Αθήνα

10 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

O Nίκος Μπίστης γράφει για το «μη – πόλεμο»... ΣΥΡΙΖΑ –ΚΙΝΑΛ

Η είσοδος σε μία φάση νέων σχέσεων, δεν συνεπάγεται ούτε την «δορυφοροποίηση» του ΚΙΝΑΛ ούτε την «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ

Η είσοδος σε μία φάση νέων σχέσεων, δεν συνεπάγεται ούτε την «δορυφοροποίηση» του ΚΙΝΑΛ ούτε την «πασοκοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ

ΓΡΑΦΕΙ Ο Νίκος Μπίστης

Μπορεί η κεντροαριστερά να υπάρξει χωρίς την αριστερά; Τώρα που τα πάθη δείχνουν να καταλαγιάζουν και η λογική να επιστρέφει στο παιχνίδι, το ερώτημα για τις σχέσεις στο εσωτερικό του χώρου που ορίζεται ιστορικά ως προοδευτική παράταξη, αποκτά πολιτική υπόσταση. Το ενδιαφέρον είναι, μάλιστα, ότι η ίδια η δυναμική των πραγμάτων αποδομεί τις βεβαιότητες που διακινούν οι γκουρού του «ακραίου κέντρου», καθώς το αίτημα μιας νέας ποιότητας πολιτικών οσμώσεων δεν τίθεται μόνο από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, που υποτίθεται πως καίγεται να «καταβροχθίσει» το ΚΙΝΑΛ, αλλά και από τον ίδιο το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, που αντιλαμβάνεται ότι η διακυβέρνηση Μητσοτάκη σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής που την χαρακτήρισε η συγκρότηση του αντιΣΥΡΙΖΑ  μετώπου.

Προ ημερών βρέθηκα σε εκδήλωση της Ανανεωτικής Αριστεράς, τάσης που δραστηριοποιείται στο εσωτερικό του Κινήματος Αλλαγής. Περισσότερο και από τα ενδιαφέροντα που ειπώθηκαν, αυτό που σφράγισε τη συνάντηση και δημιούργησε κλίμα ήταν η διάθεση πολλών ομιλητών και μεγάλου μέρους του ακροατηρίου να ορίσουν ένα πλαίσιο ελεγχόμενης αντιπαράθεσης με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Προφανώς, απομένουν πολλά να γίνουν και από τις δύο πλευρές του λόφου, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ να εγκαινιάσουν μία νέα περίοδο σχέσεων, απαλλαγμένη από τις εκατέρωθεν φοβίες και τις αμοιβαίες δαιμονοποιήσεις. Κυρίως, όμως, αυτό που απαιτείται να συμβεί είναι η επιστροφή σε μια πολιτική κανονικότητα, όπου την ατμόσφαιρα δεν θα ορίζουν προκαταλήψεις και ιδιοτέλειες, αλλά η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι η διάκριση μεταξύ της προόδου και της συντήρησης εξακολουθεί να παραμένει παρούσα, σε πείσμα διαφόρων μεταμελημένων του Κέντρου και της Αριστεράς, που κήρυξαν το τέλος των πολιτικών διαφορών.

Για να συνεννοηθούμε – και για να μην παρεξηγηθούμε – η είσοδος σε μία εποχή «μη πολέμου» δεν συνεπάγεται ούτε την δορυφοροποίηση του ΚΙΝΑΛ ούτε την πασοκοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ. Σηματοδοτεί την αναγκαστική συνύπαρξη δύο κομμάτων με σαφέστατες διαφοροποιήσεις και ιστορικό αντιπαλότητας – και γιατί όχι και την προοπτική συγχρονισμού του βηματισμού τους σε επιμέρους ή και σε κεντρικά ζητήματα - τώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ επιστρέφει στη γενέθλια γη της βαθιάς δεξιάς, των πολιτικών καθηλώσεων και των ιδεολογικών φανατισμών.

Η ίδια η πολιτική πραγματικότητα έδωσε ήδη ευκαιρίες σύμπλευσης. Το μέλλον θα δώσει ακόμα περισσότερες. Με τον Τσίπρα πρωθυπουργό, η γραμμή των «ίσων αποστάσεων» φάνταζε μια καλή ιδέα για να κρατήσει όρθιο το ΚΙΝΑΛ μέσα στις μυλόπετρες της πόλωσης. Με τον Μητσοτάκη στο Μαξίμου, η εμμονή στην αντίληψη του διμέτωπου θα έμοιαζε με πολιτική αυτοκτονία. Ευτυχώς που, πλέον, το αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι…

Send this to a friend