Αθήνα

16 oC

ασθενείς βροχοπτώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Έλενα Κρεμλίδου: Αποκαλυπτικό ατύχημα on air – «Τι έγινε παραβγήκε; Σήμερα κερνάω τον… κόσμο» (ΒΙΝΤΕΟ)

OPINION

Ποιοι νέοι;

Αιώνες τώρα η «ελπίδα» για οτιδήποτε καινούριο προέρχεται νομοτελειακά από τη λεγόμενη «νέα γενιά». Ως ηλικιακά «νέοι» θεωρούνται κάποιοι που απλώς έχουν γεννηθεί μερικές δεκαετίες αργότερα από κάποιους άλλους.

Πραγματικά νέοι όμως είναι όσοι αισθάνονται έτσι, σκέπτονται ελεύθερα και δουλεύουν για τη διαρκή αυτοβελτίωσή τους. Τουλάχιστον, όπως βλέπω εγώ το θέμα «νέοι». Τι περιμένει όμως ένας τρίτος από τους νέους; Τι ευθύνη έχουν οι νέοι έναντι της κοινωνίας και έναντι των μεγαλύτερων;

Η συζήτηση είναι, προφανώς, ανεξάντλητη. Καθώς απεχθάνομαι τα τσουβαλιάσματα, δεν θα αναφερθώ εδώ στους «νέους» (δηλαδή συνολικά στη γενιά στην οποία ηλικιακά ανήκω κι εγώ) ως μία ομοιογενή ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά, γιατί δεν είναι τέτοια. Θα αναφερθώ σε μερικές τάσεις και απόψεις που χαρακτηρίζουν τη νέα ελληνική γενιά του 2020 με μια λογική προβολή στο 2030.

Ας δούμε πρώτα κάπως πολυπρισματικά τι σημαίνει νέος στην Ελλάδα σήμερα. Χωρίζω τους μεγαλύτερους σε τρεις κατηγορίες με βάση προσωπικές εντυπώσεις και παρατηρήσεις. Οι δύο πρώτες κατηγορίες είναι οι μεγαλύτερες ποσοστιαία και είναι περίπου ισόποσες μεταξύ τους, με τη μία να ξεπερνάει την άλλη από καιρού εις καιρόν. Η τρίτη κατηγορία είναι η μικρότερη.

Τι νομίζει το 1/3 των μεγαλύτερων για τους νέους:

«Οι νέοι είναι μια πολύ μορφωμένη γενιά, απείρως πιο μορφωμένη από τη δική μας. Ενηλικιώθηκαν σε δύσκολα χρόνια, εν μέσω οικονομικής κρίσης και αρκετοί ενηλικιώνονται τώρα εν μέσω πανδημίας. Έχουμε ελπίδα και εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους. Θα μας βγάλουν από το λούκι που εμείς βάλαμε τη χώρα. Θέλουμε να μιλούν, να διαμαρτύρονται, να πράττουν, να μας δείχνουν δρόμους μέχρι να αποφασίσουμε να κινηθούμε όλοι μαζί ως κοινωνία προς πιο υγιείς επιλογές.»

Τι νομίζει το δεύτερο 1/3 των μεγαλύτερων για τους νέους:

«Οι νέοι είναι τεμπέληδες. Μια γενιά βυθισμένη στα social media και τη διαρκή αποθέωση της αυτο-εικόνας της, με πλήρη απουσία κριτικής σκέψης και σφαιρικών γνώσεων. Πρόκειται για τη χειρότερη γενιά από όλες τις προηγούμενες. Εμείς δεν ήμασταν έτσι. Ζούσαμε στον κόσμο. Παλεύαμε από μικροί χωρίς τις ίδιες ευκαιρίες. Σεβόμασταν τους μεγαλύτερους. Ερωτευόμασταν φυσιολογικά, όχι μέσα από μια οθόνη. Δυστυχώς τώρα πάμε κατά διαόλου».

Τι νομίζει το τρίτο 1/3 των μεγαλύτερων για τους νέους:

«Δεν ξέρω τι είναι οι νέοι. Μάλλον είναι όπως όλοι μας που κάποτε υπήρξαμε νέοι. Έχουν τα καλά τους, έχουν και τα στραβά τους. Για πολλά ευθύνονται οι γονείς τους, που δεν τους έδωσαν σωστές βάσεις (σεβασμός, φιλομάθεια, φυσική περιέργεια), αλλά για πολλά άλλα φταίνε οι ίδιοι. Έχουν όμως μυαλό και δυνατότητες. Μ’ αρέσει να συνομιλώ μαζί τους. Όπως και να έχει, θέλω να προχωρήσουν. Είναι το μέλλον».

Κατόπιν τούτων, ας σημειωθεί και το τι πιστεύει ένας νέος για τη γενιά του.

Πιστεύω λοιπόν ότι ο μέσος Έλληνας νέος άνθρωπος σήμερα είναι λίγο απ’ όλα τα παραπάνω. Πιστεύω ότι υπερεκτιμάται και υποεκτιμάται ταυτόχρονα από διάφορες μεριές. Κυρίως όμως θεωρώ ότι υποτιμά ο ίδιος τον εαυτό του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι σημερινοί millennials είναι οι περισσότερο τυπικά εκπαιδευμένοι. Μας έχουν δοθεί περισσότερες ευκαιρίες μόρφωσης από όσες δόθηκαν σε καθεμία από τις προηγούμενες γενιές. Η πρόσβαση στην πληροφορία είναι κυριολεκτικά ανεμπόδιστη και η πληροφορία πραγματικά ατελείωτη.

Ωστόσο, η γενική παιδεία λείπει από πολλούς. Η γενική μόρφωση είναι είδος προς εξαφάνιση. Ελάχιστοι νέοι έχουν στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας, φυσικής, γεωγραφίας, μαθηματικών, χημείας, τεχνών και πολιτισμού. Επικρατεί μια απίστευτη αδιαφορία για τα πάντα, η οποία μεταφράζεται και σε αδιαφορία για τα κοινά.

Στον αντίποδα, μια σημαντική μερίδα ασχολείται ενεργά με όλα τα ανωτέρω. Έχει άποψη και την εκφράζει με επιχειρήματα. Μελετάει, αυτοβελτιώνεται, πέφτει και σηκώνεται. Δεν αδιαφορεί, αλλά και δεν βολεύεται με την υφιστάμενη κατάσταση.

Αν μπορούσα, λοιπόν, να βάλω έναν τίτλο στη σημερινή νέα γενιά, αυτός θα ήταν: «Η γενιά του τεράστιου χάσματος». Έχω την αίσθηση – πάντα μιλώντας με γνώμονα την ατομική παρατήρηση και όχι κάποια επιστημονική έρευνα – ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες γενιές, όπου υπήρχε ένας μεγάλος κοινός μέσος όρος, σήμερα υπάρχουν οι δύο παραπάνω χαοτικά διαφορετικά ομάδες νέων ανθρώπων. Δεν παίρνω θέση ως προς το εάν αυτό είναι θετικό ή αρνητικό, απλώς το καταγράφω. Η ιστορία θα δείξει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα για τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Σχετικά με τα παιδιά που αδιαφορούν για όλα δεν μπορώ να πω πολλά. Η ευθύνη ανήκει πρώτα στους γονείς, αλλά μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία περνάει αποκλειστικά στους ίδιους τους νέους. Όποιος ενδιαφέρεται για την προσωπική του εξέλιξη οφείλει – το χρωστάει στον εαυτό του πρώτα απ’ όλα – να ενδιαφερθεί και για το τι «παίζει» στον κόσμο μέσα στον οποίο μεγαλώνει. Σε τελική ανάλυση, οφείλει να μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού, ακόμη κι αν σκοπεύει αργότερα να τους παραβεί, πολλώ δε μάλλον να τους αλλάξει. Αν δεν τους μάθει ποτέ, θα μετατραπεί σε έναν άνθρωπο βυθισμένο στην εικονική του ζωή, που απλώς θα βλέπει τα «τρένα» να περνούν και θα φτάσει σε ηλικία 40 ετών να ψάχνεται.

Η Ελλάδα έχει την ευλογία να μεγαλώνει μια γενιά με προσόντα και συναίσθηση και ταυτόχρονα την κατάρα να παλεύει για να τη διώξει. Ήδη εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων έφυγαν για το εξωτερικό κα όσο περνούν τα χρόνια είναι αμφίβολο αν θα γυρίσουν πίσω. Το brain drain δεν θα γίνει bran gain σε μια χώρα που εξακολουθεί να ανέχεται αριστερίστικες διαδηλώσεις εν μέσω πανδημίας. Σε μια χώρα που εξακολουθεί να ανέχεται εξευτελισμό πρυτάνεων μέσα στο πανεπιστήμιό τους. Σε μια χώρα που εξακολουθεί να χαϊδεύει τα αυτιά της κάθε μικροσυντεχνίας. Σε μια χώρα που εξακολουθεί να ευνοεί την αναξιοκρατία και το βόλεμα με κάθε τρόπο σε κάθε πιθανό και απίθανο φάσμα. Αλλά και σε μια χώρα που φοβάται να ορθώσει το ανάστημά της σε επίπεδο ανεξάρτητης παραγωγής και έρευνας, προχωρώντας πολύ αργά προς μια εξέλιξη από την οποία άλλες χώρες της προηγμένης Δύσης έχουν περάσει εδώ και δεκαετίες.

Ο ρόλος των νέων είναι να γίνονται καλύτεροι από τους γονείς και τους παππούδες τους και μέσω της αυτοβελτίωσής τους να συμβάλλουν στην κοινωνική και οικονομική εξέλιξη της χώρας. Όμως, η διαδικασία της αυτοβελτίωσης μέσα σε μια κοινωνία ιδεοληπτικών στερεοτύπων πολύ δύσκολα μπορεί να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα για το σύνολο. Μένει, έτσι, η ατομική ικανοποίηση από την κτήση προσόντων αμφίβολης δυνατότητας εξαργύρωσης εν Ελλάδι.

Ο κόσμος τρέχει και η Ελλάδα καλείται να τρέξει μαζί του. Οι αθλητές της είναι λίγοι και με περιορισμένο εξοπλισμό, αλλά κάνουν καλά τη δουλειά τους όπου κι αν βρίσκονται.

Θα ήταν κάπως πιο ευχάριστο αν την ώρα της προπόνησης δεν είχαν πάνω από το κεφάλι τους κάποιους κάφρους να τους φτύνουν στη μούρη…

*Διοικητικός/πολιτικός επιστήμονας και υποψήφιος διδάκτωρ Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Θα αλλάξει o Μπάιντεν την Ευρώπη;
Η απειλητική «σύνοδος» τριών ειδών πληθωρισμού
Ο «εκσυγχρονισμός» της γαλέρας
Διδάγματα και αποφάσεις της πανδημίας Covid-19
Κυβέρνηση Μητσοτάκη: Από το «θαύμα» με την ανεργία στην επίθεση κατά της εργασίας
Πώς θα αναπνεύσουν πάλι οι Δημοκρατίες