Αθήνα

13 oC

ελαφρές νεφώσεις

«Η Τρίτη Εντολή»… πολιτικός βολονταρισμός η ρεαλιστική προοπτική;

Οι εκλογές έρχονται, τα πολιτικά κόμματα καθορίζουν στάση, βάζουν εκλογικούς στόχους, πολιτικούς σχεδιασμούς, στρατηγική και κινήσεις τακτικής.

Γράφει ο Γιάννης Σουλαδάκης

Για την κεντροαριστερά, η μάλλον το σωστό για την Σοσιαλδημοκρατία, την σύγχρονη Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Αριστερά, έχω ξεκαθαρίσει και έχω τεκμηριώσει την θέση μου, ότι το ΠΑΣΟΚ  η έστω μιας μορφής Δημοκρατικής Συμπαράταξης με σαφή και ορατή παρουσία, σε επίπεδο συμβόλων του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να είναι ο πολιτικός φορέας στην αναμέτρηση που έρχεται, τα επιχειρήματα τα οποία έχω κατά καιρούς αναπτύξει σε δημόσιες γραπτές τοποθετήσεις μου είναι πλέον γνωστά.

Ας δούμε όμως τους επιδιωκτέους εκλογικούς στόχους και τις τακτικές που πρέπει να ακολουθηθούν από τον χώρο της Κεντροαριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας κλπ.

Με βάση τα δημοσκοπικά και κοινωνικά δεδομένα, η πρώτη θέση στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν, καταλαμβάνεται από την Νέα Δημοκρατία.

Το ΚΙΝΑΛ από μόνο του διεκδικεί την τρίτη θέση, εκχωρώντας εκ προοιμίου την δεύτερη στον ΣΥΡΙΖΑ, προσδοκώντας να μην υπάρξει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος, στην συγκεκριμένη περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας, για να παίξει ρόλο, να διαπραγματευθεί.

Πρακτικά προσδοκά, η μάλλον επιδιώκει τρίτη θέση και μη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας.

Το να καθορίζει ως εκλογικό στόχο την τρίτη θέση είναι λάθος, είναι και επικίνδυνη θέση και τούτο διότι ενώ αρχικά φαίνεται μετριοπαθής και επιτεύξιμος στόχος, τελικά στο κλίμα πόλωσης και έντασης που θα επικρατήσει, δεδομένης της μη ύπαρξης εσωτερικής πολιτικής συνοχής της πιθανής εκλογικής βάσης του ΚΙΝΑΛ.

Μπορεί αυτοί οι μετριοπαθείς εκλογικοί στόχοι να φαίνονται επιτεύξιμοι και να δημιουργούν αίσθηση ασφάλειας από αμφισβητήσεις της ηγεσίας, στην πραγματικότητα όμως είναι παγίδα για την ίδια την ηγεσία, διότι η πολιτική συμπεριφορά της κοινωνίας, των πολιτών γενικότερα, δεν ακολουθεί ευθύγραμμους δρόμους, ούτε υπόκειται σε ελέγξιμους κανόνες.

Ο στόχος μη αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας, πρακτικά σημαίνει πολιτική για αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας, που σημαίνει ότι διακινδυνεύει το ΚΙΝΑΛ να μετατραπεί σε πολιτικό εργαλείο του ΣΥΡΙΖΑ, με κίνδυνο αποδυνάμωσης του ιδίου και τελικά επικράτησης στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ερώτημα που μπαίνει είναι πλέον, αν τα δεδομένα όπως διαμορφώνονται, καθιστούν εφικτό αυτόν τον στόχο η όχι.

Δεδομένα του ΚΙΝΑΛ.

Είναι προφανές ότι στο ΚΙΝΑΛ υπάρχουν αποκλίνουσες αντιλήψεις σε βασικά θέματα και επιχειρούνται παντού ισορροπίες, μέσοι όροι και για τους ρόλους προσώπων και για πολιτικούς στόχους.

Αυτές οι αντιλήψεις απορρέουν και από το γεγονός, ότι αυτοί που παίζουν πολιτικούς ρόλους διαμόρφωσης πολιτικής γραμμής, ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες, από διαφορετικές κομματικές και πολιτικές κουλτούρες, από το ΠΑΣΟΚ που είχε και ελπίζω να διατηρεί κουλτούρα μεγάλου κόμματος, μέχρι ομάδες και κόμματα αμοιβάδες, που κινούνταν στα όρια επιβίωσης η όχι και στους ρόλους και στόχους ατομικούς,  προσωπικούς.

Αυτό όμως καταλήγει σε πολιτική αμορφία, πολιτική απροσδιοριστία και τελικά σε έλλειψη σαφούς και κατανοητής από τους πολίτες πολιτικής γραμμής.

Κύριο χαρακτηριστικό όμως σχεδόν όλων, για να μην πω όλων, είναι ο άκρατος κυβερνητισμός, αυτός που τους οδηγεί σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις, με ποιους θα πάνε, με ποιους θα κάνουν κυβέρνηση, με ποιους θα συμμαχήσουν και διχάζονται αποπροσανατολιζόμενοι ανάμεσα σε αυτούς που αλληθωρίζουν σε συμμαχίες με τον ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτούς που αλληθωρίζουν προς τον Μητσοτάκη.

Βεβαίως όλοι ομνύουν για την αυτόνομη πορεία του χώρου του ΚΙΝΑΛ, το θέμα δεν είναι τι λες, η τι θες, αλλά το τι κάνεις.

Όταν λοιπόν διαμορφώνουν πολιτικές με τέτοια δεδομένα αυτοπαγιδεύονται, χάνουν την πολιτική τους αυτονομία, την πολιτική τους ταυτότητα κι αυτό είναι πολιτικά πολύ λάθος, έτσι αυτοκαθορίζονται de facto σε συμπληρωματικό κόμμα, δηλαδή κόμμα Β΄ κατηγορίας.

Δεδομένα της κοινωνίας.

Πολιτικά στην κοινωνία το κύριο αίτημα είναι να φύγει ο Τσίπρας, το αίτημα είναι τυφλό, δεν συνοδεύεται με συγκεκριμένες απαιτήσεις, μπορεί να χαρακτηριστεί και απολιτικό, έτσι λοιπόν, ένα αίτημα τυφλό, είναι ελκτικό για κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από πολιτική καταγωγή και ότι σημαίνει αυτό.

Ερχόμαστε πλέον στην γραμμή του ΚΙΝΑΛ, αυτή της τρίτης εντολής, όπως τουλάχιστον μέχρι σήμερα εμφανίζεται από τους εκφραστές του ΚΙΝΑΛ.

Η γραμμή αυτή που επιχειρεί να εκφράσει, να συμβιβάσει,  ένα σύνολο αναγκών και διαφορετικών απόψεων, είναι κατά την άποψη μου λάθος και πιθανά καταστροφική.

Προσπαθεί να εκφράσει αυτόνομη πορεία απέναντι στην Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ, να εκφράσει τον κυβερνητισμό που διακατέχει τα περισσότερα στελέχη του χώρου, που την πολιτική την έχουν βιώσει σε ρόλους κυβερνητικούς και παραπλευροκυβερνητικούς. Σε επίπεδο πολιτικού λόγου τελικά, καταλήγει σε ένα αόριστο προγραμματικό λόγο, χωρίς στρατηγικό ορίζοντα, διότι είναι προφανές ότι σε θέματα πολιτικής στρατηγικής υπάρχουν σοβαρές αποκλίσεις.

Ένα παράδειγμα πάνω σ αυτό το θέμα ειναι ο φιλοΣΥΡΙΖΑίος ΔΗΜΑΡίτης Σταμάτης Μαλέλης, που κακώς τον έκαναν γραμματέα επικοινωνίας του ΚΙΝΑΛ, διότι μπορεί μεν να έχει σχέσεις στον χώρο των Μ.Μ.Ε,  όμως ο κόσμος στον οποίο απευθύνεται το ΚΙΝΑΛ, είναι συντριπτικά κόσμος από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, ο αντίστοιχος λοιπόν γραμματέας έπρεπε και πρέπει να έχει ιστορική σχέση και γνώση αυτού του κόσμου.

Ο κύριος Μαλέλης λοιπόν ανέφερε, ότι στρατηγικός αντίπαλος είναι η Νέα Δημοκρατία, λάθος κύριε Μαλέλη, η Ν.Δ είναι ιδεολογικός και πολιτικός αντίπαλος, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στρατηγικός αντίπαλος, διότι αυτός απειλεί να καταλάβει τον χώρο της Κεντροαριστεράς και της Σοσιαλδημοκρατίας, που σημαίνει ότι αν το επιτύχει, θα υπάρξει πολιτικός θάνατος του ΚΙΝΑΛ στο οποίο εσείς επενδύετε, όχι εγώ, που θεωρώ ότι είναι λάθος η επιλογή.

Η θεώρηση όμως αυτή οδηγεί σε αντίστοιχα λάθη πολιτικού σχεδιασμού και τακτικής, δεν μπορεί να δηλώνει η κυρία Γεννηματά , επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να υποστεί στρατηγική ήττα με ότι σημαίνει αυτό και ο κύριος Μαλέλης να αναδεικνύει στρατηγικό αντίπαλο την Ν.Δ, και μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα η επικρατούσα πολιτική κουλτούρα είναι αυτή του δικομματισμού.

Οι ανάγκες λοιπόν, οι διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν και γίνεται προσπάθεια να εκφραστούν, οδηγούν στην θεωρία του τρίτου πόλου και κατ΄ επέκταση της τρίτης εντολής.

Εντελώς λάθος θεωρία, διότι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας έχει κουλτούρα διπολισμού, οδηγούν σε εκλογικούς στόχους μετριοπαθείς, αυτούς του τρίτου κόμματος, που σε πρώτη όψη φαίνονται επιτεύξιμοι, άρα επιτυχημένη επιλογή και επιβεβαίωση επιτυχίας της τρέχουσας ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ.

Όμως εδώ κρύβεται η παγίδα της αυτοπαγίδευσης, με μεγάλο κίνδυνο όχι να διαμορφωθεί ο τρίτος πόλος, αλλά να οδηγηθεί σε πλήρη περιθωριοποίηση ο χώρος που θέλει να εκφράσει το ΚΙΝΑΛ και να καταλάβει ολοκληρωτικά ο ΣΥΡΙΖΑ τον χώρο ως ο ένας από τους δυο ισχυρούς πολιτικούς πόλους, αυτόν δηλαδή της Κεντροαριστεράς.

Με βάση όσα παραπάνω ανέπτυξα όσο το δυνατό πιο συνεκτικά, τώρα  το συμπέρασμα και η πρόταση μου.

  • Η λογική της τρίτης εντολής προϋποθέτει την μη αυτοδυναμία της Ν.Δ
  • Η προσπάθεια αποδυνάμωσης της Ν.Δ, εμπεριέχει τον κίνδυνο της μετατροπής του ΚΙΝΑΛ σε παράπλευρο πολιτικό εργαλείο του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Κυβέρνηση χωρίς το πρώτο Κόμμα, με το υπάρχον εκλογικό σύστημα δεν γίνεται, άρα η κυβερνητική πλειοψηφία της επόμενης Βουλής για να υπάρχει, πρέπει υποχρεωτικά να εμπεριέχει και την Ν.Δ
  • Η όποια λοιπόν διαπραγμάτευση του ΚΙΝΑΛ, αν πάρει την τρίτη εντολή σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, υποχρεωτικά περιλαμβάνει την Ν.Δ.
  • Το ΚΙΝΑΛ θα προτείνει όπως δηλώνει, πρόγραμμα εθνικής συνεννόησης, άρα πρόταση που θα αφορά και ΣΥΡΙΖΑ, βλέπει κανένας κυβέρνηση Ν.Δ ΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και με αλλά μικρά κόμματα; βεβαίως τέτοιο σενάριο είναι εκτός λογικής, μήπως βλέπει κανένας σενάριο συνεργασίας Ν.Δ, ΚΙΝΑΛΛ; βεβαίως όχι, ορισμένοι μάλιστα βγάζουν φλύκταινες.
  • Τότε με αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, πάμε σε εκλογές με απλή αναλογική, που σημαίνει διάλυση των κομμάτων και της χώρας.
  • Μια τέτοια εικόνα που θα εξελίσσεται, με την πιθανότητα επαλήθευσής της και μπροστά στον πανικό της ακυβερνησίας, θα ωθήσει ψηφοφόρους προς την Ν.Δ για να αποφευχθεί η κυβερνητική αστάθεια και η επακόλουθη κοινωνική ανασφάλεια, πρακτικά λοιπόν η πολιτική της τρίτης εντολής παράγει αστάθεια και ανασφάλεια, δεν είναι παραγωγική με ότι σημαίνει αυτό .

Ποια είναι η πρόταση μου.

Η πρόταση μου είναι η ίδια του Πέντρο Σάντσες, τωρινού Πρωθυπουργού της Ισπανίας και Γενικού Γραμματέα του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, όταν οι PODEMOS απείλησαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετα την μεγάλη του ήττα και προσπάθησαν να το ξεπετάξουν από τον χώρο που ιστορικά κατείχε και εξέφραζε.

Ο Σάντσες λοιπόν τότε, συγκρουόμενος με την γραφειοκρατία του κόμματός του που τον ανέτρεψε, με σύνθημα την ανακατάληψη του χώρου που ιστορικά εξέφραζε το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, επανεκλέχτηκε από την βάση του Κόμματος, με άμεσες εκλογικές δημοκρατικές διαδικασίες όλων των μελλών.

Σήμερα είναι Πρωθυπουργός της Ισπανίας και το Σοσιαλιστικό Κόμμα δημοσκοπικά καλπάζει, χωρίς να κατεβάσει σύμβολα και όνομα, να μην ξεχνάμε επίσης, ότι η οικονομική κρίση της Ισπανίας έσκασε στα χέρια του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η πρόταση μου λοιπόν, ως στόχος και ως σύνθημα να έχει την   ανακατάληψη του χώρου μας, του χώρου που ιστορικά κατείχε το ΠΑΣΟΚ, του ενός από τους δυο ισχυρούς πόλους του πολιτικού συστήματος, του πόλου της Κεντροαριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας, της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Αριστεράς.

Η διεκδίκηση λοιπόν του άλλου ισχυρού πόλου, του πολιτικού συστήματος του χώρου του ΠΑΣΟΚ  από τον παρείσακτο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί σε πρώτη ματιά να φαίνεται ότι βάζει πολύ υψηλά τον πήχη,  δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα, διότι έχει σαφείς στόχους, εκφράζει την βαθιά αντίθεση της βάσης του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και αυτών που απείχαν στις εκλογές, αλλά και των εξαπατημένων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, επιπλέον αποτρέπει την διαρροή προς Ν.Δ ως μοναδικού πολιτικού φορέα που μπορεί να οδηγήσει σε ήττα τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα.

Απευθύνεται σε ευρύτατο  κοινωνικό και πολιτικό ακροατήριο,  είναι στόχος αυτοτελής, αυτοκαθοριζόμενος και δεν υπόκειται σε διλλήματα, του τύπου, με ποιον πάτε, με την Ν.Δ η με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η απάντηση είναι ότι πηγαίνουμε να συναντήσουμε, να συναντηθούμε με το ιστορικό πολιτικό ρεύμα που συμπαρατάχθηκε μαζί μας, το ρεύμα που συμπαρατάχθηκε διαχρονικά με το ΠΑΣΟΚ.

Σε όλη την Ευρώπη, Σοσιαλιστικά κόμματα υπέστησαν σοβαρές ήττες, κανένα όμως δεν κατέβασε τα σύμβολα του, κανένα δεν απέσυρε το όνομα του, ακόμη και το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κόμμα του Ολάντ, που υπέστη συντριπτική ήττα, δεν άλλαξε σύμβολα, ούτε πέταξε το όνομά του στα αζήτητα της ιστορίας.

Τα πολιτικά κόμματα είναι θεσμοί της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας δεν είναι πουκάμισα.

Εδώ όμως άστα να πάνε, έχω γράψει πολλά πάνω σε αυτό το θέμα και ας το λάβουν σοβαρά στα υπόψιν αυτοί που διαχειρίζονται την τύχη του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΝΑΛ και βλέπουν πως διαμορφώνονται τα ρεύματα στην κοινωνία, όπως και οι δημοσκοπικές διακυμάνσεις.

Δεν συνεχίζω έχω γράψει πάλι πολλά, ελπίζω να μην πάνε πάλι στα αζήτητα όπως όλες οι προηγούμενες μου προτάσεις, ελπίζω να παίξουν κάποιο ρόλο στους επόμενους σχεδιασμούς και να καταλάβουν επιτέλους, όσοι πρέπει να καταλάβουν, ότι εκλογές με προοπτική σοβαρής επιτυχίας, μόνο με άμεση, σαφή, διακριτή παρουσία του ΠΑΣΟΚ με τα σύμβολά του μπορεί να διεκδικηθούν.

Send this to a friend