Αθήνα

17 oC

σποραδικές νεφώσεις

Hottest

Ενημέρωση σε…fast-forward!

Γρηγόρης Πετράκος: Παραλήρημα σε βίντεο για τον κορονοϊό! «Μας μεταχειρίζονται ως μπαταρίες…»

OPINION

Τελευταία ευκαιρία να ανακάμψει ο χώρος και να ανατρέψει τα σχέδια δεξιάς και «αριστερής» συντήρησης

Η πρόσφατη και εν εξελίξει συνεργασία των δυνάμεων του χώρου είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία που έχουμε για να μπορέσει αυτός να ανακάμψει και να ανατρέψει τα σχέδια της συντήρησης, δεξιάς και «αριστερής» και την πλήρη επικράτηση της στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει όχι απλά αντιληπτό αλλά συνείδηση από όλους...

Η πρόσφατη και εν εξελίξει συνεργασία των δυνάμεων του χώρου είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία που έχουμε για να μπορέσει αυτός να ανακάμψει και να ανατρέψει τα σχέδια της συντήρησης, δεξιάς και «αριστερής» και την πλήρη επικράτηση της στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει όχι απλά αντιληπτό αλλά συνείδηση από όλους.

Γράφει ο Θόδωρος Καραγιάννης

Οι εποχές δεν επιτρέπουν ούτε μία στιγμή παρέκκλισης από τον στόχο. Και με μία μόνο σφαίρα στην θαλάμη, το χέρι δεν επιτρέπεται να τρέμει ούτε να λοξοκοιτούν τα μάτια λόγω προσωπικών φιλοδοξιών και στρατηγικής, ούτε πικρίας, ούτε απωθημένων, ούτε συμπλεγμάτων.

Αντίθετα, απαιτείται τώρα, περισσότερο από ποτέ η υπέρβαση όλων αυτών.

Απαιτείται σύμπνοια, συντροφικότητα, προσήλωση σε αρχές και αξίες, απαιτείται αγώνας.

Την ώρα λοιπόν που οι ίδιοι οι αρχηγοί έκαναν την δική τους υπέρβαση και ένωσαν τις δυνάμεις τους, καλούμαστε πρώτοι εμείς, στελέχη που οι καταστάσεις μας έφεραν να βρεθούμε στην πρώτη γραμμή, να συνεχίσουμε σε αυτό το πνεύμα.

Πως θα μπορούσαμε άλλωστε να καμωθούμε τους προοδευτικούς όταν δεν μπορούμε να υπερβούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς ; Έστω και μία στο τόσο.

Ειδικά λοιπόν τώρα, τώρα που υπάρχουν αυτά τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης καλό είναι να κάνουμε ορισμένα πράγματα ακριβώς αντίθετα από ότι έχουμε συνηθίσει ορισμένοι.

Αντί να τρέξουμε για στασίδι, να σταματήσουμε μία στιγμή και να δούμε μήπως αυτό είναι έτοιμο να καταρρεύσει, οπότε να είναι πιο δόκιμο να συνεργαστούμε με τον διπλανό για να το φτιάξουμε πριν σκοτωθούμε ποιος θα καθίσει.

Αντί να σπεύσουμε να προτάξουμε τις ματαιόδοξες προσωπικές φιλοδοξίες μας, να μαζευτούμε και να συνειδητοποιήσουμε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο πρόστυχο από το να τις εκδηλώνεις σε μία κοινωνία που οι νέοι της δεν τολμούν να κάνουν όνειρα.

Αντί να σπρωχτούμε να ανέβουμε στην σκηνή ως ροκ σταρ, ας επιχειρήσουμε ένα stage diving να γίνουμε ένα με το κοινό, να νιώσουμε παλμό, σώματα, ανάσες… Να μοιραστούμε πράγματα.

Και πρακτικά, ας κοιτάξουμε η πρόταση που θα καταθέσουμε στην ελληνική κοινωνία να συνάδει και σε επίπεδο προσώπων αυτό που πραγματικά πρεσβεύει -ή θα έπρεπε να πρεσβεύει- ο χώρος.

Επιτρέψετε μου και δύο τρία πράγματα επί προσωπικού…

Όσο και αν ξέρω πως ο σίγουρος, ασφαλής και προσοδοφόρος δρόμος είναι αυτός του πολιτικαντισμού και του παραγοντισμού, προτιμώ αυτόν της πραγματικής πολιτικής, αυτή κάνει την καρδιά μου να χτυπά. Και αυτή την υπηρετείς από όπου κι αν βρίσκεσαι. Οσο πιο απελευθερωμένος είσαι από το να συντηρείς μια κενή εικονα, ένα ίματζ που λένε, τόσο πιο καλά το κάνεις.

Το άλλο, το παραγοντιλίκι, θέλει άλλα πράγματα που έχω επιλέξει εδώ και χρόνια να μην τα αφήσω να μπουν στην ζωή μου.

Θέλει ένα συγκεκριμένο στυλ σοβαροφάνειας που να ψαρώνει ακόμη κι αν είσαι ο πιο γελοίος άνθρωπος στον κόσμο.

Θέλει όταν μιλάς με τον άλλο να κοιτάς τι μπορείς να του πάρεις και όχι τι μπορείτε να κοινωνήσετε.

Θέλει χαμογελάκι και χαριεντίσματα με ανθρώπους που από όπου και να τους ακουμπήσεις λερώνεσαι.

Θέλει να τα έχεις με όλους καλά, να είσαι γλυκομίλητος, ψιλοχάχας και να λες αυτά που θέλουν να ακούσουν ακόμη κι αν πιστεύεις πως είναι οι μεγαλύτερες σαχλαμάρες που έχεις ακούσει.

Θέλει να μπορείς να αντιμετωπίζεις ανθρώπινες ψυχές ως ψήφους που πρέπει να τις αρπάξεις.

Θέλει το πλαστό, το λιμοκοντόρικο.

Θέλει να μπορείς να κάνεις το άσπρο- μαύρο.

Θέλει να είσαι ένα ζόμπι, ένα εκτόπλασμα, ένας δούλος της κοινωνικής συμβατικότητας, ενός καθωσπρεπισμού της πλάκας που τους κανόνες του θέτουν οι μεγαλύτεροι αλήτες του ντουνιά, και παρόλα αυτά να καταφέρνεις να πείσεις τον κάθε δυστυχο πως θα φτιάξεις την ζωή του όταν την δική σου την έχεις μοιράσει σε ψεύτικες φιλίες, σε μαχαιρώματα, σε γάμους, βαφτίσεις, εγκαίνια που δεν ήθελες να πας, σε συζητήσεις χωρίς ζητούμενο, σε νταλαβέρια.

Όλα αυτά ούτε ήμουν, ούτε είμαι διατεθειμένος να τα κάνω.

Και για να μην παρεξηγηθώ : Παραμένω πολιτικό ον, παραμένω ενεργός, παραμένω στο Κίνημα και στο πλευρό των συντρόφων μου.

Αποτινάσσω από πάνω μου την ιδιότητα του ‘πολιτευτή’ με την έννοια του ανθρώπου που κάτι προσδοκά, κάτι θέλει και κάτι περιμένει να γίνει επειδή τιμήθηκε μια φορά με το να βρίσκεται σε ένα ψηφοδέλτιο και έδωσε έναν αγώνα. Ήταν υποχρέωση μου άλλωστε. Υποχρέωση σε αυτά που πιστεύω και υπηρετώ. Και σε αυτό μπορεί αυτά που έδωσα να μην ήταν πολλά, ήταν όμως όσα είχα.

Δεν θα πάρω λοιπόν αυτή την τιμή να την περιφέρω ως ταυτότητα, δεν θα επιχειρήσω να εξαργυρώσω κανέναν αγώνα. Δεν διεκδικώ θέση σε καμία επετηρίδα, κανένα εύσημο, κανένα νταλαβέρι.

Το ίδιο σημαντικός μπορώ να αισθάνομαι και στην πρώτη γραμμή και στα μετόπισθεν αρκεί ο αγώνας που δίνω να είναι με ψηλά το κεφάλι.

Εξάλλου στον πόλεμο το πόστο σου δεν το επιλέγεις και κυρίως δεν το επιβάλλεις, ειδικά όταν γύρω σου πέφτουν κορμιά.

Φωνάζεις ένα ‘παρών’ και είσαι έτοιμος για όλα.

*Ο Θόδωρος Καραγιάννης είναι στέλεχος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και το εν λόγω κείμενο γράφτηκε με αφορμή το “κλείσιμο” της σελίδας του στο facebook ως υποψήφιου βουλευτή

«Άραγε πόση αξία έχει η ανθρώπινη ζωή;»
Μήπως πρέπει να μαθαίνουμε καλά την ιστορία μας;
Από τα λόγια στα έργα: Πολιτική αρχών και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!
Κόσμος… Άκοσμος!
«Ογδόντα χρόνια από το ΄40»
Ας το ξανασκεφτούν …