• Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου
  • 02:04

Αθήνα

11 oC

σποραδικές νεφώσεις

Κανονικότητα και συναίνεση

Όλοι υποτίθεται ότι επιθυμούν να ξαναγίνει η Ελλάδα μια κανονική χώρα.. Και σχεδόν όλοι υπονομεύουν την αναγκαία προϋπόθεση για την επιστροφή στην κανονικότητα, που είναι μια στοιχειώδης συναίνεση. Γιατί κανονικότητα με ένα λαό βαθύτατα διχασμένο δεν μπορεί να υπάρξει.

Γράφει ο Νίκος Μπίστης

Όμως προηγείται ένα άλλο ερώτημα: πόσο η ελληνική κοινωνία - και όχι απλώς το πολιτικό σύστημα- επιθυμεί πράγματι την «βαρετή» και χωρίς εξάρσεις κανονικότητα; Η οκταετία του Κώστα Σημίτη ήταν η πιο κανονική της μεταπολίτευσης. Με εδραιωμένη την Δημοκρατία, έχοντας αφήσει πίσω το δύσκολο 89, επικεντρώθηκε σε αυτό που ονομάστηκε προοδευτικός εκσυγχρονισμός. Με σχέδιο και συστηματική δουλειά ήρθαν αποτελέσματα. Το χρέος και το έλλειμμα κινήθηκαν πτωτικά, οι κοινωνικές δαπάνες έφτασαν στον μέσο όρο των χωρών της ΕΕ, λειτούργησαν ανεξάρτητες αρχές, οι επιλογές στην δικαιοσύνη ήσαν αξιοκρατικές και χωρίς τριβές, η διεθνής θέση της χώρας ισχυροποιήθηκε, η ελληνική Προεδρία σε στιγμές δύσκολες (επίθεση Μπους και προθύμων στο Ιράκ) εκτιμήθηκε ως απολύτως επιτυχημένη.

Ας δούμε και τον τρόπο αντιμετώπισης θεμάτων που επανήλθαν και απασχολούν την επικαιρότητα σήμερα. Στα Ίμια έκλεισε αμέσως με συνεννόηση και αμερικάνικη παρέμβαση μια πληγή που πήγαν να ανοίξουν εθνικιστές και ανόητοι σε Τουρκία και Ελλάδα. Η Κύπρος με μια ευφυή στρατηγική που συνδύαζε ενίσχυση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Τουρκίας και επίλυση του Κυπριακού, εντάχθηκε στην ΕΕ. Μετά ήρθαν ο Τάσσος Παπαδόπουλος και ο Κώστας Καραμανλής και το κυπριακό πρόβλημα διαιωνίστηκε. Αυτές δε τις ημέρες συνειδητοποιούν ότι χωρίς λύση του κυπριακού δεν θα είναι απρόσκοπτη η εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων αερίου. Με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και την Σοσιαλδημοκρατική της κυβέρνηση συνεχίστηκαν συνομιλίες για σύνθετη ονομασία (Gorna Macedonia) που διακόπηκαν με την άνοδο του εθνικιστή Γκρουέφσκι. Το πλαίσιο όμως της λύσης μπήκε τότε και ολοκληρώθηκε το 2008 στο Βουκουρέστι. Η φαρμακευτική δαπάνη το 2003 ήταν 2,1 δις και το 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή την εκτόξευσε στα 5,1 δις.

Αυτή όμως η κανονικότητα δεν συγκίνησε ούτε το πολιτικό σύστημα, ούτε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ούτε καν το μισό κόμμα του Σημίτη. Δεν ήθελαν ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό και κατέβηκαν στους δρόμους, ήθελαν αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, στο τέλος ήθελαν να φύγει ο «λογιστής με το μπλοκάκι» και να έρθει κάποιος συναρπαστικός και με όνομα τρανταχτό που θα επανίδρυε το κράτος. Τα αποτελέσματα της καταστροφικής πενταετίας 2004 2009 σε όλα τα επίπεδα είναι γνωστά.

Μέσα στην κρίση με αποκορύφωμα το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τόσο η κανονικότητα όσο και η συναίνεση εξαερώθηκαν. «Η εμείς η αυτοί», «η τους τελειώνουμε η μας τελειώνουν» ήταν τα διχαστικά και αδιέξοδα συνθήματα. Μετά τον Ιούνιο του 2015 και την μετατροπή του Όχι σε Ναί άρχισε μια βασανιστική και αντιφατική πορεία προσαρμογής στην πραγματικότητα. Και ενώ στην οικονομία η προσαρμογή σταδιακά προχωρούσε στο επίπεδο των θεσμών και της συνείδησης, στο κατεξοχήν δηλαδή πεδίο της συναίνεσης, δεν υπήρξε η παραμικρή πρόοδος. Αντιθέτως, όσο οι διαφορές σε ζητήματα στρατηγικού προσανατολισμού ελαχιστοποιούνταν, τόσο μεγάλωνε η ανάγκη τεχνητής όξυνσης .

Και φτάνουμε το 2018 όπου κυβέρνηση και αντιπολίτευση βρίσκονται εκ των πραγμάτων αντιμέτωπες με μια διπλή πρόκληση. Τον χειρισμό του Μακεδονικού και τον χειρισμό της υπόθεσης Novartis. Και στα δύο η κυβέρνηση αντί να δημιουργήσει ένα πλαίσιο συναίνεσης ώστε να λυθεί εδώ και τώρα το πρώτο και να δημιουργηθούν κοινά αποδεκτοί όροι για την αντιμετώπιση της διαφθοράς στο δεύτερο κινήθηκε με λογική εσωτερικής αξιοποίησης. Προσπάθησε να δοκιμάσει την συνοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε βάρος της επίλυσης του Μακεδονικού και με μια ρηχή ηθικοποίηση της πολιτικής να αποκομίσει κέρδη ενοχοποιώντας τους πολιτικούς της αντιπάλους στην υπόθεση Novartis. Η ΝΔ στο Μακεδονικό υπερακόντισε σε ανευθυνότητα την κυβέρνηση , αρνήθηκε τον εαυτό της και την διαμορφωμένη θέση για σύνθετη ονομασία. Ακόμα χειρότερα με την ενθάρρυνση που έδωσε στα εθνικιστικά συλλαλητήρια νομιμοποίησε την Ακροδεξιά αντζέντα.

Με αυτές τις πρακτικές δύσκολα η χώρα θα επιστρέψει στην κανονικότητα. Και τα δύο ζητήματα άρχισαν άσχημα, αλλά δεν έχουν τελειώσει. Απαιτείται πάραυτα ένα Μέτωπο Λογικής που θα δώσει χειρολαβές στοιχειώδους συναίνεσης.

Send this to a friend