«Όλοι είναι ίδιοι»: Το ψευτοδίλημμα που εντέχνως πέρασε στην κοινωνία από τσαρλατάνους της πολιτικής

Όταν γίνεται λόγος για το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, όλοι περιέργως «συμφωνούν» πως δεν υπάρχει περίπτωση αυτοδυναμίας για οποιοδήποτε κόμμα, πως πέρασε πια η εποχή που ένα κόμμα θα μπορούσε να κυβερνήσει μόνο του και πως χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις κ.λπ.

Γράφει ο Νίκος Λαγκαδινός

Προφανώς αυτού του είδους τα συμπεράσματα προκύπτουν από το γεγονός ότι οι κάπως περίεργες δημοσκοπήσεις πάντα βγάζουν αποτελέσματα τέτοια ώστε να ενορχηστρώνονται οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων και να αποδέχονται μια ακούσια κοινή γραμμή πλεύσης.

Γιατί άραγε υπάρχει σε τέτοια έκταση διάσταση απόψεων και εκτιμήσεων στο εκλογικό σώμα; Είναι αλήθεια ότι η πολιτική ζωή στη χώρα μας διέρχεται μια από τις σοβαρότερες κρίσεις. Ακούμε συχνά τους αναλυτές αλλά και τους πολιτικολογούντες δημοσιογράφους να κάνουν επικριτικές παρατηρήσεις για το κόμμα που κυβερνά και αμέσως σπεύδουν να προσθέσουν μια ανάλογη παρατήρηση για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στην προκειμένη περίπτωση και για το ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησαν για αρκετά χρόνια. Η μανία όλων να εξισώνουν τα κόμματα ασφαλώς και έχει την εξήγησή της έως ένα σημείο. Το ερώτημα είναι: Όλοι αυτοί που κρίνουν είναι αντικειμενικοί; Η απάντηση: Δεν είναι αντικειμενικοί!

Ο αναλυτής δεν πρέπει να ξεχνά ότι το κόμμα έχουν την ιστορία τους, ότι εξυπηρετούν ταξικά συμφέροντα ή τα συμφέροντα κάποιας κοινωνικής ομάδας κι ακόμη, με μια ψύχραιμη ματιά, θα πρέπει να διακρίνουμε τρεις τάσεις: η συντηρητική παράταξη (η Δεξιά), το δημοκρατικό κέντρο ή κεντροαριστερά και η παραδοσιακή αριστερά. Το γεγονός ότι έχουν προκύψει και κάποια κόμματα (π.χ. Ποτάμι) που αδυνατούν να αυτοπροσδιοριστούν ή ο ΣΥΡΙΖΑ που ενώ ανήκει στην παραδοσιακή αριστερά επιχειρεί δια του αρχηγού του να καλύψει και τον χώρο του κέντρου, δεν αλλάζει ο διαχωρισμός που ανέφερα. Και ο διαχωρισμός αυτός είναι τουλάχιστον από τα χρόνια του μεσοπολέμου.

Αυτό φαίνεται να το ξεχνούν ή εντέχνως να το αποσιωπούν οι διάφοροι αναλυτές που πολιτικολογούν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κυρίως από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Δεν γίνεται ο αναλυτής να είναι δικαστής και αναλόγως παίζει το ρόλο του υπερασπιστή ή του κατηγόρου για κάποιο από τα κόμματα. Αλλά φυσικά αυτό που κάνει δεν είναι ανάλυση αλλά συγκάλυψη. Φωτίζει μονάχα ορισμένες όψεις και άλλες τις αφήνει στη σκιά. Ψάχνει για ελαφρυντικά, ενώ ο ρόλος του αναλυτή είναι να ρίχνει άπλετο φως στα γεγονότα.

Το θέμα μου είναι η συστηματική προσπάθεια πολλών αναλυτών και σχολιαστών να βάλουν σε ίση μοίρα κυβέρνηση και αντιπολίτευση: παρόν και παρελθόν, τωρινή κυβέρνηση και προηγούμενες κυβερνήσεις. Όλοι είναι ίδιοι; Όχι, δεν είναι ίδιοι! Είναι ένα ψευτοδίλημμα που εντέχνως πέρασε στην κοινωνία μας από κάποιους τσαρλατάνους της πολιτικής. Και είναι λυπηρό, απλοί άνθρωποι να καταλήγουν στο συμπέρασμα  ότι όλοι οι πολιτικοί και συνεπώς όλα τα κόμματα είναι ίδια! Είναι ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι που εκτρέφει τον αμοραλισμό και εξουδετερώνει όλες τις ηθικές αντιστάσεις. Γι’ αυτό μιλώ για το σύνδρομο του οδοστρωτήρα.

Θα επανέλθω.

*Ο Νίκος Λαγκαδινός είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Δείτε επίσης

Θέλουν ένα μικρό ΠΑΣΟΚ που να ελέγχεται από την παρέα τους

Είναι εμφανές

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *