• Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου
  • 10:54

Αθήνα

25 oC

αίθριος καιρός

Οι δίγλωσσοι της Μακεδονίας… ένα επικίνδυνο παιγνίδι

Ο Τσίπρας κι ο Κοτζιάς αγνόησαν, ότι κατά κανόνα, με βάση τα ιστορικά δεδομένα όπως τελικά έχουν διαμορφωθεί, η Ελλάδα βγήκε χαμένη, όταν για τα εθνικά της θέματα, τις προτεραιότητες τις έβαζαν άλλοι, για δικούς τους λόγους και συμφέροντα.

Γράφει ο Γιάννης Σουλαδάκης

Είδαμε και ακούσαμε στα Μ.Μ.Ε τους δυο δίγλωσσους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που χρησιμοποίησαν τα λεγόμενα «Σλαβομακεδονικά», στην ουσία δημόσια έδωσαν ένα δείγμα πολιτικής συμπεριφοράς, που επιμελώς βρισκόταν στην αθέατη πλευρά της πολιτικής, αλλά δρούσε και δρα ενεργά, βουβά, κυρίως στις κοινωνίες την Δυτικής Μακεδονίας.

Το θέμα των δίγλωσσων, ιστορικά δεν αντιμετωπίστηκε με τον καλλίτερο τρόπο και σε πολλές του πλευρές έκρυβε αλυτρωτικές ουτοπίες περί Μακεδονικού αλυτρωτισμού και ήταν το υπόβαθρο της αντίθεσης, ντόπιοι- ξένοι, που και σήμερα καλλιεργείται για λόγους μικροπολιτικής.

Έχω ξαναγράψει πώς ο ίδιος το βίωσα υπηρετώντας την στρατιωτική μου θητεία στο 702 τάγμα μηχανικού στην Σκύδρα και στην συνέχεια από τις εμπειρίες μου ως μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου το ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ αναλυτικότερα και με ιστορικά στοιχεία για το θέμα, παραθέτω μόνο κάποια κωδικοποιημένα ιστορικά στοιχεία.

Το βέβαιο είναι ότι στην Μακεδονία με το Μακεδονικό αλλά και στην Θράκη, καταγράφεται μια διαχρονική αποτυχία του Ελληνικού κράτους, κυρίως μετά την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, να λύσει δικά του εσωτερικά θέματα και υποτάχθηκε ακολουθώντας υποδείξεις και εντολές από άλλες χώρες ποικίλων κατευθύνσεων και συμφερόντων.

1. Το 1953 η Ελλάδα μαζί με την Τουρκία και την Γιουγκοσλαβία υπέγραψαν το Βαλκανικό σύμφωνο, για να στηρίξουν τον Τίτο στην κόντρα του με την Σοβιετική Ένωση, στην ουσία έκαναν εμμέσως την Γιουγκοσλαβία μέλος του ΝΑΤΟ, μιας και Ελλάδα, Τουρκία ήταν μέλη του ΝΑΤΟ.

2. Το 1954 η Ελλάδα παρέδωσε την παιδεία της μουσουλμανικής μειονότητας στην Τουρκία, την εκτούρκισε, υπακούοντας σε αμερικάνικες υποδείξεις, λόγω της συνάφειας του Πομακικού στοιχείου της Ελλάδας, μ αυτό της Βουλγαρίας και του φόβου μήπως η Κομμουνιστική Βουλγαρία χρησιμοποιήσει για γεωπολιτικούς λόγους τους Πομάκους της Βουλγαρίας.

3. Είναι γνωστό και μη ομολογούμενο, ότι η Ρουμανία και επί εποχής Τσαουσέσκου έδινε υποτροφίες στα πανεπιστήμια της Ρουμανίας, επιχειρώντας να συντηρήσει το λεγόμενο Βλαχορουμανικό θέμα.

4. Είναι γνωστό και μη ομολογούμενο, ότι ο Τίτο διαμόρφωσε την διοικητική διαίρεση της Γιουγκοσλαβίας με δυο κριτήρια.

Η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ήταν διάδοχος του Βασιλείου Κροατών, Σέρβων και Σλοβένων, όπως διαμορφώθηκε μετά την λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Ο Τίτο που ήταν Κροάτης, διαμόρφωσε τον διοικητικό χάρτη της Γιουγκοσλαβίας, με κριτήριο μια άλλη περιφερειακή ισορροπία και αποδυνάμωση της Σερβίας κι ακριβώς αυτή η ανισορροπία τροφοδότησε τον πρόσφατο Γιουγκοσλαβικό εμφύλιο, όταν άρχισαν να διαμορφώνονται τα επί μέρους κράτη στα όρια της παλιάς Γιουγκοσλαβίας. Έτσι στον ιστορικό κρατικό κορμό της Σερβίας, διαμόρφωσε την ομόσπονδη δημοκρατία της Μακεδονίας, την ομόσπονδη δημοκρατία της Σερβίας και τις ημιαυτόνομες περιοχές του Κοσσόβου και της Βοιβοντίνα, που αυτές τις τελευταίες δύο τις κράτησε ημιαυτόνομες, το μεν

Κόσοβο λόγω Αλβανικού στοιχείου, την δε Βοιβοντίνα λόγω Ουγγρικού στοιχείου.

Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η ανατροπή του Τσαουσέσκου ξεκίνησε από την Τιμισοάρα, που είναι το κέντρο της Ουγγρικής μειονότητας της Ρουμανίας.

5. Είναι γνωστό και μη ομολογούμενο, ότι η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, αλλά και πολύ αργότερα, έδινε μαζικές υποτροφίες κυρίως για το πανεπιστήμιο των Σκοπίων και είναι ένα θέμα, που το μέγεθος του αποκαλύφτηκε όταν σε κάποια φάση επί ΠΑΣΟΚ γύρω στο 1985, έπρεπε να λυθεί το θέμα αναγνώρισης τίτλων σπουδών αποφοίτων ξένων πανεπιστημίων.

6. Είναι γνωστό, το ότι πάντα, κυρίως μετά την όξυνση των σχέσεων με την Τουρκία κυρίως λόγω Κυπριακού, οι σχέσεις όλων των Ελληνικών κυβερνήσεων με την Βουλγαρία ήταν καλές, λόγω της αναβίωσης της Τουρκικής νεοοθωμανικής απειλής κατά της Ελλάδας και κατά της Βουλγαρίας.

Επί του θέματος τώρα, μια προσωπική εμπειρία.

Το 1988 με τον Κώστα Λαλιώτη είχαμε πάει στην Βουλγαρία ως ΠΑΣΟΚ επίσημα προσκεκλημένοι.

Είχαμε μια ωριαία συνάντηση με τον Ζίφκοφ επικεφαλής της Βουλγαρίας, αφού συζητήσαμε διάφορα θέματα, ο ίδιος έφερε το θέμα Τουρκία, τότε για πρώτη φορά έμαθα για τους Ουιγουρους.

Μας είπε λοιπόν ο Ζίφκοφ, ότι η Τουρκία αναζητά σε όλο τον κόσμο, είτε Τουρκόφωνους, είτε παραπλήσια με τα Τουρκικά γλώσσα και επιχειρεί να τους εντάξει σε μια δική της στρατηγική, διότι δεν έχει απαλλαγεί από τα σύνδρομα του νεοοθωμανισμού.

Μας είπε λοιπόν, ότι στα βάθη της Κίνας υπάρχει μια Τουρκόφωνη μειονότητα, περίπου οκτώ εκατομμυρίων, την οποία επιχειρεί να αξιοποιήσει, δρώντας αποσταθεροποιητικά στην Κίνα, μιλάμε για συζήτηση του 1988.

7. Είναι γνωστό αλλά και μη ομολογούμενο, ότι οι πιο φανατικοί από πλευράς Σκοπίων Μακεδόνες, εντός εισαγωγικών, είναι οι Σλαβομακεδόνες της δικής μας Δυτικής Μακεδονίας, που έχουν μετακινηθεί μετα τις διάφορες συγκρούσεις και είναι πλέον πολίτες της FYROM.

8. Δεν είναι του παρόντος αναλυτικότερες αναφορές σε ιστορικά στοιχεία, που όμως πολιτικά, είναι ακόμη δρώντα και επίκαιρα, το βέβαιο είναι, ότι πέραν από κραυγές υπέρ η κατά, κάποιοι πρέπει να απογράψουν ορισμένα πραγματικά δεδομένα και να ενημερώσουν υπεύθυνα τους πολίτες.

9.Το βέβαιον είναι, όταν επι Τίτο και εν ονόματι αντιμετώπισης του Κομμουνιστικού κινδύνου και γεωπολιτικής αντιμετώπισης την Σοβιετικής Ένωσης, δεχθήκαμε να κάνουμε παραχωρήσεις πέραν του δέοντος, τα τελικά αποτελέσματα στην εξέλιξή του χρόνου, απέβησαν σε βάρος μας ως χώρας.

10.Σήμερα ο Τσίπρας κι ο Κοτζιάς, λειτουργώντας με προτεραιότητες που άλλοι έθεσαν, οδηγήθηκαν όπως και αλλού στο παρελθόν, σε συμβιβασμούς που τα αποτελέσματα τους θα φανούν στο μέλλον, οι ενδείξεις αλλά και η ιστορία δεν συνηγορούν για θετικές προοπτικές και εύχομαι να διαψευστώ. Κάποια πολιτικά στοιχεία τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ιστορικός του πυρήνας, όπως και κάποιοι διανοούμενοι όλων των χώρων, έχουν μια δική τους επιλογή ανάγνωσης της ιστορίας και της εξέλιξης, το παίζουν πολύ ευρωπαϊστές, πολύ σύγχρονοι, πολύ υπεράνω.

Διακρίνονται μάλιστα για έναν ιδιόμορφο σνομπισμό, κατηγορώντας όσους δεν συμφωνούν μαζι τους, για πολιτικό επαρχιωτισμό.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι αγαπητοί μου σύγχρονοι, μοντέρνοι, φωτισμένοι, διεθνιστές, υπερευρωπαιστές, πολίτες της Ελλάδας, πολίτες του κόσμου, διότι πίσω από τα ωραία λόγια για Ευρώπη, για δικαιώματα, δυστυχώς κρύβονται σκληρά εθνικά συμφέροντα, που όταν στο παρασκήνιο και με τις πιέσεις δεν αποδίδουν, εξελίσσονται σε κοινό κυνισμό και τα σύγχρονα παραδείγματα είναι πάρα πολλά.

Υστερόγραφο

Εύχομαι μετά τις χθεσινές υπογραφές στις Πρέσπες και τα σχετικά πανηγύρια Τσίπρα Ζάεφ, να μην μεταφερθεί το πρόβλημα εντός Ελλάδος κι είναι ο λόγος που αναφέρθηκα στους δίγλωσσους.

Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί μια ολοκληρωμένη τεκμηρίωση με ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά στοιχεία και στοιχεία που έχουν αντληθεί από άμεσές εμπειρίες, είναι όμως μια πέτρα πεταγμένη στο τέλμα της αποπληροφόρησης, της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας και είναι μια πρόκληση για να ξεκινήσει ένας διάλογος, για να γνωριστούμε καλλίτερα, κυρίως διότι το θέμα είναι κατεξοχήν εθνικό.