Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Μετακλητοί: Πεδίο υποκρισίας και λαϊκισμού λαμπρό

Στην πολιτική υπάρχουν δύσκολα και εύκολα θέματα. Το θέμα των μετακλητών  είναι πολύ εύκολο, αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση από τα κόμματα για να αντιμετωπιστεί.

Στην πολιτική υπάρχουν δύσκολα και εύκολα θέματα. Το θέμα των μετακλητών  είναι πολύ εύκολο, αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση από τα κόμματα για να αντιμετωπιστεί.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Κώστας Νικολόπουλος

Όμως αυτή για τη συγκεκριμένη περίπτωση λείπει.

Τα κόμματα προτιμούν να παραμένει πίσω από ένα πέπλο αδιαφάνειας, πρώτα για να έχουν την ευχέρεια να διορίζουν τα «δικά τους παιδιά» χωρίς να λογοδοτούν και μετά για να μπορούν να σπεκουλάρουν κατηγορώντας τους αντιπάλους τους, όταν κάνουν και αυτοί ακριβώς το ίδιο.

Το αποτέλεσμα είναι να πλήττεται συνολικά η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος , των ίδιων των κομμάτων και να τρίβουν τα χέρια τους από χαρά όσοι απαξιώνουν και απορρίπτουν το πολιτικό σύστημα, αλλά και την ίδια τη Δημοκρατία.

Το θέμα πρέπει να τεθεί στη σωστή του διάσταση.

Η καλή λειτουργία της Δημοκρατίας, του Κράτους και των θεσμών, δεν έχει να κάνει μόνο με την καλή θέληση και τις καλές προθέσεις των πολιτών και των πολιτικών,  αλλά στοιχίζει κιόλας. Το κόστος αυτό δε μπορεί παρά να το αναλαμβάνει το Κράτος.

Το πραγματικό θέμα εδώ δεν είναι οι πελατειακές σχέσεις και το ρουσφέτι, αλλά η καλή και αποτελεσματική άσκηση των καθηκόντων των πολιτικών προσώπων για το καλό του κοινωνικού συνόλου και γι αυτό χρειάζονται υποστήριξη και μάλιστα από ανθρώπους με ειδικές γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες.

Το ερώτημα αν οι συνεργάτες αυτοί είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι, ή μετακλητοί, είναι πλασματικό και παραπλανητικό. Άξιοι άνθρωποι υπάρχουν τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.

Ένας δημόσιος υπάλληλος για να γίνει συνεργάτης ενός πολιτικού προσώπου, πρέπει να αποσπαστεί εκεί από την υπηρεσία του και κάποιος θα πρέπει να τον αναπληρώσει, διαφορετικά θα υπάρξει κενό.

Άρα ο ισχυρισμός ότι ένας μετακλητός, είναι πρόσθετο κόστος  για τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν ισχύει. Αν κάποιος θέλει να διαπιστώσει τον αριθμό των συνεργατών των πολιτικών προσώπων και το κόστος τους για το Κράτος, τότε θα πρέπει να προσθέσει τον αριθμό των μετακλητών με τον αριθμό των αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων.

Τα ουσιαστικά θέματα όμως που πρέπει να λυθούν είναι ποιος αριθμός συνεργατών απαιτείται για κάθε θέση, ποια προσόντα πρέπει να διαθέτουν αυτοί και με ποιες διαδικασίες θα επιλέγονται.

Όλα αυτά είναι θέμα μιας δημόσιας και ανοιχτής συζήτησης που πρέπει  να γίνει με πλήρη διαφάνεια μπροστά στους πολίτες, να καταλήξει σε συμφωνίες και να σταματήσει αυτή η σπέκουλα που μόνο κακό κάνει.

Είναι προφανές ότι η επιλογή συνεργατών είναι  και  υπόθεση του πολιτικού ή του κόμματος που επιλέγει, όμως πρέπει να υπάρχουν και κάποια εχέγγυα ότι όσοι επιλεγούν θα είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα τους.

Γι αυτό όσο πιο αυστηρά είναι τα κριτήρια και όσα περισσότερα προσόντα τίθενται ως προϋπόθεση, τόσο πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να επιλεγούν άνθρωποι άξιοι και ικανοί, ενώ αντίθετα όταν τα κριτήρια χαλαρώνουν, όπως συνέβη πρόσφατα με πρωτοβουλία της σημερινής κυβέρνησης, αυξάνουν οι πιθανότητες να προσληφθούν άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στα καθήκοντα τους και αυτό θα έχει τις ανάλογες συνέπειες στην ποιότητα των αποφάσεων που λαμβάνονται και στην αποτελεσματικότητα των πολιτικών που εφαρμόζονται.

Ίσως πρέπει  να εξετασθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας τράπεζας στελεχών με ευθύνη του ΑΣΕΠ και από αυτήν να γίνεται η επιλογή.

Όλα αυτά είναι εξαιρετικά εύκολο να γίνουν, αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση.

Το 2019, όταν σε όλα τα ανεπτυγμένα Κράτη συζητούν για την κλιματική αλλαγή, για την τεχνική νοημοσύνη, για το δημογραφικό, για τη μετανάστευση  και για τις νέες μορφές των κοινωνικών ανισοτήτων, δε μπορούν τα ελληνικά κόμματα να ερίζουν για το ποιος έκανε τα περισσότερα ρουσφέτια στο Δημόσιο.

Αυτή είναι μια συζήτηση που έρχεται από το παρελθόν και πρέπει να τελειώσει.

Send this to a friend