Αθήνα

21 oC

αίθριος καιρός

Η Κεντροαριστερά εγκυμονεί το αδιέξοδό της και η εκλογή αρχηγού θα το γεννήσει

Η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της κεντροαριστεράς στην ψηφοφορία της 10ης Οκτωβρίου απέδειξε ότι δεν θα γίνει κόμμα ποτέ. Ούτε παράταξη.

Γράφει ο Παντελής Φλωρόπουλος

Το αλαλούμ μπορεί να δικαιολογηθεί με διάφορα σοφίσματα, η αίσθηση όμως που μένει διάχυτη στον αέρα, δεν ανατρέπεται.

Και ήρθε αυτό να προστεθεί στην εκνευριστική διένεξη που προηγήθηκε για την διαδικασία εκλογής του αρχηγού από τη βάση, διένεξη που έστειλε στα αζήτητα την πραγματική πολιτική.

Όλα γεννήθηκαν και μορφοποιούνται σ' αυτό το απολίτικο κάδρο που φύτρωσε σαν κέρατο του πολιτικού κατεστημένου, νόθο επακόλουθο των “αγανακτισμένων” του 2011.

Μιλάμε για το απολίτικο κάδρο που οι νέοι αντιλαμβάνονται ως ξενέρωμα.

Πια, οι μεν απολίτικοι διεκδικούν στασίδι στην πολιτική, οι δε πολιτικοί εκχωρούν τα εδάφη τους στους απολίτικους από φυσική και μεταφυσική ενοχή, αλλά και ανεξέλεγκτο φόβο που φτάνει στα όρια του πανικού.

Τίποτα καλό δε μπορεί να βγει απ' αυτό! Ούτε για τον μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ χώρο, ούτε για τη χώρα.

Η δρομολογημένη “εκλογή αρχηγού από τη βάση” δεν μπορεί να λύσει τα πολιτικά ζητήματα που μπήκαν στο τραπέζι, δεν θα λύσει ούτε τα βασικά. Το προπέτασμα που φιλοτεχνήθηκε δεν θα κρύψει τη γύμνια της πολιτικής σκέψης που είναι ανάχωμα δήθεν ή διμέτωπος αγώνας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι απλά ένας ξύλινος λόγος χωρίς νοηματικό υπέδαφος.

Τόση αβαθή νερά δεν συνιστούν ωκεανό να πλέουν καράβια, ούτε καν πέλαγο να πλέουν καΐκια, αλλά λιμνοθάλασσα, τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, να πλέουν γαΐτες.

Η κεντροαριστερά πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Ακολουθεί μοιραία και άβουλη την γενική κατάπτωση. Αδυνατεί να συνεννοηθεί ακόμα και σε μια στοιχειώδη πολιτική πράξη: Να φέρει γεράματα στην χειρότερη κυβέρνηση που γνώρισε ποτέ αυτός ο τόπος.

Η κατοχύρωση ενός αριθμού εδρών στην επόμενη Βουλή για τους πρωτεργάτες αυτής της εκλογικής διαδικασίας, δεν θα λύσει παρά μόνο το πρόβλημα πολιτικής επιβίωσης τινών εξ αυτών.

Ο ζόφος που έρχεται, φαντάζει αυτή την στιγμή αναπόφευκτος.

Όλα τα κόμματα της χώρας πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Συντρίβονται, αυτομειώνονται, σβήνουν. Κι έτσι κοντά, έτσι κουτσά, θα δώσουν σύντομα έδαφος σε συμπαγείς κοινότητες που διαμορφώνονται ήδη στις παρυφές της δημόσιας ζωής, στρώνουν το χαλί για τις ισχυρές μονολιθιές του κοντινού μέλλοντος που αναδύονται από τα έγκατα της ιστορίας.

Λοιπόν, η καταφυγή στις κάλπες για την εκλογή αρχηγού δεν αποτελεί καταφυγή στο λαό. Καταφυγή στο λαό είναι η συμμετοχή του στα δρώμενα, όχι με την ψήφο του μόνο, αλλά με τον λόγο του, κυρίως αυτόν.

Ανάμεσα στην διαδικαστική ψήφο του πολίτη και τον ουσιαστικό λόγο του υπάρχει τεράστια διαφορά, την οποία δεν υποψιάζονται καν οι υποψήφιοι αρχηγοί της κεντροαριστεράς. Και, αν την υποψιάζονται, την προσπερνούν βολικά.

Αν την υποψιάζονταν, δεν θα ήταν ομιλητές στις αίθουσες που πηγαίνουν, αλλά συνομιλητές. Και δεν είναι.

Ο αρχηγός δε μπορεί να εκλεγεί από την κάλπη. Στην κάλπη δεν συμβαίνει εκλογή, αλλά γραφειοκρατική επικύρωση της εκλογής. Είναι μια τυπική διαδικασία. Όπως (μοναδικός υποψήφιος αρχηγός) “εξελέγη” ο Γιώργος Παπανδρέου το 2004. Τον επέβαλε το ισχυρό κοινό αίσθημα. Η εκλογή του προηγήθηκε και συνέβη (έπρεπε να συμβεί) μέσα στην κοινωνία, με τρόπο φυσικό και ανεπιτήδευτο, ουσιαστικό και αυθόρμητο.

Αν όντως δεν υπάρχουν σήμερα οι συνθήκες για τέτοια λαϊκή διαδικασία διαλόγου, τότε η εκλογή αρχηγού από τη βάση είναι ένα απονενοημένο διάβημα, αν όχι μια απατηλή πράξη. Άρα στο “αδιέξοδο της επόμενης μέρας” βρισκόμαστε ήδη...

Η κεντροαριστερά εγκυμονεί το αδιέξοδό της και η εκλογή αρχηγού θα το γεννήσει.

Δεν υπάρχει οδός διαφυγής. Η ανευθυνότητα με την οποία διεξήχθη ο δημόσιος διάλογος όλο αυτόν τον καιρό για την διαδικασία εκλογής του αρχηγού της παράταξης, εξέθεσε πρόσωπα και πράγματα, εξανέμισε ακόμα και τα προσχήματα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν στο τέλος με κάποιο θετικό τρόπο.

Ούτ' έχει νόημα να διατυπωθεί αυτή την ώρα πρόταση διαφυγής.

Ένα ήταν το ζήτημα και παραμένει: Να επανιδρυθεί ο μεσαίος χώρος και να είναι ικανός να στείλει τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία στα φυσικά τους ποσοστά. Αν γινόταν αυτό, θα προέκυπταν μαθηματικά τα φυσικά ποσοστά του μεσαίου χώρου που, ιστορικά, είναι πολύ μεγαλύτερα από τα ποσοστά και των δύο μαζί.

Γιατί δεν έγινε, γιατί δε γίνεται, εξηγήθηκε πανηγυρικά στην φυγόκεντρη στάση της κεντροαριστεράς, όταν κλήθηκε στη Βουλή να ψηφίσει το νόμο για την... αλλαγή ταυτότητας φύλου.

Η κεντροαριστερά δεν διαθέτει τον πολιτικό λόγο που απαιτούν οι περιστάσεις για να καταστεί εφικτή η ίδρυση του μεσαίου χώρου. Η αδυναμία της αυτή στερεοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως αφύσικη πολιτική δύναμη, ταυτόχρονα δε, αναδεικνύει τη Νέα Δημκρατία ως μοναδική εναλλακτική λύση.

Τελοσπάντων, ας εκλεγεί ο νέος αρχηγός με το καλό και... θα έχουμε να λέμε...