Αθήνα

18 oC

ελαφρές νεφώσεις

Οι χρυσές επωμίδες του ναυάρχου που έγιναν κουστούμι υπουργού μέσα σε λίγες ώρες

Μέσα σε λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες ο ναύαρχος, έβγαλε την άσπρη στολή με τα χρυσά σιρίτια , τα παράσημα και τα διάσημα και φόρεσε το πολιτικό κουστούμι, μεταπηδώντας από την στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, στην πολιτική καθοδήγηση τους.

Μέσα σε λιγότερο από εικοσιτέσσερις ώρες ο ναύαρχος, έβγαλε την άσπρη στολή με τα χρυσά σιρίτια , τα παράσημα και τα διάσημα και φόρεσε το πολιτικό κουστούμι, μεταπηδώντας από την στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, στην πολιτική καθοδήγηση τους.

ΓΡΑΦΕΙ Ο Πέτρος Τρουπιώτης

Φυσικό, θα μπορούσε να πει κάποιος, ένας άνθρωπος που υπηρετεί τις ένοπλες δυνάμεις για 42 χρόνια, να αναλάβει και την πολίτικη καθοδήγηση τους. Γνωρίζει τα πράγματα και ξέρει πώς να χειριστεί τις καταστάσεις.

Μόνον που η άποψη αυτή, ας μου επιτραπεί να επισημάνω, είναι μάλλον μονομερής και απλή , για να μην πω απλοϊκή.

Ο Ευάγγελος Αποστολάκης , όπως λένε όσοι τον γνωρίζουν είτε γιατί υπηρετήσαν μαζί του, είτε γιατί βρεθήκαν υπό τις διαταγές του, είτε γιατί ως πολιτικοί ή ως δημοσιογράφοι , είχαν την δυνατότητα «συνεργασίας» μαζί του, είναι ένας πολύ καλός αξιωματικός. Θα μπορούσα να πω άριστος , υιοθετώντας έτσι τις απόψεις της πλειοψηφίας των συναδέλφων του , είτε στο Πολεμικό Ναυτικό είτε στον Στρατό Ξηράς ή την Πολεμική Αεροπορία.

Αυτό όμως , για να είμαστε και εδώ σαφείς, δεν τον κάνει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ και καλό υπουργό.

Οι στρατιωτικοί, έχουν άλλα , διαφορετικα, καθήκοντα από αυτά των πολιτικών. Εντελώς συγκεκριμένα και γι αυτά κρίνονται.

Βεβαίως , ως προσωπικότητες, θα μπορούσαν να αποτελούν πολύ καλή επιλογή είτε για υπουργοί Άμυνας είτε και για άλλες θέσεις. Αυτό όμως, ξαναλέω, δεν είναι υποχρεωτικό.

Προσωπικά ομολογώ ότι θα ήθελα υπουργό Εθνικής Άμυνας, έναν πολιτικό που εκλέγεται με σταυρό. Έναν πολιτικό που μπορεί να βλέπει τα πράγματα και πέρα από τα «κιάλια» ενός ναυάρχου. Να μπορεί να καθορίζει τις προτεραιότητες άλλα και τις κινήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων με άλλα, συνολικότερα κριτήρια. Με  κριτήρια πέρα από την στολή.

Στις θέσεις των υφυπουργών, θα μπορούσε να είναι πρώην στρατιωτικοί, ως ένα είδος «τεχνικού συμβούλου», αν και κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει ζητήματα συνεργασίας με πρώην συναδέλφους του, ανωτάτους αξιωματικούς, αρχηγούς όπλων κλπ.  Όμως τον  πρώτο λόγο θα έχει ένας  πολιτικός, ψηφισμένος από τους πολίτες.

Ο κ. Αποστολάκης λοιπόν, εγνωσμένων στρατιωτικών και ηγετικών ικανοτήτων, ανέλαβε μια θέση που μάλλον σε δυτικές χώρες δεν θα πρέπει να παίρνουν στρατιωτικοί.

Πόσο μάλλον στρατιωτικοί που όχι μόνον δεν έχουν εκλέγει από τους πολίτες, δεν έχουν δηλαδή μπει στην βάσανο της κρίσης των πολιτών, άλλα βρίσκονται κατά την ώρα της τοποθέτησης τους εν ενεργεία, στην κορυφή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αυτό είναι , θεωρώ , το μεγάλο «φάουλ» του κ. Αποστολάκη.

Αντιλαμβάνομαι την ανθρωπινή  φιλοδοξία ή και αδυναμία για την ανάληψη υπουργικού θώκου Και μάλιστα στον τομέα που επί 42 χρόνια έχεις υπηρετήσει. Όμως αυτή η φιλοδοξία θα πρέπει να ζυγιστεί  με την δημοκρατική παράδοση της χώρας και τις εντυπώσεις που δημιουργούνται Και εδώ οι τελευταίες είναι πολύ βαρύτερες της όποιας (θεμιτής) φιλοδοξίας.

Ο κ. Αποστολάκης  θα μπορούσε να αναλάμβανε υπουργός ( και αυτό με ορισμένους αστερίσκους) σε μια οικουμενική κυβέρνηση που θα αναλάμβανε με μεγάλη κοινοβουλευτική στήριξη και με συμμετοχή και άλλων «τεχνοκρατών», για να αντιμετωπίσει κάποιο μείζον εθνικό θέμα, όλων των ειδών.

Όμως τώρα ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ πρέπει να αντιληφθεί ότι δεν είναι «τεχνοκράτης» υπουργός . Είναι υπουργός  της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, μια κυβέρνησης που όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις δεν έχει την εμπιστοσύνη των πολιτών, ενώ στηρίζεται από μια «πλειοψηφία-κουρελού», για χρόνο λίγων εβδομάδων ή έστω μηνών.

Και ίσως η πρώτη σκέψη του να μην δηχθεί κάτι τέτοιο, όταν το θέμα είχε πρωτομάθει ανεπισήμως , στα τέλη Νοέμβριου, να ήταν και η σωστότερη για την ιστορία του στις ένοπλες δυνάμεις. Ιστορία που έχει πάρα πολλά θετικά. Ιστορία που τώρα θέτει στην κρίση όλων και μάλιστα με άλλα, μη στρατιωτικά, κριτήρια…

ΥΓ: Στην αλλαγή πολιτικής ηγεσίας στο υπουργείο, πέταξαν πάνω από το Πεντάγωνο δυο πολεμικά αεροσκάφη Μιράζ.

Έκτος από το ότι η κίνηση αυτή είναι ακατανόητη, οφείλω να ομολογήσω ότι ξαφνιάστηκα από την σχετική απόφαση του Πάνου Καμμένου.

Και αυτό και γιατί δεν συνηθίζεται και γιατί οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι «επιτροπή υποδοχής και απόδοσης τιμών» κανενός. Άλλα κυρίως γιατί δεν αντιλαμβάνομαι πως ο Π. καμένος, ευφυής κατά τα άλλα, δέχθηκε τις  ανόητες αυτές εισηγήσεις κάποιων συνεργατών του , που τον εξέθεσαν ,προσπαθώντας να τον «γλείψουν»- κατά το κοινώς λεγόμενο- και την στιγμή της αποχώρησης του.

Κρίμα

*Ο Πέτρος Τρουπιώτης είναι δημοσιογράφος

Send this to a friend