Αθήνα

28 oC

αίθριος καιρός

Σημαίνον και σημαινόμενο

Ευθύς εξαρχής, η χρήση πρώτου προσώπου, δηλωτική  της εγγύτητας και της άμεσης προσωπικής έκφρασης είναι αποτρεπτική κατά τη δημόσια εκφορά του λόγου. Αλλά είναι τέτοια η περίσταση, τόσες οι μύχιες, υποσυνείδητες σκέψεις και  αναφορές που επιζητούν τη διέξοδό τους, την ανάσυρσή τους.

Γράφει ο Νικόλαος Γαλαρινιώτης

Καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια, ακροβατώντας μεταξύ ρεαλιστικής και νοερής καθημερινότητας, να ερμηνεύσω τους λόγους, για τους οποίους «πετάς». Διαβάζω και ξαναδιαβάζω. «Πετάς για τον πατέρα σου» αλλά πετάς και για όλους τους πατεράδες που κοπιάζουν για τη φαμίλια τους, διακινδυνεύοντας πολλές φορές και την ίδια την ύπαρξη τους προκειμένου να αναθρέψουν τα παιδιά τους, να τα δουν με τη σειρά τους να αυτενεργούνται, να δημιουργούν τη δική τους οικογένεια και κατ’ αυτόν τον τρόπο να διαιωνίζεται η ελληνική οικογένεια.

«Πετάς για το παιδί και για το δάσκαλο» γιατί κατανοείς τη σημασία της μόρφωσης. Γιατί ανεγνώρισες, ενδεχομένως και να βίωσες την εκπαιδευτική ανισότητα και τις προσπάθειες  που καταβάλλουν οι δάσκαλοι προς την εξάλειψη της, προσδίδοντας τις ίδιες μορφωτικές εμπειρίες προς όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως ταξικής η οικονομικής προέλευσης.

«Πετάς και για τον παπά» γιατί η Εκκλησία, παρά τις όποιες αδυναμίες, ενδεχομένως και «αμαρτίες» της,  αποτελούσε το «στασίδι» που στεκόταν και αναπαυόταν ο Ελληνισμός.

«Πετάς και για τον έλληνα «ψαρά» που μοχθεί για την καθημερινότητα του αλλά και επειδή αποτελεί φύλακα-άγγελο του Αιγαίου, σαν συνεργάτης σου. Εσύ από ψηλά, από τον αέρα, αυτός από κάτω, από τη θάλασσα.

Οι λέξεις όμως μπερδεύονται. Ευθύνεται και ο Saussure. Και από το σημαίνον, τη φυσική υπόσταση του σημείου, δραπετεύω στο σημαινόμενο, στη γενική, εννοιολογική κατηγορία που ανήκει το σημείο. Και αντί για «πετάω» (ενεστώτας), αντικαθιστώ με το « πέταξα» (αόριστος). Μία μικρή, ανεπαίσθητη χρονική αντικατάσταση και ιδού το αποτέλεσμα:

«Πέταξα…(στον ουρανό), δηλαδή θυσιάστηκα για τον πατέρα μου… Θυσιάστηκα για το παιδί στη Φλώρινα και για το δάσκαλο στα Άγραφα της Καρδίτσας… Θυσιάστηκα  για τον παπά που κάνει χιλιόμετρα να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους στο ύψωμα της Παναγιάς… Θυσιάστηκα για τον ψαρά που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα να φέρει το μεροκάματο στη φαμελιά του….. Θυσιάστηκα για την Ελλάδα».

Το βέβαιο είναι ότι εσύ ήξερες, πριν ακόμη μπεις για πρώτη φορά στο πιλοτήριο ότι ο ενεστώτας και ο αόριστος, το παρόν και το παρελθόν, νοηματοδοτούν το μέλλον… Το σημαίνον και το σημαινόμενο.