Αθήνα

19 oC

ελαφρές νεφώσεις

Η μάχη οπισθοχώρησης του ΚΙΝΑΛ και του ΣΥΡΙΖΑ για το επιτελικό Κράτος

Τώρα που ο κουρνιαχτός κατακάθισε μπορούμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις σχετικά με τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για το νομοσχέδιο με τον παραπλανητικό τίτλο “επιτελικό κράτος”.

Τώρα που ο κουρνιαχτός κατακάθισε μπορούμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις σχετικά με τη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για το νομοσχέδιο με τον παραπλανητικό τίτλο “επιτελικό κράτος”.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Κώστας Νικολόπουλος

ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ προσπάθησαν να αναδείξουν την επιλογή της ΝΔ να δημιουργήσει μια υπερμεγέθη δομή δίπλα στον πρωθυπουργό με στόχο να ελέγχει τους υπουργούς του και το έργο τους.

Θεωρώ ότι σε έναν βαθμό τα κατάφεραν. Αυτό που δεν ξέρω είναι τι τους απέδωσε αυτό. Οι πολίτες ενδιαφέρονται να παράγεται έργο από τα υπουργεία και αν ο έλεγχος και ο συντονισμός από τον πρωθυπουργό λειτουργήσει θετικά, γιατί να έχουν πρόβλημα με αυτό; Βεβαίως υπάρχει το σημαντικό θέμα της ακόμα μεγαλύτερης  υπερσυγκέντρωσης εξουσιών σε ένα πρόσωπο και στο περιβάλλον του με ότι αυτό συνεπάγεται για τη λειτουργία της Δημοκρατίας, των θεσμών και για την καλλιέργεια αρνητικών φαινομένων που οφείλονται στην ανεξέλεγκτη δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας.

Δεν είμαι σίγουρος ότι έγινε αρκετά κατανοητό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρα από αυτό προσπάθησε να αποκαλύψει την πράγματι άδικη προπαγάνδα για τους μετακλητούς που έκαναν εις βάρος του η ΝΔ και τα φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ τα προηγούμενα χρόνια, παραθέτοντας στοιχεία και συγκρίνοντας αριθμούς.

Ακόμα και αν έπεισε, θεωρώ ότι είναι λίγο αργά.

Όμως όλα αυτά ήταν μάχες οπισθοχώρησης και δεν κατανοώ καθόλου τον λόγο, θεωρώ ότι  συνιστούν ένα μικρό μέρος και μάλιστα όχι το πιο σημαντικό της επιχειρηματολογίας που θα έπρεπε κατά την ταπεινή μου γνώμη, να χρησιμοποιήσουν.

ΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ απώλεσαν μια ευκαιρία να αναδείξουν τη διαφορετική τους πρόταση για το κράτος και για τους θεσμούς και να καταδείξουν με τον τρόπο αυτό τι τους χωρίζει από τη ΝΔ.

Το πεδίο των μεταρρυθμίσεων σε αυτό το επίπεδο είναι προνομιακό ειδικά για το ΚΙΝΑΛ, συγκρινόμενο με τη ΝΔ.

Όλες οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις  σε αυτό τον χώρο έγιναν από το ΠΑΣΟΚ, ενώ αντίθετα η ΝΔ διέπρεπε σε διακηρυκτικό επίπεδο, αλλά στην πράξη δεν έκανε σχεδόν τίποτα όταν είχε την ευκαιρία. Μόνο που κατάντησε  η περίφημη επανίδρυση  του Κράτους να θυμηθούμε, αρκεί για να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Θα θυμίσω ότι το ΠΑΣΟΚ πριν από το 2009 είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με πολύ σοβαρή επεξεργασία  και είχε καταλήξει σε ολοκληρωμένη πρόταση σχετικά με το επιτελικό Κράτος. Μέρος αυτής της πρότασης ήταν ο Καλλικράτης και οι νομοθετικές πρωτοβουλίες του για την προώθηση και κατοχύρωση της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της κοινωνικής λογοδοσίας. Κανείς δεν ξέρει αν θα ολοκλήρωνε αυτό το βήμα με τη θέσπιση του πραγματικού επιτελικού Κράτους με μια ριζική μεταρρύθμιση στο Κράτος και στην Αυτοδιοίκηση με κύρια χαρακτηριστικά την αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων από το πρώτο στη δεύτερη, μικρή και ευέλικτη κεντρική κυβέρνηση που θα σχεδιάζει και θα αποφασίζει τις κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις, ενώ θα κρατούσει καθ ολοκληρίαν λίγες από τις σημερινές επιχειρησιακές λειτουργίες της.

Να θυμίσω ότι η πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου το 2009 ήταν η μοναδική κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης που ήταν κοντά στη διακήρυξη του μικρού ευέλικτου κυβερνητικού σχήματος. Αυτό μαζί με τις μεταρρυθμίσεις που προανέφερα και η κατάργηση του διακοσμητικού ΥΜΑΘ, δείχνουν ότι υπήρχε η πολιτική βούληση για όλα αυτά. Η διάρκεια ζωής εκείνης της κυβερνητικής θητείας του ΠΑΣΟΚ όμως ήταν μικρή και το κυριότερο,  βρέθηκε μέσα στη χειρότερη κρίση της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Τίποτα όμως δεν εμπόδιζε το σημερινό ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΝΑΛ, να περιγράψει τι είναι ένα πραγματικό  επιτελικό Κράτος, ποια η τεράστια σημασία του για τη χώρα, όπως  και να κάνει μια διαχρονική σύγκριση της προσφοράς και της συμβολής των παρατάξεων και των κομμάτων.

Η δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πιο δύσκολη. Η Αριστερά δεν παρουσίασε ποτέ μια ολοκληρωμένη πρόταση για ένα σύγχρονο Κράτος, ίσως επειδή πλην της τελευταίας περιόδου, δε φαινόταν να είχε την ευκαιρία να κυβερνήσει. Συνήθως αρκούνταν σε μια κριτική, πολλές φορές άδικη και άστοχη, απέναντι σε κάθε εγχείρημα που αναλαμβάνονταν. Η κυβερνητική της θητεία ωστόσο και η θέση που κατέλαβε μετά τις εκλογές, τη θέτουν προ καινούριων ευθυνών.

Πλέον είναι υποχρεωμένη να επεξεργαστεί μια σοβαρή πολιτική πρόταση και ένα σχέδιο μεταρρύθμισης του Κράτους το οποίο θα απορρέει και θα εκφράζει τις ιδεολογικές και αξιακές της διακηρύξεις και θα απαντάει στις σημερινές συνθήκες και προκλήσεις.

Ευκαιρία είναι να γίνει αυτό στο πλαίσιο του διαλόγου για την ανασυγκρότηση του χώρου που ξεκίνησε και να αποτελέσει έναν από τους βασικούς άξονες του.

Η θέση που παίρνει ο καθένας σε τέτοια σημαντικά θέματα πρέπει να καθορίζει τις πολιτικές συγκλίσεις και τις συμμαχίες.

Send this to a friend