• Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου
  • 21:42

Αθήνα

20 oC

αίθριος καιρός

Η αμηχανία των «Μένουμε Ευρώπη»

Αφορμή για αυτό το άρθρο έδωσε μια σύγκρουση που πήρε έκταση στο διαδίκτυο για την Αριστερά και την Ιστορία  της. Θα μπορούσε να εκληφθεί σαν μια ρετρό, άνευ σημασίας παλιομοδίτικη αντιπαράθεση αλλά δεν είναι έτσι.

Αφορμή για αυτό το άρθρο έδωσε μια σύγκρουση που πήρε έκταση στο διαδίκτυο για την Αριστερά και την Ιστορία  της. Θα μπορούσε να εκληφθεί σαν μια ρετρό, άνευ σημασίας παλιομοδίτικη αντιπαράθεση αλλά δεν είναι έτσι.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Μπίστης

Ένας φίλος που κάποτε στα νιάτα του πέρασε από την Ανανεωτική Αριστερά και εδώ και καιρό μάχεται υπέρ της ΝΔ- ουδείς ψόγος, δικαίωμα του- προκειμένου να κτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ, τα έβαλε με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Θυμήθηκε ότι στήριζε τον Τσαουσέσκου, ότι το χαρτί της Αυγής το πλήρωναν οι Ρουμάνοι , διαπίστωσε  ότι κάποιοι Ρηγάδες είναι τώρα Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ και μίλησε απαξιωτικά για τον χώρο στον οποίο κάποτε ανήκε.

Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος. Εξοργίστηκαν πολλοί παλιοί του σύντροφοι και άρχισε ο καυγάς. Εκεί όμως οι τελευταίοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα διπλό πρόβλημα. Η κριτική τους στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πανομοιότυπη με αυτήν του Νεοδημοκράτη πλέον παλιού τους συντρόφου. Και επι πλέον ο τελευταίος, όπως όλοι οι μεταμελημένοι Αριστεροί, απορρίπτει όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά κάθε έκφραση της Αριστεράς, τωρινή , παλιότερη και από της γενέσεως της. Κοντολογίς η Αριστερά ήταν ένα ατύχημα της Ιστορίας.  Το  παρελθόν τους δεν το βλέπουν κριτικά και στο συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο αλλά σαν μια μελανή σελίδα που πρέπει να σκίσουν από το βιβλίο της ζωής τους. Ο συγκεκριμένος μάλιστα αρθρογράφος το παρατράβηξε δικαιολογώντας ακόμα και ένα  τόπο μαρτυρίου των αριστερών  όπως η Μακρόνησος.

Αυτό όμως είναι και το πρόβλημα όσων αριστερών και κεντροαριστερών  βρέθηκαν μέχρι το Δημοψήφισμα του 2015 στο μωσαϊκό του « Μένουμε Ευρώπη» και ακολούθως αρνήθηκαν να αποδεχθούν το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε στροφή προς την λογική. Παρέμειναν εγκλωβισμένοι σε ένα αντί ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο στο οποίο το πάνω χέρι σταδιακά το πήραν  δυνάμεις βαθιά συντηρητικές, εθνικιστικές, που  την αντιπαράθεση προς  τον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να την επεκτείνουν σε ολοκληρωτικό πόλεμο με την Αριστερά και τις ιδέες της.

Μπροστά στην βιτρίνα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αλλά πλέον είναι εμφανές - η Συμφωνια των Πρεσπών ήταν επ' αυτού καταλυτική - ότι πίσω του έρχονται με φόρα ακραίες εθνικολαικιστικές δυνάμεις. Οι αναθυμιάσεις που προέρχονται από αυτόν  τον χώρο και τα φιλικά του ΜΜΕ είναι πολύ έντονες για να τις αγνοήσουν οι εγκλωβισμένοι σε ένα μεταλλαγμένο και ως προς την σύνθεση και ως προς την στόχευση μέτωπο.

Η επίκληση της υποταγής των πάντων στην προτεραιότητα απαλλαγής από τον ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμώνεται σταδιακά και στην δική τους συνείδηση . Καλούνται να μην μιλάνε ( ή να τα μπουρδουκλώνουν ) για τις Πρέσπες, να μην μιλάνε για τις σχέσεις κράτους εκκλησίας και γενικότερα για ρυθμίσεις στα ατομικά δικαιώματα, να καταστροφολογούν για την οικονομία , τελευταία να δυσφορούν και με την Μέρκελ η οποία «τόλμησε» να δεί την ελληνική πραγματικότητα λιγότερο σκοτεινή. Και παράλληλα να μετατρέψουν την θεμιτή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ σε μίσος στην Αριστερά, στην Ιστορία της και στους ανθρώπους της. Κάποιοι τυφλωμένοι από τον φανατισμό ενδίδουν, ομολογούν ότι πήραν την ζωή τους λάθος και με πάθος γενίτσαρου προσπαθούν να επανορθώσουν με υπερβολικές δηλώσεις μεταμέλειας και νομιμοφροσύνης.

Οι πολλοί σαστισμένοι μπροστά στην απρόσμενη για αυτούς εξέλιξη των πραγμάτων βυθίζονται σε μια αμήχανη εκκωφαντική σιωπή. Κάποιοι λίγοι προσπαθούν να κρατηθούν από αμφίβολης πλέον αντοχής  πολιτικές χειρολαβές. Ποιές ήταν αυτές; Ο Καμμένος, ο Πολλάκης και η Δικαιοσύνη, η αφανής Καραμανλική συνιστώσα. Ο Καμένος όμως σβήνει πολιτικά αποψιλωμένος και  από τους χειρισμούς του Τσίπρα, στην πρόσφατη δε συνέντευξη του στο Open και την Έλλη Στάη,  ο πρωθυπουργός για πρώτη φορά ανάδειξε τις ευθύνες Καραμανλή για την κρίση. Η επιτάχυνση της στροφής του ΣΥΡΙΖΑ είναι πασιφανής, όπως και η προσπάθεια του να αντιστοιχηθούν οι πολιτικές συμμαχίες του στις επιταγές της  νέας περιόδου όπου η αντίθεση μνημόνιο αντιμνημόνιο αποτελεί παρελθόν.

Όπως λοιπόν ο Καμμένος δεν έχει πλέον ρόλο, (πιθανότατα όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές να αποτελεί ήδη παρελθόν) έτσι δεν υπάρχει χώρος για διακριτή παρουσία αριστερών και κεντροαριστερών στο πάλαι ποτέ μέτωπο των «Μένουμε Ευρώπη», το οποίο -όπως απέδειξε με την συμπεριφορά του απέναντι στην επίσκεψη Μέρκελ- ούτε τον τίτλο του μπορεί πλέον να δικαιολογήσει.

Send this to a friend