυπριακή πλευρά παρεμποδίζοντας την Συμφωνία επί της πρότασης του ΓΓ του ΟΗΕ  Αντόνιο Γκουτιέρες η λύση της Συνομοσπονδίας- δηλαδή πρακτικά λύση δυο κρατών, δηλαδή διχοτόμηση - προβάλλει και από την Τουρκία ως ρεαλιστική διέξοδος.

Μοναδικό εμπόδιο στην εκπλήρωση του στόχου του Ραούφ Ντενκτας για δυο κράτη είναι  ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφα Ακκιντζί που επιμένει απελπιστικά μόνος ( μαζί με το ΑΚΕΛ) στην λύση της Ομοσπονδίας. Η υπερπατριωτική γραμμή της μη λύσης, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην λύση των δυο κρατών, στην παραμονή 40.000 Τούρκων στρατιωτών στο νησί, στην εδραίωση της διχοτόμησης όχι μόνο επι του εδάφους αλλά πιθανότατα και de jure με την μορφή της χαλαρής Συνομοσπονδίας.

Αντιθέτως στο Μακεδονικό μετά σωρεία λαθών βρέθηκαν δύο κυβερνήσεις που ανέλαβαν την ευθύνη και το κόστος του συμβιβασμού. Και έχουμε μια ιστορική Συμφωνία, που συνάντησε την ενθουσιώδη υποστήριξη όχι μόνο των διεθνών Οργανισμών αλλά και κάθε προοδευτικού πολίτη στην ήπειρο μας. Μια win win συμφωνία, μια « ισοπαλία» δηλαδή.

Γιατί μόνο έτσι μπορούν να λυθούν ειρηνικά πολύπλοκα ζητήματα. Όλα τα άλλα που ακούγονται αποτελούν λόγια του αέρα, που θα τα πάρει μαζί του ο άνεμος μόλις φυσήξει και καθαρίσει η ατμόσφαιρα από τις εθνικιστικές πομφόλυγες.

Send this to a friend