• Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου
  • 21:51

Αθήνα

12 oC

ελαφρές νεφώσεις

Γιώργος Σιακαντάρης: Τι πραγματικά συνέβη στη ΔΗΜΑΡ από το 2014 έως το Γαλάτσι

Οι εξελίξεις στη ΔΗΜΑΡ δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι αν και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ (μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής), αυτό το κόμμα ουσιαστικά από τον  Ιανουάριο του 2015 αποτελούσε μόνο ένα  σύμβολο και μια παρέα.

Οι εξελίξεις στη ΔΗΜΑΡ δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι αν και στέλεχος της ΔΗΜΑΡ (μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής), αυτό το κόμμα ουσιαστικά από τον  Ιανουάριο του 2015 αποτελούσε μόνο ένα  σύμβολο και μια παρέα.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Γιώργος Σιακαντάρης

Η ΔΗΜΑΡ ως κόμμα για τα δυναμικά αλλά και για τα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας ήταν από τότε  εξίσου τοξική όσο και σήμερα η επιστροφή στο «ορθόδοξο» ΠΑΣΟΚ. Συμβολικά όμως αυτός ο χώρος θα μπορούσε να εκπροσωπεί αυτό το ρεύμα ιδεών που στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία υποστήριζε την προτεραιότητα των ατομικών δικαιωμάτων, τη σφοδρή απόρριψη του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και το πρωτείο της Δημοκρατίας. Αν και ανύπαρκτη εκλογικά η λειτουργία της ΔΗΜΑΡ, ακόμη και σαν παρέα, θα μπορούσε να είναι ωφέλιμη για το πολιτικό μας σύστημα εν γένει. Φευ, αυτή η «κομματική παρέα» δεν κατάφερε να αποφύγει την υποταγή στο κυρίαρχο ρεύμα της σημερινής πολιτικής σκηνής που θέλει οι θεμιτές προσωπικές επιδιώξεις να αδιαφορούν για τον κόσμο της γνώσης και των ιδεών.

Η ενέργεια του Προέδρου της ΔΗΜΑΡ να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί κανένα αιφνιδιασμό.  Δεν είναι όμως και επανάληψη της ιστορίας ως φάρσα. Είναι μια ιστορία σαν το «Αστείο» του Κούντερα. Αν ο κ. Τσίπρας θα μείνει στην ιστορία με τις περίφημες κυβιστήσεις του, το Γαλάτσι θα μείνει στην ιστορία ως τελευταίο «αστείο» με την πάλαι ποτέ Ανανεωτική Αριστερά του Μιχάλη Παπαγιαννάκη και του Γρηγόρη Γιάνναρου.

ΣΧΕΤΙΚΑ

Ο κ. Θεοχαρόπουλος, Γραμματέας το 2014 της ΔΗΜΑΡ, ενώ αρχικά συμμετείχε σε μια κίνηση εντός του κόμματος που ζητούσε να υπερψηφιστεί νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και να αναβληθούν οι εκλογές για ένα εξάμηνο, ώστε να προλάβει να βγει η Ελλάδα από το Μνημόνιο, στη συνέχεια μαζί με τον κ. Κουβέλη, μεθόδευε την προεκλογική ένταξη της ΔΗΜΑΡ στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ. Μια συνεργασία που θα ήταν «ισότιμη σχέση με όρους πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας» έλεγαν.  Με τα ίδια ακριβώς λόγια περιγράφεται και η σημερινή συνεργασία.  Οι προειδοποιήσεις ορισμένων ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2014 ποτέ δεν θα εγκατέλειπε το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, για χάρη της «πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας» της ΔΗΜΑΡ, δεν εισακούστηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν θα εγκατέλειπε – τους προειδοποιούσαν στις συνεδριάσεις των «ηγετικών οργάνων» - το Πρόγραμμα που τον έφερε από το 4% στο 36% για χάρη της «πολιτικής και οργανωτικής αυτονομίας» της ΔΗΜΑΡ. Αστειότητες. Όταν αυτό συνέβη, ο τότε Γραμματέας και μετέπειτα Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ μιλούσε για «ξαφνική» εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ στο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.  Τόσο ξαφνική ώστε κάποιοι προειδοποιούσαν γι’ αυτήν ένα χρόνο πριν.

Τον Σεπτέμβριο του 2015 η ΔΗΜΑΡ έκανε το κατ’ εμέ το αυτονόητο. Συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ φτιάχνοντας τη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Από τον Ιούλιο όμως του 2016, όταν διαφάνηκε ότι η ΔΗΣΥ δεν τραβάει και όταν κυρίως διαφάνηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «κρατάει» γερά,  η πλειοψηφία της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ στήριξε τον Θανάση Θεοχαρόπουλο στην υπερψήφιση της απλής αναλογικής. Πρώτο κλείσιμο ματιού. Έκτοτε για όποιον παρακολουθούσε, κόντεψαν να πέσουν οι κόρες των ματιών από αυτά τα ανοιγοκλεισίματα. Αντιτιθέμενος σ’ αυτά, παραιτήθηκα από υπεύθυνος του «Πολιτικού Εργαστηρίου της ΔΗΜΑΡ για τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία». Και ω του θαύματος, αμέσως στην πρώτη εκδήλωση του Εργαστηρίου, μετά απ’ αυτή την παραίτηση, ο κ. Μπαλαούρας ισχυριζόταν εκεί ότι όσοι σήμερα θέλουν την «εθνική συνεννόηση», αναγνωρίζουν την πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο δε κ. Σταθάκης στην ίδια εκδήλωση δήλωνε ότι με το Μακεδονικό αναδιατάσσονται οι πολιτικές συμμαχίες στη χώρα. Τόση σαφήνεια. Το Γαλάτσι ήταν ήδη εκεί. Έπρεπε να πάει ο κ. Θεοχαρόπουλος στο Γαλάτσι για να το καταλάβουν ορισμένοι;

Από τον Ιούλιο του 2016 η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ μεθοδικά προωθούσε την «εθνική συνεννόηση» γενικά. Μετά αυτή έγινε κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, μετά έφυγε και αυτό για να πάμε στη συνεννόηση των προοδευτικών δυνάμεων. Η κριτική στην κυβέρνηση έπρεπε να συνοδεύεται στον ίδιο βαθμό με κριτική στην αξιωματική αντιπολίτευση. Βεβαίως όλοι γνωρίζουν πως όταν κανείς κριτικάρει κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση στον ίδιο βαθμό, είναι σαν να υποβάλλει σε κριτική μόνο την δεύτερη, αφού η πρώτη και όχι η δεύτερη κυβερνά. «Η πολιτική ίσων αποστάσεων μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, σύμφωνα με τους στοιχειώδεις κανόνες της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, είναι πάντα πολιτική υπέρ αυτού που κυβερνά» έγραφα προειδοποιητικά σε άρθρο μου στο Βήμα (Μικροί (κέντρο)αριστεροί εθνικοσυνεννοησάκηδες) τον Αύγουστο του 2018. Με εργαλείο και τις Πρέσπες, όπου δυστυχώς το ΚΙΝ.ΑΛΛ ακολούθησε τις απαιτήσεις της εσωστρεφούς φοβικής και όχι της εξωστρεφούς δυναμικής κοινωνίας, φτάσαμε στη διαγραφή δώρο στον κ. Θεοχαρόπουλο, ο οποίος αδυνατούσε να κατοχυρώσει για δεύτερη φορά θέση επικεφαλής στο Επικρατείας του ΚΙΝ.ΑΛΛ.

Οι ενστάσεις για αντι-καταστατική διαγραφή δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία. Κρίνω ως εύλογη τη θέση των κ.κ. Θεοχαρόπουλου και Χατζησωκράτη ότι δεν μπορούν ίδιοι άνθρωποι να συμμετέχουν σε δυο κόμματα. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και όχι καταστατικό. Η εναπομείνασα ηγεσία της ΔΗΜΑΡ περίμενε  να γίνει πρώτα το Συνέδριο του ΚΙΝ.ΑΛΛ για να αποκαλύψει τις προθέσεις της. Το πρόβλημα είναι με αυτούς που έκαναν ότι δεν τις καταλαβαίνουν, ενώ τις συμμερίζονταν και με αυτούς που όντως δεν καταλάβαιναν. Η μάχη για την αξιοπρέπεια της ΔΗΜΑΡ χάθηκε στις δυο συνεδριάσεις της ΚΕ του κόμματος, εκεί όπου ο Πρόεδρός της αρνείτο οποιαδήποτε σκέψη για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί όπου η πλειοψηφία αποδέχθηκε ότι το διακύβευμα ήταν η διαγραφή Θεοχαρόπουλου και όχι η εξαφάνιση της ΔΗΜΑΡ στον ΣΥΡΙΖΑ.  Η στάση όσων «εξαπατήθηκαν» είναι ανθρώπινα συγγνωστή αλλά επιεικώς αφελής πολιτικά. Και «πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με», μια που αρέσουν τέτοιου είδους ατάκες στο Γραφείο Τύπου κοινοτοπιών της ΔΗΜΑΡ.

Όταν ο Βέμπερ έγραφε για την πολιτική ως επάγγελμα εννοούσε πώς στην πολιτική του ιδιωτικού καπιταλισμού, η ενασχόληση με την πολιτική απαιτεί και ανθρώπους με σοβαρό πνευματικό και γνωσεακό επίπεδο για να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα προβλήματα. Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική ως επάγγελμα. Το πρόβλημα είναι η ενασχόληση σου με την πολιτική, να μην είναι το μοναδικό σου επάγγελμα.

*Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι Δρ. Κοινωνιολογίας, ενώ εντός των ημερών κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια το βιβλίο του «Το πρωτείο της Δημοκρατίας. Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία».

Send this to a friend