• Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου
  • 00:20

Αθήνα

6 oC

αραιές νεφώσεις

Games, επιθετικότητα και ψεκασμός

Ζοφερή η αναδυόμενη πολιτική πραγματικότητα. Άκρως πολωτική, οιωνός δρομολογημένων εξελίξεων, συμπαρασύρει κάθε έλλογη βούληση. 

Γράφει ο Νίκος Γαλαρινιώτης

Δημοσιογράφοι έναντι πολιτικών, πολιτικοί έναντι δημοσιογράφων, θάνατοι με «δεξιό πρόσημο» έναντι θανάτων με «αριστερό πρόσημο».

Εμφανής η προσπάθεια ανάδειξης μιας νέας συλλογικής ταυτότητας, μιας εσωομάδας (ingroup), που θα καθίσταται εύκολα διακριτή και διαχωρίσιμη και επομένως πλήρως ελεγχόμενη και καθοδηγούμενη.

Η επιθετικότητα αποτελεί το «όπλο» για την επίτευξη και υλοποίηση της νέας αυτής συλλογικής ταυτότητας.  Μια επιθετικότητα που πλέον έχει βαθιά ριζώσει μέσα μας, από τα παιδικά μας χρόνια. Καλύτερα, από τα χρόνια των δικών μας παιδιών. Της γενιάς, δηλαδή, που γεννιέται με τον «ψηφιακό γραμματισμό», ανά χείρας, μάλλον ανά tablet, και διαπαιδαγωγείται με τα pc games, τις κονσόλες, τα video games, τα mobile games.

Η βιομηχανία των ψηφιακών παιχνιδιών αυτή τη στιγμή είναι η πιο κερδοφόρος, παγκοσμίως. Απασχολεί πλήθος ανθρώπων και επαγγελμάτων, από animateur, έως προγραμματιστές, ηθοποιούς, σκιτσογράφους, σκηνογράφους, γραφίστες κ.α. Η τεχνολογική πρόοδος που έχει πλέον συντελεστεί με την τρισδιάστατη απεικόνιση, την ασύρματη διασύνδεση εικόνας και ήχου και όλων των παρελκόμενων επιτευγμάτων μετατρέπει το παιδί από απλό παίκτη σε συνειδητό πρωταγωνιστή. Ουσιαστικά, και έπειτα από τη συχνή παικτικότητα, επέρχεται η πλήρης αποπροσωποποίηση του παιδιού και η δημιουργία μιας νέας προσωπικότητας. Το παιδί πλέον δεν είναι ο Γιάννης, αλλά ο ήρωας του fortnite που πυροβολεί και σκοτώνει αδιάλειπτα και ασύστολα.

Ο στόχος έχει επιτευχθεί. Ο Γιάννης είναι «ενταγμένος» και χειραγωγήσιμος. Κάθε στιγμή, στο σχολείο, στην οικογένειά του, στο άμεσο αλλά και στο ευρύτερο του κοινωνικό του περιβάλλον είναι έτοιμος να εκφράσει την επιθετικότητά του.  Αρκεί μία σπίθα. Χθες ήταν ο Ζακ, προχθές η Αγγελική της Marfin, αύριο ο συμμαθητής του ή ο συμπολίτης του που εξέφρασε μια διαφορετική γνώμη.  Ταυτόχρονα είναι θύτης και θύμα. Αφού ως  εκφραστής παραβατικής συμπεριφοράς θα βιώνει πάντοτε το αίσθημα της ανασφάλειας και του ελέγχου της κάθε «νόμιμης εξουσίας».

Όντως, μας «ψεκάζουν». Όντως, «ψεκάζουν», καλύτερα, «ψεκάζουμε» τα παιδιά μας με ένα «ψεκασμό» διαφορετικό. Ο ψεκασμός, δηλαδή, που φαινομενικά είναι παιγνιώδης,  ελκυστικός, εντούτοις  καταντά συνώνυμος και εκφραστής της επιθετικής συμπεριφοράς.  Και για το λόγο αυτό είναι τόσο επικίνδυνος, ιδιαίτερα όταν αποτελεί το άλλοθι για την πολιτική χειραγώγηση των ατόμων, είτε διά της παντελούς απουσίας της νεολαίας από την πολιτική έκφραση και τοποθέτησή της, είτε διά της ακραίας, δεξιόστροφης ή αριστερόστροφης  ολοκληρωτικής  πολιτικής συμπεριφοράς της.

Send this to a friend