Αθήνα

21 oC

σποραδικές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Παντρεύτηκε ο Κώστας Σλούκας την εντυπωσιακή σύντροφό του (ΕΙΚΟΝΕΣ)

OPINION

Η ανάγκη του «αμερόληπτου τρίτου»

Είχαμε δεν είχαμε, ενεργοποιήσαμε το “εργαστήρι του διχασμού”, όπως αποτυπώνεται και από τα πρωτοσέλιδα δύο οπαδικών εφημερίδων, της Αυγής...

Είχαμε δεν είχαμε, ενεργοποιήσαμε το “εργαστήρι του διχασμού”, όπως αποτυπώνεται και από τα πρωτοσέλιδα δύο οπαδικών εφημερίδων, της Αυγής:  

και του “Φιλελεύθερου” αντίστοιχα: 

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο κατά δήλωσή του “αρχιτέκτων του αντιμνημονίου” Αντώνης Σαμαράς βγήκε να παρέχει πλήρη πολιτική κάλυψη στο συλλαλητήριο της Αθήνας, που θα λάβει χώρα την Κυριακή, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “Την Κυριακή είναι μια μεγάλη μέρα για την Ελλάδα”. Παράλληλα, ένα προσκλητήριο μάχης απευθύνει και ο Ρουβίκωνας, ο οποίος, είτε λίγο είτε πολύ καλεί την Κυριακή σε εμφύλιο πόλεμο με τους φασίστες και ακροδεξιούς που θα παρευρεθούν στο συλλαλητήριο, σ’ ένα περίεργο κάλεσμα “ομπρέλα” σε όλες τις υποστάσεις της Αριστεράς.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μαρίνος

Πώς φτάσαμε πάλι εδώ όμως; Πώς για ακόμη μια φορά φτάσαμε στην αναμέτρηση δύο κόσμων, που η επικράτηση του ενός σημαίνει την εξόντωση του άλλου; Πώς φτάσαμε πάλι στο σημείο “αιχμαλωσίας” των προοδευτικά σκεπτόμενων πολιτών, οι οποίοι αναγκάζονται να ετεροπροσδιοριστούν, είτε, ως “συνοδοιπόροι” του ΣΥΡΙΖΑ, είτε σαν ομοτράπεζοι της ελληνικής αρχέγονης δεξιάς με όλες τις πτυχές και τις συνιστώσες της;

Προτού απαντηθούν τα παραπάνω ασφυκτικά ερωτήματα, μια πρώτη παραδοχή:

Για πρώτη φορά φαίνεται ότι ο Τσίπρας δεν είναι σε θέση να χειραγωγήσει τον “λαϊκό” παράγοντα. Αυτή η ικανότητα χάθηκε το βράδυ της 5ης Ιουλίου του 2015 με το δημοψήφισμα και το τρίτο μνημόνιο. Ναι μεν τον Σεπτέμβριο του 2015 ο Τσίπρας ψηφίστηκε να εφαρμόσει το μνημόνιο που εκείνος έφερε, ωστόσο αυτή η ψήφος, είτε έγινε με μισή καρδιά, είτε αποκόπηκε από μια μερίδα “συλλαλητηριομάχων” που είχαν συνδράμει τον ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια της πρώιμης αντιμνημονιακής δόξας. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες: Σημαντική μερίδα συμπολιτών μας που έδωσε το παρών στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης και θα δώσει στο αντίστοιχο συλλαλητήριο της Αθήνας χρησιμοποιήθηκε από τον Τσίπρα στην άνοδό του προς την εξουσία. Τώρα βλέπει για πρώτη φορά ότι το θηρίο που εκείνος εξέθρεψε ή ανέχτηκε να αυτονομείται, επιδιώκοντας κάτι αντίθετο από τον ηγέτη που μέχρι πρότινος πίστευε ότι μπορούσε να χειραγωγήσει.

Μια δεύτερη παραδοχή είναι ότι η χώρα ακόμη και σήμερα ζει τις συνέπειες των διπλών εκλογών του 2012. Από τότε η χώρα κατατρέχεται από τον “μικρό δικομματισμό” ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, πολιτικές δυνάμεις που εναλλάσονται μεταξύ κομματικού συμφέροντος και εθνικής ευθύνης. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ενδυθεί την υπεύθυνη δύναμη που θέλει λύση στο Μακεδονικό, λησμονώντας το προ του 2015 εαυτό του και η ΝΔ θυμάται την ένδοξη αντιμνημονιακή νιότη των πλατειών του 2011, λησμονώντας μέχρι πρότινος τα κηρύγματα του αρχηγού της Κυριάκου Μητσοτάκη, που έκαναν λόγο περί μάχης ενάντια στον λαϊκισμό και το πολιτικό ψεύδος, εμφανιζόμενος ως μια προωθητική μεταρρυθμιστική δύναμη.

Και ενώπιον αυτών των μεταλλάξεων οι πολίτες καλούνται και πάλι να σταθούν στη μέση και να επιλέξουν, μέσα σ’ ένα καθεστώς σύγχυσης και θολούρας, η οποία υποβοηθείται από ΜΜΕ που ως επί το πλείστον έχουν στρατευθεί στην υπόθεση παραμονής του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ή στο project επανακατάληψης της εξουσίας από τη ΝΔ. Και ο ενδιάμεσος χώρος, ο οποίος αυτή τη στιγμή αυτοπροσδιορίζεται ως Κίνημα Αλλαγής;

Η Φώφη Γεννηματά τάσσεται υπέρ της εθνικής γραμμής που χαράχτηκε στο Βουκουρέστι το 2008, ενώ οι πρώην πρωθυπουργοί Γιώργος Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης τάχθηκε, ο καθείς με τον τρόπο του, υπέρ της λύσης, με τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο να δίνει μια χρήσιμη και τεκμηριωμένη ερμηνεία για το καθεστώς ισχύος της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995 σε σχέση με την κουβέντα περί απαλοιφής των αλυτρωτικών στοιχείων του Συντάγματος της FYROM. Συμπληρωματικά, ο Σταύρος Θεοδωράκης εξίσου γενναία έδωσε 12 λόγους για να μην πάει στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ενώ στην ίδια πόλη ο Δήμαρχός της Γιάννης Μπουτάρης δείχνει να παλεύει μόνος του με τα αντιδραστικά στοιχεία της περιοχής που ευδοκιμούν από το 1992 και δώθε, δίνοντας μάλιστα μια ομιλία ορόσημο για κάθε προοδευτικό με αφορμή την ανέγερση Μουσείου μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.

Ωστόσο μεταξύ Ρουβίκωνα και Χρυσής Αυγής, Εκκλησίας, Καμμένου και Λεβέντη εντοπίζεται ένα δομικό κενό του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο μένει επίμονα ακάλυπτο την εποχή του “μικρού δικομματισμού” κι αυτό το κενό άλλοτε ονομάζεται ως “μέτωπο λογικής” και άλλοτε σήμερα επιχειρείται σ’ αυτές τις γραμμές να χαρακτηρισθεί ως “αμερόληπτος τρίτος” κι αυτός ο χαρακτηρισμός επιδιώκεται να εξηγηθεί αμέσως παρακάτω.

Δημοκρατία μέσα σε όλα τα άλλα σημαίνει και κοινά αποδεκτοί κανόνες του παιχνιδιού, θεσμοί που απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης όλων, ανεξαρτήτως κομματικής και ιδεολογικής τοποθέτησης, με την εξουσία να αυτοδεσμεύεται μέσα από ένα πλέγμα αντιβάρων, που εκκινούν από το δικαστικό σύστημα και καταλήγουν στον ελεύθερο και αδέσμευτο τύπο (όσοι είδαν τη ταινία “The Post με τους Μέριλ Στριπ και Τομ Χάνκς θα μελαγχολήσουν). Αντί αυτού τι έχουμε ενδεικτικά;

Μια κρατική τηλεόραση κυβερνητικά χειραγωγούμενη και μια ενημέρωση στρατευμένη είτε με το πλευρό του ενός, είτε με το πλευρό του άλλου. Σήμερα δεν αγοράζουμε ενημέρωση, αλλά γνώμη σύμφωνα με τις κομματικές τοποθετήσεις του καθενός. Δεν υπάρχει ένα κανάλι ή μια εφημερίδα που να τυγχάνει κοινής αποδοχής κι αυτό δημιουργεί παράλληλα σύμπαντα πληροφόρησης, που δεν επικοινωνούν το ένα με το άλλο και υποθάλπτουν τον λαϊκισμό.

Έναν δημόσιο τομέα που ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζεται με όρους κομματικού λαφύρου, παρά τις προσπάθειες εξυγίανσης που έχουν γίνει στα χρόνια της κρίσης. Παρά την ύπαρξη του ΑΣΕΠ, δεν υπάρχει μια αμερόληπτη αρχή που θα εγγυάται την αξιολόγηση και το σύστημα προαγωγών στη Δημόσια Διοίκηση. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης είτε οδηγεί στην απάθεια, την αδράνεια και την απομόνωση, είτε τη συνδικαλιστική ή κομματική στράτευση ως έσχατο μέσο προστασίας.

Μια δικαιοσύνη που άλλοτε μας αρέσει κι άλλοτε όχι, που την στηλιτεύουμε για την Ηριάννα και κάνουμε τα στραβά μάτια για τον Γεωργίου, με το ίδιο το Σύνταγμα να κατοχυρώνει στην παράγραφο 5 του άρθρου 90 την εξάρτηση της δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση, επιτρέποντας στον εκάστοτε Υπουργό Δικαιοσύνης να συμπεριφέρεται κατά τρόπο αμετροεπή και αλαζονικό.

Μια Εκκλησία που έχει την δύναμη να αλλάζει βιβλία των θρησκευτικών, να αναγνωρίζεται ως θεσμικός παράγων στην εξωτερική πολιτική και ως αρχικινητοποιητής μαζικών συγκεντρώσεων, που το πολιτικό σύστημα εξαρτάται δια της ψήφου των θρησκευομένων συμπολιτών μας και η Εκκλησία έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα για να προχωρήσει τις υποθέσεις της, όταν συνταγματικά έχει κατοχυρωθεί η “αλληλοπεριχώρηση” και όχι ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας.

Ένα πανεπιστήμιο που έχει γίνει μηχανή παραγωγής πτυχιούχων και εν δυνάμει πολιτευτών, φοιτητών και καθηγητών, όπου η εκπαιδευτική διαδικασία έχει υποβαθμιστεί στο επίπεδο ενός εξεταστικού κέντρου, δίνοντας το δικαίωμα σε διάφορες ομάδες να το θεωρούν κτήμα τους και διαμετακομιστή συμφερόντων ή κολλήματος “επαναστατικών” ενσήμων εκ μέρους επίμονων μειοψηφιών, επειδή το πολιτικό σύστημα με ευρεία πλειοψηφία ψήφισε το νόμο Διαμαντοπούλου και με εξίσου ευρεία πλειοψηφία επέλεξε να τον πετάξει στα σκουπίδια τα χρόνια που ακολούθησαν.

Η χώρα υπέφερε και υποφέρει από την έλλειψη κοινής παραδοχής των αιτιών που έφεραν την χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας και στην εις τριπλούν ανάγκη προσφυγής στον αναγκαστικό μηχανισμό δανεισμού μέσω των μνημονίων και δεν πρόκειται να αποφύγει αυτά, όταν δεν ομονοεί στα στοιχειώδη, στην απλή φράση του “γι αυτό εδώ πρέπει να κάνουμε αυτό”.

Και τι μας διδάσκουν επιπλέον τα παραπάνω παραδείγματα; Ό,τι το αίτημα υπεράσπισης των θεσμών, των κανόνων του δημοκρατικού παιχνιδιού είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ, όχι υπό την έννοια του “τροχονόμου” ή του ισορροπιστή, αλλά του συνταγματικού πατριώτη, που θα έχει μόνιμη και όχι α λα καρτ ή ανταλλακτική σχέση με την ευθύνη και το ορθό. Που δεν θα βλέπει την εξουσία ως βάθρο, όπου ο νικητής τα παίρνει όλα, αλλά ως μια αναγκαία συνθήκη σε μια δημοκρατία που λειτουργεί ομαλά, κανονικά, που προασπίζει και δεν εξαγοράζει δικαιώματα ανάλογα με το status του εκάστοτε ισχυρού.

Μιας πολιτικής δύναμης που ως αμερόληπτος τρίτος θα φροντίσει με αυτοπεποίθηση να πει τα αυτονόητα, τον ελάχιστο κοινό τόπο, που θα καθοδηγεί και θα ανοίγει δρόμους. Που θα εμπνέει εμπιστοσύνη και σεβασμό, που θα προσθέσει κύρος και δεν θα συνδιαλλαγεί με το παρδαλό, το φτηνό, το μικροαστικό, το ψηφοθηρικό, το πολιτικάντικο. Οι πολιτικοί της αντίπαλοι ξέρουν να το κάνουν πολύ καλύτερα από εκείνη κι αν παίξει στο δικό τους γήπεδο είναι εκ προοιμίου χαμένη.

Και καταπώς φαίνεται και με τις εμπειρίες του 2011, του 2015 και εσχάτως του 2018 είναι και η μόνη που μπορεί να το κάνει, θέτοντας για πρώτη φορά με όρους αυτοπεποίθησης την πολιτική της ατζέντα, αναζητώντας συναινέσεις στο δικό της προωθητικό πρόγραμμα που θα διαμορφώσει επιτέλους μια νέα πολιτική κουλτούρα ανόρθωσης και θεσμικής ενσυνειδησίας. Που θα συμβάλλει στις λύσεις και όχι στα αδιέξοδα.

Φτάνει πια με τους καιροσκόπους της ευθύνης και με τους ανεύθυνους παντός καιρού..

Θα αλλάξει o Μπάιντεν την Ευρώπη;
Η απειλητική «σύνοδος» τριών ειδών πληθωρισμού
Ο «εκσυγχρονισμός» της γαλέρας
Διδάγματα και αποφάσεις της πανδημίας Covid-19
Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Από το «θαύμα» με την ανεργία στην επίθεση κατά της εργασίας
Πώς θα αναπνεύσουν πάλι οι Δημοκρατίες