Αθήνα

30 oC

σποραδικές νεφώσεις

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μου πρότειναν να είμαι υποψήφια Βουλευτής!

Η πολιτική ήταν ανέκαθεν στην ζωή μου. Δεν θα πω ότι είχα το μικρόβιο της πολιτικής, καθώς διόλου δεν μου αρέσει αυτή η έκφραση, που παραπέμπει σε ασθένεια και διατηρεί μια αρνητική χροιά.

Η πολιτική ήταν ανέκαθεν στην ζωή μου. Δεν θα πω ότι είχα το μικρόβιο της πολιτικής, καθώς διόλου δεν μου αρέσει αυτή η έκφραση, που παραπέμπει σε ασθένεια και διατηρεί μια αρνητική χροιά.

ΓΡΑΦΕΙ Η Βάσια Αναστασίου

Θα πω ότι ήμουν πάντα ρομαντική και ιδεολόγος. Μετά από μια σταδιοδρομία 8 ετών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ως Δημοτική Σύμβουλος, μπορώ να πω ότι πέρασα την μετεφηβική μου εποχή με τρόπο διαφορετικό από τους συνομήλικούς μου.

Ένα όμορφο απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο και δέχτηκα την επίσημη πρόταση να συμμετέχω ως υποψήφια Βουλευτής στο ψηφοδέλτιο του ΚΙΝΑΛ στο Βορειοανατολικό τομέα της Αττικής. Όντας πλέον 27 και ως γνήσια εκπρόσωπος της γενιάς μου θεωρώ πως θα είχε ενδιαφέρον να παραθέσω κάποιες σκέψεις, που πέρασαν από το μυαλό μου και κάποια συναισθήματα που βίωσα και με οδήγησαν στο να πω το «ΝΑΙ».

  • Χαρά: Μιλώντας ειλικρινά, μιας που αυτό το άρθρο δεν θα είχε κάποιο νόημα αν ήταν άλλο ένα κλισέ, πρέπει να ομολογήσω πως το πρώτο συναίσθημα που βίωσα αυθόρμητα ήταν χαρά. Η πορεία μου μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει πως η πολιτική ήταν πάντα η κρυφή μου αγάπη. Είχε έρθει όμως η ώρα να το επισημοποιήσουμε;
  • Απορία: Πολλές φορές στην καθημερινότητα μας ακούμε και χρησιμοποιούμε εκφράσεις και μεταφορές που ασυνείδητα δεν αντιλαμβανόμαστε το νόημά τους. Η ερώτηση που μου έγινε ήταν «Θες να κατέβεις για Βουλευτής;» Να κατέβω; Όχι δεν θέλω να κατέβω! Θέλω να ανέβω, να προσπαθήσω να αλλάξω μια κατάσταση που αφορά το μέλλον της γενιάς μου, με την οποία μας ενώνει το κοινό, δύσβατο μονοπάτι των επόμενων χρόνων της αβεβαιότητας.

Και να ανέβει όλη μου η γενιά, να φτάσουμε ψηλά εκεί που μας αξίζει και όχι εκεί που αποφάσισαν για εμάς ότι θα βρισκόμαστε.

  • Άγχος: Πως θα το πάρουν οι φίλοι μου; Είναι κατανοητό στον καθένα θεωρώ πως η απαξίωση που βιώνει η έννοια της πολιτικής είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Έχει καταρριφθεί κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος σαν έννοια και στους εκπροσώπους του. Η αλήθεια είναι πως πολλοί εκπρόσωποι της γενιάς μου απόρησαν ή δυσανασχέτησαν με την απόφασή μου. «Ρε συ Βάσια πάλι οι ίδιοι θα βγούνε! Τι πας να ασχοληθείς εσύ με τους δεινόσαυρους;» μου είπαν.
  • Αποφασιστικότητα: Όταν μου τέθηκε το παραπάνω ερώτημα η απάντηση βγήκε αυθόρμητα σαν χείμαρρος. Για πόσο θα είμαστε η γενιά που τους βόλεψε να μας ονομάσουν «η γενιά της καφετέριας»; Αν δεν απαντήσουμε οι ίδιοι, τότε ποιος; Ποιος θα μας εκπροσωπήσει; Ποιος θα προσπαθήσει να βρει λύση για να φέρουμε πίσω τον αδερφό, την κολλητή, τον άξιο γνωστό μας από το εξωτερικό; Δεν είμαστε αυτό που μας ονομάσανε. Δεν είμαστε αυτοί που «αράζουνε» από επιλογή. Είμαστε η «γενιά των κλεμμένων ονείρων», των ονείρων που τόσο χυδαία ξεπούλησαν χωρίς να είναι ποτέ δικά τους για να το κάνουν. Της γενιάς που ξέχασε τι θα πει ελπίδα, αξιοπρέπεια. Της γενιάς που η κατάθλιψη έχει όχι μόνο χτυπήσει την πόρτα αλλά έχει γκρεμίσει όλο τον φράχτη της.

Δεν τρέφω αυταπάτες, γνωρίζω ότι είναι δύσκολο το στοίχημα, όμως οφείλω στον εαυτό μου, στους ανθρώπους μου και στην γενιά μου να προσπαθήσω. Να προσπαθήσω για αξίες, να πολεμήσω για σεβασμό, να μιλήσω για τις μεγάλες ιδέες… τις μεγάλες ιδέες που είναι πάντα ανεξίτηλες ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι, κατά πόσο μάλλον στην χώρα που τις γέννησε.

*Η Βάσια Αναστασίου είναι υποψήφια Βουλευτής Ανατολικής Αττικής με το Κίνημα Αλλαγής

Send this to a friend