Αθήνα

9 oC

ελαφρές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Καραϊβάζ: Tα δύο σενάρια της ΕΛ.ΑΣ. για το συμβόλαιο θανάτου- Τι περιγράφουν αυτόπτες μάρτυρες

OPINION

Περί κανονικότητας

Από τον πρώτο κιόλας καιρό της προηγούμενης κρίσης τα πάντα (ή σχεδόν τα πάντα) έχουν μεταφερθεί σε μία διαμάχη ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις, και σε αυτόν τον πόλεμο των εντυπώσεων χάνεται η ανάγκη για ουσία.

Το κυριότερο: πέρασαν δέκα χρόνια από την πτώχευση και δεν διαμορφώθηκε ποτέ μια πλατιά συναντίληψη για το τι κράτος και κοινωνία θέλουμε και πώς θα το πετύχουμε, το οποίο συνιστά αυτονόητη προτεραιότητα, αν θέλουμε να έχουμε ένα καλό μέλλον· πόσο μάλλον που διανύουμε μία εποχή σύνθετων προβλημάτων και τεκτονικών αλλαγών, η οποία εκ των πραγμάτων υπερβαίνει την οπτική και τις ρεαλιστικές δυνατότητες ενός μόνο πολιτικού αρχηγού / πρωθυπουργού και του κόμματός του, αλλά και την μικροπολιτική, απαράδεκτη και τελικά αδιέξοδη διαχείριση της κοινής γνώμης με επικοινωνιακά μηνύματα τύπου “Μην προβληματίζεστε, μην απαιτείτε, δεν μπορεί να γίνει τίποτα διαφορετικό, τίποτα καλύτερο, από ό,τι κάνει η κυβέρνηση – τα έχει όλα καλώς καμωμένα, δείτε την ως κυβέρνηση της πολιτικής ορθότητας και των αρίστων – μη λαμβάνετε υπόψιν τις κριτικές που της ασκούνται, δεν αξίζουν – αλλιώς η εναλλακτική σας είναι η πολύ χειρότερη αντιπολίτευση· επομένως να είστε ευχαριστημένοι και ήσυχοι”.

Δυστυχώς οι προτεραιότητες της συναίνεσης, της σύνθεσης, της ομοψυχίας και της μετεξέλιξης συνθλίβονται μέσα σε αυτό που αποδεχόμαστε (παθητικά και πλειοψηφικά) ως κανονικότητα: Τον πόλεμο των εντυπώσεων· τον διχασμό.

* [Η αποδοχή του διχασμού ως απαρέγκλιτης “κανονικότητας” μαρτυρά ότι είμαστε μία κοινωνία χαμηλών προσδοκιών, που δεν θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να υπάρξει –και ν’ αγωνιστεί γι’ αυτό– ένας άλλος τρόπος εκδίπλωσης της πολιτικής ζωής (καλύτερος, και πράγματι στον δρόμο του πολιτικά ορθού), ο οποίος θα την ωφελήσει πολλαπλά συμβάλλοντας στον απεγκλωβισμό των δυνατοτήτων της και στην εμπέδωση του αισθήματος της δικαιοσύνης.]

Εν πάση περιπτώσει, πολλά μπορεί να πει κανείς, και πολλά λέγονται και γράφονται καθημερινά, για όσα βιώνουμε· για όσα συμβαίνουν γύρω μας· για καθετί που απασχολεί –είτε δικαίως είτε παρελκυστικά– την Επικαιρότητα και τον Δημόσιο Διάλογο.

Αυτό όμως που επείγει ν’ απασχολήσει περισσότερο από καθετί άλλο τη σκέψη μας (ιδίως αν συμφωνούμε ότι κάτι δεν γίνεται σωστά σε αυτήν τη χώρα, και ότι δεν θέλουμε καμία Κυβέρνηση και Αξ. Αντιπολίτευση να μας αντιμετωπίζει ως κοινωνία χαμηλών προσδοκιών) είναι η ανάγκη ν’ ανατραπεί η “κανονικότητα” που προτάσσει τις εντυπώσεις, έναντι της ουσίας / τα επίπλαστα διλήμματα και τον φόβο, έναντι της χειραφέτησης της σκέψης και τελικά της ψήφου μας / τον αυταρχισμό, έναντι της διαλλακτικότητας και του Κράτους Δικαίου / την κομματοκρατία-ημετεροκρατία, έναντι της αξιοκρατίας, που ακόμη δεινοπαθεί / τις επιδερμικές μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία, έναντι της ουσιαστικής της αναβάθμισης, για τη βελτίωση του επιπέδου της κατά κεφαλήν καλλιέργειας· και πάνω απ’ όλα η “κανονικότητα” που προτάσσει τη νομή της εξουσίας, έναντι ενός συναινετικού μακρόπνοου εθνικού σχεδιασμού, ο οποίος θα εκτυλίσσεται με βάση το τρίπτυχο “Διαβούλευση-Διαφάνεια-Λογοδοσία”.

Πολιτική διαχείριση της πανδημίας στην Ελλάδα
Κοινωνίες των «ευτυχισμένων» άξιων ή της αξιοπρέπειας;
Μετά το 2023 η ανάκαμψη… και ΕΑΝ
Παγκόσμια Ημέρα στο “Φάσμα του αυτισμού”  
Το δηλητήριο του διχασμού
Στο Κέντρο αδέλφια, στο Κέντρο