Αθήνα

12 oC

ελαφρές νεφώσεις

Και ατυχία και αστοχία

Η συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Αμερικανό Πρόεδρο συνέπεσε με το κτύπημα των ΗΠΑ που είχε ως συνέπεια τον θάνατο του Ιρανού αξιωματούχου.

Η συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Αμερικανό Πρόεδρο συνέπεσε με το κτύπημα των ΗΠΑ που είχε ως συνέπεια τον θάνατο του Ιρανού αξιωματούχου.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Μπίστης

Ήταν αναπόφευκτο η συνάντηση να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Δεν θα σταθώ στην αμηχανία του κ.Μητσοτάκη μπροστά στην συνέντευξη - μονόλογο Τραμπ. Ήταν εκ των πραγμάτων άβολη η θέση του.

Η συνάντηση είχε αποτύχει πριν αρχίσει. Και είναι κωμική η προσπάθεια φιλότιμων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος και αφιλότιμων δημοσιογράφων να μας πείσουν ότι η συνάντηση εστέφθη υπό πλήρους επιτυχίας. Όπου επιτυχία είναι ότι ενημέρωσε ο Έλληνας πρωθυπουργός τον Ντόναλντ Τραμπ για τις ελληνικές θέσεις, ο Αμερικανός Πρόεδρος είπε πόσο σημαντική χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εντυπωσιασμένος είναι από την οικονομική πρόοδο της χώρας. Και όλοι μαζί λένε με νόημα «Που να ακούγατε τι μας είπε κατ ιδίαν. Δυστυχώς αντιλαμβάνεσθε ότι δεν μπορούμε να σας καταστήσουμε κοινωνούς αλλά μείνετε ήσυχοι γιατί ενστερνίστηκε πλήρως τις ελληνικές θέσεις. Θα πάρει πρωτοβουλίες απέναντι στην Τουρκία».

Αυτά την ώρα που η μόνη δημόσια έμμεση αναφορά στην Τουρκία από τον Πρόεδρο Τραμπ ήταν απολύτως ουδέτερη συνοδευόμενη από την διαπίστωση ότι «όλοι γνωρίζουν την σαφή θέση μας επί του θέματος». Όλοι δε ξαφνικά ανακάλυψαν την ρεαλπολιτίκ, πόσο ανεδαφικό θα ήταν να περιμένει κανείς να καταδικάσουν οι ΗΠΑ την Τουρκία, πόσο σημαντική είναι η Τουρκία για την Δύση και άλλες κοινοτοπίες. Κατά σατανική δε σύμπτωση οι περισσότεροι από αυτούς που αιφνιδίως ανακάλυψαν την δύναμη του ρεαλισμού και την χρησιμότητα του εφικτού πρωτοστατούσαν στην καταδίκη της Συμφωνίας των Πρεσπών με βαρύτατους χαρακτηρισμούς.

Οι συναντήσεις αυτού του τύπου δεν λύνουν βέβαια  χρόνια προβλήματα, ούτε είναι ρεαλιστικό να περιμένει κάποιος απερίφραστη καταδίκη της Τουρκίας από μέρους των ΗΠΑ, αλλά πρέπει να αφήνουν ένα ελάχιστο  θετικό αποτύπωμα, εν προκειμένω μια κάποια θετική δήλωση. Φοβάμαι ότι αυτό δεν θα συνέβαινε ακόμα και αν δεν είχε μεσολαβήσει η εκτέλεση του Σουλειμανί και η αλλαγή προτεραιοτήτων για την Αμερική.

Δεν υπήρχε προετοιμασία σοβαρή ούτε ετοιμότητα ανασχεδιασμού όταν η ατζέντα εκ των πραγμάτων τροποποιήθηκε. Για τον απλούστατο λόγο ότι η ελληνική πλευρά στάθμισε - και αυτό ανεξαρτήτως της εξέλιξης με την εκτέλεση του Σουλειμανί-  εσφαλμένα την σχέση ΗΠΑ Τουρκίας. Πίστεψε τα λόγια με τα οποία οι βουλευτές της και τα φιλικά ΜΜΕ  τροφοδοτούσαν την κοινή γνώμη. Ότι, δηλαδή η Τουρκία είναι μια χώρα αποδυναμωμένη και απομονωμένη. Ότι η Συμφωνία της Άγκυρας με την Τρίπολη δεν παράγει αποτέλεσμα επειδή είναι παράνομη και ότι ο Χαφτάρ είναι προ των πυλών της Τρίπολης.

Έτσι ο κ. Πέτσας μόνος του τοποθέτησε τον πήχη λέγοντας ότι «η ελληνική κυβέρνηση αναμένει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση του Προέδρου των ΗΠΑ απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα». Θεωρητικά κάποια άλλη στιγμή θα μπορούσε να γίνει μια δήλωση αυτού του περιεχομένου χωρίς τρομερές επιπτώσεις στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όταν όμως ο Πρόεδρος Τραμπ δεν στράφηκε κατά του Ερντογάν όταν ο τελευταίος αγόρασε τους S 400 από την Ρωσία , η όταν εισέβαλε στην Συρία έπρεπε ο κ. Πέτσας να ήταν τουλάχιστον πιο υποψιασμένος και συγκρατημένος.

Η δήλωση, λοιπόν, δεν ήρθε. Αντιθέτως, ως μη όφειλε, ο Έλληνας πρωθυπουργός επικρότησε την εκτέλεση του Ιρανού υποστράτηγου. Δεν μπορεί παρά να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η στάση είναι επικίνδυνη για την χώρα μετατρέποντας την σε πιθανό στόχο. Θεωρεί προφανώς ότι αυτή η επίδειξη νομιμοφροσύνης προς τον σύμμαχο - που του αρνήθηκε μια απλή δήλωση ενδιαφέροντος - είναι η επιτομή του predictable εταίρου. Προφανώς του διέφυγε ότι ο ίδιος ο Τραμπ είναι η επιτομή του απρόβλεπτου ηγέτη.

Send this to a friend