• Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου
  • 19:20

Αθήνα

24 oC

σποραδικές νεφώσεις

Η Ιταλία σε κρίση

Θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι είναι κάτι σύνηθες οι αλλεπάλληλες πολιτικές κρίσεις στην Ιταλία μεταπολεμικά. Μόνο που τότε ήταν κρίσεις κυβερνητικής αστάθειας. 64 κυβερνήσεις σε 70 χρόνια.

Θα μπορούσε να πεί κάποιος ότι είναι κάτι σύνηθες οι αλλεπάλληλες πολιτικές κρίσεις στην Ιταλία μεταπολεμικά. Μόνο που τότε ήταν κρίσεις κυβερνητικής αστάθειας. 64 κυβερνήσεις σε 70 χρόνια.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Μπίστης

Με δύο ισχυρά κόμματα την Χριστιανική Δημοκρατία και το Ιταλικό Κομμουνιστικό κόμμα και μια πλειάδα άλλων με τα οποία η πρώτη συνήθως συμμαχούσε. Και με τεράστιες πολιτικές προσωπικότητες ξεκινώντας από τον Ντι Γκασπαρι και τον Τολιάτι για να συνεχίσουν ο Φανφανι, ο Ντα Μίτα, ο Αντρεόττι, ο Μόρο από την μιά, ο Μπερλίνγκουερ, ο Ναπολιτάνο, ο Ινγκράο, ο Αμέντολα, οι Παγεττα από την άλλη. Και πλήθος άλλων που ανέδειξαν την Ιταλία σε πολιτικό εργαστήρι και για τις δύο παρατάξεις, με αποκορύφωμα τον « ιστορικό συμβιβασμό», το αρχιτεκτόνημα του Μπερλίνγκουερ που αποδέχθηκε ο Μόρο πριν ( ίσως και γιαυτό) το τραγικό τέλος του. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ιταλικό ΚΚ κατήγγειλε την Σοβιετική επέμβαση στην Τσεχοσλοβακίας το 68 και η Χριστιανική Δημοκρατία το πραξικόπημα του Πινοσέτ το 1973. Υπήρχαν δηλαδή, σταθερές, που η κυβερνητική αστάθεια επηρέαζε αλλά δεν κλόνιζε.

Τώρα η κρίση πάει σε βάθος, αποσταθεροποιεί τα πάντα, κλονίζει και την βάση και το εποικοδόμημα, έχει και οικονομική και πολιτισμική διάσταση . Βρίσκει το νήμα με την πιο σκοτεινή εποχή της σύγχρονης Ιταλίας, με την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι, θαυμαστής του οποίου είναι ο Σαλβίνι. Η πολύπλευρη κρίση ξεκίνησε με την αυξανόμενη επιρροή οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, αθλητική και μιντιακή του Μπερλουσκόνι. Απογειώθηκε με την εκλογική απογείωση του Μπέπε Γκρίλο και του Κόμματος των 5 Αστέρων, ενός συνονθυλεύματος αριστερών, δεξιών και παλαβών. Με την πλήρη υποβάθμιση του πολιτικού προσωπικού σε όλο το πολιτικό φάσμα, την αναπόφευκτη εξασθένιση - που μπορεί να εξελιχθεί σε εξαέρωση- του κόμματος των 5 Αστέρων, ήταν απολύτως φυσιολογική η ενίσχυση της Ακροδεξιάς, ξενοφοβικής, λαικιστικής Λέγκας του Βορρά και του σούπερ σταρ της Ματέο Σαλβίνι.

Η Κεντροαριστερά που εκφράζεται από το Δημοκρατικό Κόμμα, με νέο ηγέτη τον πρώην κομμουνιστή Νικόλα Τζινγκαρέτι, θα αποτελέσει εκ των πραγμάτων το αντίβαρο στον Σαλβίνι. Κινδυνεύει, βέβαια, από διάσπαση από τον εγωκεντρικό πρώην ηγέτη του Ματέο Ρέντζι. Σε κάθε περίπτωση το Δημοκρατικό Κόμμα φαίνεται ότι θα προσπαθήσει να συσπειρώσει και την διάσπαρτη αριστερά και να επαναπατρίσει ένα μέρος των ψηφοφόρων της Αριστεράς - Κεντροαριστεράς που μετακινήθηκαν στα 5 Αστέρια. Θα δώσει την μάχη της Δημοκρατιας, της Ελευθερίας και της Ευρώπης απέναντι στην Δεξιά. Τα ερωτήματα βέβαια για τις διαδοχικές μεταμορφώσεις του διαδόχου του Ιταλικού ΚΚ, την συνεχή και τελικά αναποτελεσματική μετατόπιση του προς το Κέντρο, την αλλαγή ηγεσίας από την παράδοση του Ιταλικού ΚΚ στην Χριστιανοδημοκρατική (Ρέντζι), παραμένουν.

Η ανάκτηση επιρροής σε λαϊκά στρώματα και παραδοσιακά κόκκινα κάστρα που στράφηκαν σε σημαντικό βαθμό πρώτα υπέρ των 5 Αστέρων και μετά υπέρ της Λέγκας, αποτελεί προτεραιότητα ζωτικής σημασίας και για το ίδιο και για την Ιταλία. Αυτό προϋποθέτει επανασύνδεση του με τις ριζοσπαστικές καταβολές του μέσα από ένα σύγχρονο προγραμματικό λόγο.

*Το άρθρο του Νίκου Μπίστη δημοσιεύτηκε στο Έθνος της Κυριακής

Send this to a friend