Αθήνα

25 oC

αίθριος καιρός

Οι ενίοτε παράλληλοι βίοι Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ

Εκ πρώτης όψεως φαίνονται ασύμβατες και ασύμπτωτες οι πορείες τους. Αν όμως ξύασουμε την επιφάνεια των πραγμάτων θα ανακαλύψουμε πολλές ομοιότητες. Κυρίως στην πορεία και των δύο προς την κυβέρνηση.

Το 2014 του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πολύ με το 2018 της ΝΔ και τούμπαλιν . Και η αρνητική εμπειρία του πρώτου δεν φαίνεται να αποθαρρύνει την δεύτερη, αντιθέτως η συνταγή παραμένει  ελκυστική καθότι αποδεδειγμένα  αποδοτική.

Γράφει ο Νίκος Μπίστης

Τουλάχιστον στο ψηφοσυλλεκτικό σκέλος της . Για την συνέχεια επαφίενται στην άλλη γνωστή συνταγή : θα δούμε, έχει ο Θεός, κάπως θα τα καταφέρουμε. Και οι δύο υποκλίνονται στα ακροατήρια τους ενώ  χαϊδεύουν ευχάριστα τα αυτιά των κυμαινόμενων ψηφοφόρων . Και οι δύο διαπαιδαγωγούν με τον χειρότερο τρόπο τους πολίτες , κατασκευάζουν χειροκροτητές οι οποίοι μετατρέπονται σε απηνείς διώκτες μόλις φανεί η χαώδης απόσταση λόγων και έργων.

Συνολικά υποβαθμίζεται ο πολιτικός λόγος ως αναξιόπιστος, αυξάνει η αδιαφορία και η αποχή. Τελικά ο απλουστευτικός, ευχάριστος, λαϊκίστικος λόγος απομένει στα χείλη των φυσικών φορέων της δημαγωγίας και του λαικισμού , που αυτό τον καιρό στην Ευρώπη είναι πρωτίστως οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς. Παρά τις γνωστές της ιδιαιτερότητες, η Ελλάδα τελικά πάντα ακολουθεί με κάποια καθυστέρηση το ευρωπαϊκή φορά των πραγμάτων. Απασχολημένοι στην ρητορική αντιπαράθεση τους αγνοούν τον εχθρό που δουλεύει υποδόρια αξιοποιώντας μια τριπλή ανακολουθία τους.

Στην οικονομία όσο και να επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ η τμήματα του είναι προφανές ότι βιώνουμε τους τελευταίους σπασμούς μιας αντιμνημονιακής ρητορικής . Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ με μεγάλη συνέπεια εφαρμόζει μια συμφωνία που και μετά την λήξη της θα ρυθμίζει την οικονομική πορεία της χώρας. Και αυτό όχι γιατί είναι προϊόν επιβολής, όπως ψελλίζουν διάφοροι « αντιστασιακοί» βουλευτές του αλλά γιατί ένα μεγάλο μέρος της ηγεσίας του συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει άλλος συντομότερος και ασφαλέστερος δρόμος  για την οριστική έξοδο από την κρίση. Ενώ όμως το συνειδητοποιεί ταυτοχρόνως αρνείται να αναλάβει  καθαρά την υιοθεσία του προγράμματος.

Είναι η πολιτική « σέρνε με και ας κλαίω» .Αλλά και η ΝΔ ενώ δεν υπάρχει Έλληνας που να θεωρεί ότι θα εφαρμόσει διαφορετική οικονομική πολιτική στα βασικά σημεία, ψελλίζει για επαναδιαπραγμάτευση δυσμενών όρων των συμφωνιών. Ξέρει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει άμεσα σε φοροελαφρύνσεις γιατί θα ανατραπεί μια ισορροπία που με κόπο κατακτήθηκε και παρά ταύτα δίνει ψευδείς ελπίδες. Ετσι οι μόνοι που μένουν να αξιοποιούν την πρώτη ανακολουθία και των δύο που συνίσταται στην άρνηση τους να μιλήσουν με ειλικρίνεια για την οικονομία, ειναι το ΚΚΕ και οι ακροδεξιοί της Χρυσής Αυγής και των άλλων μικροτερων σχημάτων. Το ΚΚΕ έχει για πασίγνωστους λόγους που δεν ειναι της στιγμής περιορισμένες δυνατότητες ενώ η Ακροδεξιά μπορεί να εκμεταλλευτεί και τις άλλες δύο ανακολουθίες μέσα στις οποίες είναι εγκλωβισμένη η ΝΔ.

Πρόκειται για την διπλή συντηρητική αναδίπλωση που πραγματοποιεί η ΝΔ στα λεγόμενα εθνικά θέματα με αιχμή το Μακεδονικό και στα ζητήματα των δικαιωμάτων όπου η βασική της έγνοια είναι να μην βρεθεί σε απόσταση από την Ιερά Σύνοδο. Η δικαιολογία πολλών φίλων που ακολουθούν την ΝΔ και προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη ειναι ότι πρόκειται για απαραίτητη και προσωρινή υποχώρηση εν όψει εκλογών  για να μην αφήσουν χώρο στα δεξιά τους.

Δυστυχώς για αυτούς η ευρωπαϊκή εμπειρία επιβεβαιώνει ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.  Η υιοθέτηση μιας ακραίας  συντηρητικής και εθνικιστικής ατζέντας δημιουργεί ανήκεστο βλάβη στην κεντροδεξιά παράταξη και μόνο προσωρινή ανάσχεση της επιρροής της Ακροδεξιάς. Το πιο σημαντικό είναι ότι σε κρίσιμα και ώριμα για επίλυση θέματα , όπως το Μακεδονικό, φανατίζει σε τέτοιο βαθμό το δικό της κοινό ωστε να αποκλείεται στο προσεχές μέλλον « αναίμακτη» πολιτική στροφή . Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος που επιβάλλεται να λυθεί τώρα το Μακεδονικό με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στήριξη από το Κίνημα Αλλαγής.

Έχουμε μπει στην εκλογική χρονιά και η αντιπαράθεση τεχνητά διογκώνεται και από τους δύο με βουτιές φανατισμού στο παρελθόν , με κατηγορίες που ελπίζαμε ότι έχουν οριστικά εγκαταλειφθεί όπως αυτή της « εθνικής μειοδοσίας».

Για μια ακόμα φορά αναδεικνύεται η ανάγκη παρουσίας ενός ισχυρού κεντροαριστερού πόλου δηλαδή του Κινήματος Αλλαγής. Που με σύγχρονο προγραμματικό λόγο θα δώσει νέο περιεχόμενο στην αντιπαράθεση Προόδου -Συντήρησης, Αριστεράς - Δεξιάς . Που δεν θα μιλάει μόνο για προοδευτικές λύσεις αλλά και θα τις προετοιμάζει .