• Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου
  • 13:32

Αθήνα

15 oC

σποραδικές νεφώσεις

Ήμασταν κάποτε στρατιώτες

Ανεπανάληπτη, διαχρονικά, ταινία. Άκρως καθηλωτική, με αξέχαστες ερμηνείες που συμπαρασύρουν και διεγείρουν το συναίσθημα. Ιδιαίτερα αντιπολεμική, μολονότι πολεμική, ράπισμα στους απανταχού πολεμοχαρείς και πολεμολάτρες. Στους θιασώτες της πολεμικής δράσης και στους υπερασπιστές της δια των  όπλων επίλυσης των διαφορών.

Ανεπανάληπτη, διαχρονικά, ταινία. Άκρως καθηλωτική, με αξέχαστες ερμηνείες που συμπαρασύρουν και διεγείρουν το συναίσθημα. Ιδιαίτερα αντιπολεμική, μολονότι πολεμική, ράπισμα στους απανταχού πολεμοχαρείς και πολεμολάτρες. Στους θιασώτες της πολεμικής δράσης και στους υπερασπιστές της δια των  όπλων επίλυσης των διαφορών.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Γαλαρινιώτης

Ξετρυπώνουν από τις πολεμίστρες και τα οχυρωματικά τους έργα ανά τακτά χρονικά διαστήματα, προκειμένου να υποδείξουν και να αναδείξουν την πολεμική τους λαγνεία. Λουστράρουν επιδεικτικά τη στρατιωτική τους στολή, κοπανάνε και ένα συρφετό σημάτων ανδραγαθίας, λες και έλαβαν μέρος σε πολλές πολεμικές συρράξεις, και είναι έτοιμοι για μάχη.

Αλλά όταν έρθει η ώρα εκείνη, αίφνης, προσγειώνονται στην πραγματική και δυστυχώς ζοφερή, σκληρή εικόνα των μαχών. Από την εικονική πραγματικότητα των videogames στην ρεαλιστική απεικόνιση των θερέτρων των πολεμικών αναμετρήσεων. Εκεί που ο θάνατος παραμονεύει ανά πάσα στιγμή και το αίμα γίνεται νερό. Γιατί, δυστυχώς, μόνον στον πόλεμο δεν ισχύει το αίμα νερό δεν γίνεται εξαιτίας της συνεχούς, σχεδόν αναβλύζουσας ροής του.

Και είναι τότε που αναθεματίζουν και αναθεωρούν την αρχικά σκληρή, άτεγκτη στάση τους. Μόνον που τότε είναι αργά. Ο δρόμος δεν έχει γυρισμό. Ή ταν ή επί τας. Και αρχίζουν, εκεί στις κακουχίες, να αναπολούν την πρότερή τους κατάσταση. Την ειρηνική καθημερινότητά τους, την απλή ζωή, με τις χαρές της και τις λύπες, με την αίσθηση της εναλλαγής συναισθημάτων, πολλές φορές αντιφατικών, αλλά που ενείχαν τουλάχιστον την αίσθηση της βίωσης.

Αρκετές εθνικές τραγωδίες υποστήκαμε ως έθνος λόγω της επικράτησης τέτοιων ακραίων και άκρως δογματικών αντιλήψεων. Την Πόλη δεν θα την ανακτήσουμε μαχόμενοι πολεμικά. Σήμερα, οι χώρες, προκειμένου να εξαρτήσουν μια άλλη χώρα, προβαίνουν σε άλλου είδους μάχες. Αναμφίβολα, η υποβόσκουσα για μια τουλάχιστον δεκαετία οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με όλες τις παρελκόμενες ακολουθούμενες πολιτικές, συνηγορεί στην άποψη ότι η σύγχρονη πολεμική τεχνική ακολουθεί άλλου είδους μεθοδεύσεις.

Επομένως, πρώτιστο μέλημα αποτελεί η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Με στοχευμένες δράσεις που κινητοποιούν, άνευ ταξικών και κοινωνικών διακρίσεων, όλους τους πολίτες της χώρας. Ένα  νέο κοινωνικό συμβόλαιο χωρίς αποκλεισμούς, τεχνητούς διαχωρισμούς και διαξιφισμούς. Ένα κοινωνικό συμβόλαιο που θα εμπνέεται και θα διαποτίζεται από τις αρχές και τα ιδεώδη του ελληνικού πολιτισμού, όπως αυτός μετεξελίχθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων.

Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα βασιστεί και θα υποστηριχτεί στην πνευματική ανάταση των πολιτών. Γιατί η σπουδαιότερη μάχη, η μάχη όλων των μαχών, αναφέρεται στη μορφωτική αναγέννηση του τόπου.

Εγχείρημα δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Προϋποθέτει πολιτική νηνεμία, απαγκίστρωση από ανούσιες πολιτικές αντιπαλότητες και πρακτικές. Τουλάχιστον, ας γίνει η αρχή από την Παιδεία. Και επαφίεται στην κυβέρνηση, ως η πολιτική αρχή που διαθέτει το προνόμιο της ανάληψης των πρωτοβουλιών, να κάνει το πρώτο βήμα. Και είναι καθήκον σύσσωμης της αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ακολουθήσει στον ίδιο ρυθμό. Να συνεχίσει το χορό.

Γιατί τελικά στον άνθρωπο ταιριάζει περισσότερο ο χορός και όχι ο πόλεμος…

Send this to a friend