• Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου
  • 00:15

Αθήνα

15 oC

βροχοπτώσεις μεγάλης έντασης

NOVARTIS: Το Σκάνδαλο, η Δικαιοσύνη και η θεσμική αξιοποίηση της ΕΥΠ

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξήχθη στη Βουλή (8-10-2019) για τη σύσταση ή μη ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής κατά του πρώην αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης, πρώην Εισαγγελέα και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ, κ. Δημητρίου Παπαγγελλόπουλου η δικηγόρος Γεωργίου Σπυριδούλα γράφει κάποιες προσωπικές σκέψεις ως νομικός που πήρε μία πρώτη γεύση του τί σημαίνει πολιτική.

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξήχθη στη Βουλή (8-10-2019) για τη σύσταση ή μη ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής κατά του πρώην αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης, πρώην Εισαγγελέα και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ, κ. Δημητρίου Παπαγγελλόπουλου η δικηγόρος Γεωργίου Σπυριδούλα γράφει κάποιες προσωπικές σκέψεις ως νομικός που πήρε μία πρώτη γεύση του τί σημαίνει πολιτική.

ΓΡΑΦΕΙ Η Σπυριδούλα Γεωργίου

Με αφορμή τη συζήτηση που διεξήχθη στη Βουλή (8-10-2019) για τη σύσταση ή μη ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής κατά του πρώην αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης, πρώην Εισαγγελέα και πρώην Διοικητή της ΕΥΠ, κ. Δημητρίου Παπαγγελλόπουλου, όσα ακούστηκαν από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα και τους εισηγητές τους αλλά και τις πιθανές δικονομικές πράξεις που θα ακολουθήσουν κατά τη διάρκεια των εργασιών της επιτροπής, η οποία θα λειτουργήσει βάσει νόμου με αρμοδιότητες εισαγγελέα, αισθάνθηκα την ανάγκη να καταγράψω κάποιες προσωπικές σκέψεις ως νομικός που πήρε μία πρώτη γεύση του τί σημαίνει πολιτική, όχι στην ανώτερη Αριστοτελική της έννοια που είχα στο νού μου αλλά στην πράξη, όπου τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και σκληρά και οι ιδεολογίες στους χώρους εξουσίας είναι ψιλά γράμματα για τη μαρκίζα.

Ειδικότερα αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω με αντικειμενικό τρόπο τί αποδείχθηκε και τί όχι σε αυτή την ταραχώδη συνεδρίαση.

1ον Αποδείχθηκε ότι πράγματι η υπόθεση Νovartis είναι ΣΚΑΝΔΑΛΟ, όπως αληθώς υποστήριξε ο πρώην αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης στην από 5-2-2018 Δήλωσή του κατά την έξοδο από το γραφείο του Πρωθυπουργού (Μέγαρο Μαξίμου) αφού Σκάνδαλο είναι “κάθε πράξη, γεγονός, κατάσταση κ.λπ που αντιβαίνει στις καθιερωμένες αντιλήψεις περί ηθικής και θίγει το κοινό αίσθημα προκαλώντας δυσφορία και αγανάκτηση στον Πολίτη” (βλ.σχετ. ΛΕΞΙΚΟ Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, β΄έκδοση, σελ.1.600).

Υπάρχει λοιπόν κάποιος που θα μπορούσε να αντιτάξει σήμερα σοβαρά και να πει ότι η συστηματική υπερτιμολόγηση του φαρμάκου στην Ελλάδα (μέχρι το 2009 γιατί μετά άρχισε η συστηματική μείωσή της), σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ καθώς και τους επεξεργασμένους επιστημονικά πίνακες των Ελληνικών Αρχών για την εξέλιξη των φαρμακευτικών δαπανών από το 1987 έως το 2014, με εκτίναξη του ύψους αυτών την περίοδο 2004-2009, δεν αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης προκαλώντας σε όλους μας δυσφορία και αγανάκτηση;

Δεν αποτελεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης εάν θυμηθούμε ότι τόσο η φαρμακευτική δαπάνη όσο και οι στρατιωτικές - εξοπλιστικές δαπάνες αναφέρονται από πολλούς αναλυτές σε συνδυασμό με την υπερτροφία του ελληνικού κράτους (Η Ελλάδα δεν ήξερε καν πόσους δημοσίους υπαλλήλους έχει και πληρώνει μηνιαίως αφού η απογραφή έγινε μόνον από την Κυβέρνηση του Γ.Α.Παπανδρέου 2009-2011) είναι οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στη χρεωκοπία του ελληνικού κράτους και στην 10ετή μνημονιακή επιτροπεία και σκληρή λιτότητα;

Η υπερτιμολόγηση του φαρμάκου στην Ελλάδα και ο πλουτισμός των διεθνών φαρμακευτικών κολοσσών είναι η απόδειξη της ισχύος του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος (ως βάση) που πλέον στους ρυθμούς της θεσμικά αδύναμης παγκοσμιοποίησης έχει αναπτύξει στοιχεία άκρατου νεοφιλελευθερισμού με πολλούς μάλιστα να υποστηρίζουν ότι δεν ισχύει τίποτα από όλα τα παραπάνω παρά μόνον αυτοτελή και κλειστά οικονομικά συστήματα λειτουργίας των πολυεθνικών εταιρίων που στόχο έχουν την με οιονδήποτε τρόπο επικράτηση μίας παγκόσμιας οικονομικής ολιγαρχίας.

2ον Αποδείχθηκε από τη συνεδρίαση στη Βουλή ότι η Δικαστική εξουσία δεν παύει να είναι μία ΕΞΟΥΣΙΑ.

Έχει τους δικούς της κώδικες επιβολής δύναμης και δεν σχετίζεται σε καμία περίπτωση με τον συγκηνιτικό, καθημερινό αγώνα του ανώνυμου, καταρτισμένου και εξελιγμένου  θα έλεγα Δικαστή της Μεταπολίτευσης, που προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να ανταποκριθεί στις δυσκολίες του σπουδαίου θεσμικού του ρόλου.

Τη ΔΙΚΑΣΤΙΚΉ ΕΞΟΥΣΙΑ ως εξουσία (κατά τη φύση της) θεωρητικά θα έλεγε κάποιος ότι μπορείς να τη συναντήσεις σε κλειστές λέσχες, στα καλύτερα σαλόνια καθώς και στους χώρους λήψης Αποφάσεων.

Εκεί όπου συχνάζει θεατρικά κάθε Εξουσία.

Η εξομολόγηση (αληθινή ή μη) του πρώην Διοικητή της ΕΥΠ, κ. Παπαγγελλόπουλου στη Βουλή ότι “μιλούσε με τους πάντες” και “ξέρει πολλά για τους πάντες”.

Η αναφορά του επίσης για την εξέλιξη συναδέλφων του στην ιεραρχία της Δικαστικής εξουσίας μετά από μυστικές συναντήσεις με συγκεκριμένα ανώτερα πολιτικά πρόσωπα μου προκαλεί προσωπικά θυμό και αγανάκτηση.

Θυμό γιατί ο κ. Παπαγγελλόπουλος πιθανόν ποτέ δεν θα προέβαινε σε τέτοιες αποκαλύψεις για το χώρο της Δικαιοσύνης εάν δεν ήταν ο ίδιος εμπλεκόμενο πρόσωπο στην αντι-Novartis Δικογραφία.

Και αγανάκτηση γιατί μετά από μία 10ετή οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση δεν μπορούμε να ανεχθούμε άλλη υποκρισία από το πολιτικό σύστημα.

Στο σημείο αυτό να καταγράψω και την προσωπική μου γνώμη για τον εισαγγελέα, κ. Δ. Παπαγγελλόπουλο.

Είναι αυτό που λέμε λαϊκά ένας «γεννημένος εισαγγελέας», από τους καλύτερους της Μεταπολίτευσης. Η επιστημονική του κατάρτιση και δεινότητα καθώς και η τεράστια εμπειρία που διαθέτει τον καθιστούν ικανό να αντιληφθεί τάχιστα τί έχει συμβεί σε μία ποινική δικογραφία και τί όχι (την αλήθεια της υπόθεσης δηλ.) αλλά ακόμη καλύτερα να αντιληφθεί τί μπορεί να αποδειχθεί δικαστικά και τί όχι σε μία ποινική δικογραφία.

Από τα δέκα εμπλεκόμενα πολιτικά πρόσωπα, έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για 1 πρόσωπο, έχει μείνει ανοιχτή η δικογραφία για 2 πρόσωπα και για όλα τα άλλα πολιτικά πρόσωπα η δικογραφία έχει τεθεί στο αρχείο κατά το Νόμο, χωρίς να αποκλείεται η δικονομική δυνατότητα να ανοίξουν πάλι οι δικογραφίες εάν εμφανιστούν νέα αποδεικτικά στοιχεία.

Η ποινική δικογραφία Novartis όμως εμφανίζει εμπλεκόμενους -κατηγορουμένους και ιδιώτες που και γι’αυτούς ο δικαστικός χρόνος μοιάζει σαν να έχει παγώσει.

Και το ερώτημα είναι γιατί;

Γιατί το Σκάνδαλο Novartis στην Ελλάδα και οι δικογραφίες που το συνθέτουν και είναι συναφείς μεταξύ τους - σε αντίθεση με άλλα ευνομούμενα κράτη - δεν εξελίσσεται δικαστικά στον εύλογο χρόνο που απαιτεί μία δίκαιη δίκη ;

Γιατί η Δικαιοσύνη καθυστερεί ;

Γιατί δεν ακολουθείται επί παραδείγματι η δικονομική επιλογή της συνεκδίκασης των ποινικών δικογραφιών των ιδιωτών ιατρών, προμηθευτών κ.λπ που είναι σε εκκρεμότητα και είναι συναφείς προκειμένου να αποδειχθεί εάν υπήρξε οργανωμένη ή όχι υποδομή δράσης της Novartis αλλά και να αποφύγουμε την πιθανή έκδοση αντιφατικών δικαστικών αποφάσεων που περισσότερο θα συσκοτίσουν παρά θα ρίξουν φως στην υπόθεση;

Το σκάνδαλο ΝOVARTIS προκάλεσε ή όχι ζημία στο ελληνικό κράτος;

Το Ποινικό δικονομικό σύστημα, όπως ισχύει σήμερα[1] τους παρέχει μία σειρά από δικονομικές δυνατότητες και επιλογές προκειμένου να εξιχνιάσουν ένα κατ΄αρχάς οργανωμένο σχέδιο δράσης.

Τώρα εάν αυτό είναι και οργανωμένο έγκλημα κατά το Νόμο θα φανεί από τους άξιους εισαγγελείς που διαθέτουμε.

Σε λίγο ξεκινούν οι εργασίες της προανακριτικής επιτροπής κατά του Δ. Παπαγγελλόπουλου.

Οι εργασίες αυτές θα έχουν κατά το νόμο δικονομικές ποινικές διαστάσεις.

Η επιτροπή θα δράσει όπως θα μπορούσε να δράσει ένας εισαγγελέας.

Αφήνω για το τέλος τη θεσμική αξιοποίηση της ΕΥΠ για μία υπόθεση που αποδεδειγμένα έβλαψε το δημόσιο συμφέρον.

Σύμφωνα με το Ν.3649/2008 μία από τις θεσμικές αποστολές της ΕΥΠ είναι η πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων ομάδων οργανωμένου εγκλήματος.

Να λοιπόν μία ευκαιρία για τον κ. Μητσοτάκη που σήμερα με απόφασή του εκτός από το πρακτορείο ειδήσεων (τον Τύπο δηλ.) ελέγχει και την ΕΥΠ.

Ας ζητηθεί θεσμικά από την ΕΥΠ αν μπορεί να παράσχει στοιχεία αποδεικτικά για την υπόθεση Novartis και συγκεκριμένα για τις περιόδους που η φαρμακευτική δαπάνη παρουσίασε στην Ελλάδα κατακόρυφη γεωμετρική αύξηση κι ας ανοίξει το τηλεφωνικό απόρρητο όλων των εμπλεκομένων προσώπων, πολιτικών και ιδιωτών.

Καθε Διοικητής της ΕΥΠ λαμβάνει γνώση όλου του οργανογράμματος της υπηρεσίας, των εγγράφων και των φακέλλων που υπάρχουν σε αυτή.

Ως εκ τούτου κάθε Διοικητής της ΕΥΠ μπορεί να γνωρίζει πολλά και για πολλούς.

Ο κ. Παπαγγελλόπουλος υπήρξε Διοικητής της ΕΥΠ κατά την περίοδο πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή.

Δεν ξέρω τί εννοεί όταν επικαλείται ότι γνωρίζει πολλά και για πολλούς.

Δεν ξέρω αν αυτά που επικαλείται ότι γνωρίζει τα συνέλεξε όσο ήταν Διοικητής της ΕΥΠ ή όχι.

Διότι το ίδιο μπορεί να επικαλεστεί κι ένας άλλος ότι γνωρίζει πολλά και διάφορα και γι΄αυτόν.

Όμως στο δημόσιο διάλογο δεν ενδιαφέρουν τα πολλά κα διάφορα που ξέρει ο καθένας για τον καθένα πέραν αυτών που άπτονται μόνον του δημοσίου συμφέροντος.

Το αντίθετο μας γυρίζει πίσω σε σκοτεινές και μη Δημοκρατικές εποχές.

Μας ενδιαφέρει μόνον εάν σε αυτό το σκάνδαλο που ζημίωσε το ελληνικό κράτος και συνέβαλε στην χρεωκοπία της Ελλάδας κάποιοι άνθρωποι, είτε είναι πολιτικοί είτε ιδιώτες, ευθύνονται κατά το νόμο με συγκεκριμένες πράξεις ή παραλείψεις τους.

Κι αν ευθύνονται να τιμωρηθούν παραδειγματικά.

ΟΧΙ από διαισθήσεις.

ΟΧΙ από εικασίες.

ΟΧΙ από κατασκευές και σοφίσματα ένθεν κακείθεν.

Αλλά από πραγματικά περιστατικά, από ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

Εάν δεν υπάρχουν όλα αυτά παρακαλούμε πολύ μην γρατσουνάτε άλλο το θυμικό μας.

Έχει πληγωθεί βαθύτατα από το πολιτικό προσωπικό της χώρας !

Γεωργίου Σπυριδούλα

Δικηγόρος Παρ΄Αρείω Πάγω / Mediator

Συντονίστρια Τομέα Δικαιοσύνης ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών

[1] Αξίζει να καταγραφεί στο σημείο αυτό ότι παρά την ύπαρξη του άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, υπήρξε φωτεινό παράδειγμα τςη Μεταπολίτευσης η κυβέρνηση του Γεωργίου Α. Παπανδρέου (2009-2011), η οποία με υπουργό Δικαιοσύνης τον κ. Χάρη Καστανίδη προέβη στην πιο σημαντική νομοθετική πρωτοβουλία των τελευταίων δεκαετιών για την ρύθμιση των υπαρκτών νομικών προβλημάτων που δημιουργούσε το άρθρο 86 Σ.

Έτσι λοιπόν κατήργησε όλες τις εξαιρετικά σύντομες παραγραφές που προβλεπόταν για τους Υπουργούς, καθιέρωσε την επιβολή περιοριστικών όρων που μέχρι τότε απαγορευόταν για τους Υπουργούς, θεσμοθέτησε την υποχρεωτική κατάσχεση του οικονομικού οφέλους του υπουργού από την εγκληματική του δράση καθώς επίσης και την δέσμευση των περιουσιακών του στοιχείων κατά το Νόμο.

Και όλα αυτά γιατί απλά διέθετε την Πολιτική Βούληση χωρίς να κρυφθεί πίσω από την υποχρεωτική δήθεν συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 86 Σ.

Χάριν στο νομοθετικό έργο της συγκεκριμένης κυβέρνησης διελευκάνθηκαν στη συνέχεια οι μεγαλύτερες οικονομικές εγκληματικές δραστηριότητες κορυφαίων πολιτικών προσώπων της Μεταπολίτευσης που ζημίωσαν ανεπανόρθωτα το Ελληνικό Δημόσιο και καταδικάστηκαν αμετάκλητα από τα Ελληνικά Δικαστήρια Της χώρας.

Send this to a friend